Δείγματα μαθητικής δημιουργικότητας

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μικρή πόλη, όπου οι άνθρωποι έτρεχαν χωρίς να κοιτάζουν γύρω τους, ζούσε ένας κύριος μ' ένα παλιό ρολόι στο χέρι. Μα δεν ήταν σαν τ' άλλα συνηθισμένα ρολόγια που μετρούν ώρες και λεπτά. Απεναντίας, αυτό μετρούσε χαμόγελα που δεν χαρίστηκαν, όνειρα που χάθηκαν κι αγκαλιές που δεν δόθηκαν ποτέ. Κάθε φορά που το κοίταζε, το ρολόι έλαμπε απαλά. Του έδειχνε τις χαμένες του στιγμές. Σα μικρές σταγόνες από έναν κόσμο που κάποτε ήταν δικός του. Ο καιρός κυλούσε ήσυχα, τα δέντρα ντύνονταν και ξεντύνονταν τα φύλλα τους, οι εποχές άλλαζαν ρούχα κι εκείνος έμενε πάντα ίδιος. Μόνος, αθόρυβος και παγιδευμένος σ ένα ατελείωτο τικ-τακ των αναμνήσεων του ώσπου μια μέρα, σε έναν δρόμο που δεν υπήρχε σε κανέναν χάρτη, άκουσε ένα γέλιο. Ήταν τόσο ελαφρύ και γλυκό που έμοιαζε με άνεμο που παίζει με τα φύλλα. Τράβηξε τα κλαδιά ενός παλιού φράχτη και βρέθηκε μπροστά σε έναν μυστικό κήπο, γεμάτο λουλούδια που μοιάζαν να ψιθυρίζουν παραμύθια. Στο κέντρο του κήπου, μια κυρ...

  Γιατί ο έρωτας είναι το ταξίδι των ερωτευμένων, ένα ταξίδι δίχως πάντα εύκολο προορισμό.     Η ιστορία αρχίζει το 2009 στο προαύλιο του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Συναντιούνται για πρώτη φορά κι ερωτεύονται δύο φοιτητές, ο Άλκης κι η Μαργαρίτα. Εκείνος σπουδάζει στο πρώτο έτος, πολιτικός μηχανικός κι εκείνη έχει εισαχθεί στην Ιατρική Σχολή. Οι δύο νέοι περνούν μια όμορφη και δημιουργική φοιτητική ζωή, ενώ παράλληλα αναπτύσσουν μεταξύ τους δυνατή συντροφική σχέση.      Τα χρόνια κυλούν γρήγορα κι ήρεμα, ώσπου φτάνει η ώρα της αποφοίτησης. Το 2017 η Μαργαρίτα εκφράζει έντονα την επιθυμία να εργαστεί στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα , ενώ την ίδια χρονιά ο Άλκης διορίζεται σε μια κρατική υπηρεσία μ' εξαιρετικές προοπτικές εξέλιξης και υψηλό μισθό. Κάπου εδώ, διακόπτεται το ταξίδι των ερωτευμένων. Αλλάζει προορισμό ή συνεχίζει δίχως στόχο;     Η Μαργαρίτα -με πολλή σκέψη- αποφασίζει να δεχθεί την πρόταση στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Μ ετα...

Η μοναξιά μπορεί να γίνει δύναμη ή και αδυναμία για τον καθένα. Η Αριάδνη, λοιπόν, επέλεξε να την αγκαλιάσει -όχι από επιλογή-, αλλά από ανάγκη. Ο Φάρος της, ορθωμένος σα μοναχικός γίγαντας στην άκρη του βράχου, ήταν το σπιτικό, ο κόσμος της, αλλά κι η φυλακή της. Είχε μάθει να ζει με τον διαρκή, αδιάκοπο θόρυβο της θάλασσας, τον σφηριχτό αέρα και το επαναλαμβανόμενο φως που έσχιζε τη νύχτα. Ήταν αυτή ο «φάρος», η φύλακας, η μοναδική κάτοικος του απομονωμένου τόπου.     Η Αριάδνη δε θυμόταν πότε ακριβώς είχε φτάσει εδώ. Ήταν παιδί ακόμη, όταν ο πατέρας της, ο προηγούμενος φαροφύλακας, την είχε φέρει μαζί του. Όταν πέθανε πριν χρόνια εκείνος, η Αριάδνη πήρε τη θέση του. Δεν υπήρχε άλλος ενδιαφερόμενος. Κι ίσως, βαθιά μέσα της, δεν ήθελε να υπάρξει άλλος. Η μοναξιά είχε γίνει πια η πανοπλία, η ασπίδα της απέναντι στον έξω κόσμο, έναν κόσμο που την είχε πληγώσει βαθιά.     Ο φάρος βρισκόταν σ' ένα μικρό βραχώδες νησί, αρκετά μακριά απ' την ακτή, ώστε να αισθάνεται αποκο...

  Κωνσταντινούπολη, αρχές του 20ου αιώνα. Εκεί ζούσε η κυρία Ελπίδα Ζάχου, κόρη ενός ευκατάστατου υφασματέμπορου. Υπήρξε μοναχοπαίδι, με καλή μόρφωση κι ευγενικούς τρόπους κι είχε επιλέξει να βρίσκεται πάντα δίπλα στον πατέρα. Τον βοηθούσε, ώστε να επιλέγουν τα σωστά υφάσματα για το κατάστημα. Ο πατέρας άκουγε πάντοτε τη γνώμη της και εμπιστευόταν πολύ το γούστο της. Ήταν απαιτητική με την ποιότητα, ευγενική με τους πελάτες και σκληρή με τους προμηθευτές. Αδυναμία της τα μεταξωτά μαντήλια που στόλιζαν το λαιμό της. Όπως και κάθε κυρίας της καλής κοινωνίας, όπου θεωρούνταν αναγκαίο αξεσουάρ. Αγαπούσε, επίσης, τα φανταχτερά κουμπιά που με δεξιοτεχνία κοσμούσαν τα κομψά σακάκια και παλτό της. Φρόντιζε να υπάρχει πάντα επαρκής ποικιλία αυτών στο κατάστημα.        Εντυπωσίαζε με την αριστοκρατική εμφάνιση και το αυστηρό ύφος της τους πάντες. Το μόνο μειονέκτημα; Την προσωπική της ζωή χαρακτήριζε η μοναχικότητα. Δεν είχε και δεν επεδίωκε να έχει εκτενείς κοινωνικές ε...

  Φθινόπωρο του 1922, λίγο έξω απ' την Αθήνα. Μόλις έχουν φτάσει οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας. Οι άνθρωποι αυτοί, προσπαθώντας να ορθοποδήσουν φτιάχνουν τα σπίτια τους. Αυτοσχέδια, πρόχειρα παραπήγματα  στην αρχή. Προσπαθούν να βάλουν μια τάξη στη ζωή τους.  Ο Ιάκωβος -ένας άνθρωπος ταλαιπωρημένος απ' τη ζωή, που πολεμούσε πολύ καιρό στο μέτωπο της Τουρκίας- μόλις τελείωσε την κατασκευή του σπιτιού του. Ζει μόνος του, καθώς έχασε την οικογένειά του στη διάρκεια του Μεγάλου Χαμού. Στο γειτονικό σπίτι μένει μία γυναίκα, η Θεώνη, μαζί με δυο νεαρές κοπέλες. Με την κόρη της, τη Βασιλική, κι ένα ξένο κορίτσι, την Ελένη. Είχε φτάσει με τους πρόσφυγες απ' τη Μικρά Ασία κι είχε χάσει κι αυτή τους γονείς της.      Ο Ιάκωβος -θέλοντας να στηρίξει τις τρεις γυναίκες που δεν είχαν άλλο στήριγμα- αρχίζει να τις βοηθά με κάθε τρόπο, κυρίως οικονομικά. Κι έτσι, μαζί με τη βοήθεια, δεν άργησε να έρθει κι ο έρωτας.     Ένας χρόνος έχει περάσει απ' την στιγμ...

Ήταν μια φορά κι έναν άλλον καιρό δυο άντρες, ο Νίκος κι ο Τάσος. Παίζανε συχνά χαρτιά στο καφενείο του χωριού. Πριν δύο χρόνια, πού να ήξεραν  ότι κάποτε θα συναντιούνταν ξανά και θα περνούσαν το απόγευμα μαζί, πάλι στο καφενείο. Παίζοντας για μια φορά ακόμη την αγαπημένη τους ποκίτσα.      Η ιστορία ξεκινάει πριν πολλά χρόνια, όταν ο Νίκος, γιός πλούσιας οικογένειας, αποφάσισε να ασχοληθεί με το Εμπόριο Υφασμάτων, ανοίγοντας ένα μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας. Στην αρχή, είχε δυσκολευτεί πολύ, παρόλο που είχε την βοήθεια των γονιών του. Ήταν άπειρος στον τομέα του εμπορίου. Εκεί ο Νίκος γνώρισε τον Θανάση ιδιοκτήτη μεγάλου καταστήματος με υφάσματα. Ο Θανάσης έδειξε πρόθυμος να βοηθήσει τον Νίκο και να του μάθει κάποια βασικά για το επάγγελμα. Ωστόσο, με τον καιρό η σχέση του Νίκου με τον Θανάση εξελίχθηκε από επαγγελματική σε φιλική. Ο Θανάσης είχε ένα πάθος, τα χαρτιά. Κάθε εβδομάδα έχανε μεγάλα ποσά σ' αυτά, κάτι που προφανώς δε γνώριζε ο Νίκος. Εκείνη την εποχή εί...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό χωριό, η Αστροφεγγιά. Ανάμεσα σε καταπράσινους λόφους κι αστραφτερά ποτάμια που λαμπύριζαν σα σπάνιο ζεφύρι. Εκεί ζούσε η μικρή μας ηρωίδα. Τα σπίτια ήταν φτιαγμένα από λευκό μάρμαρο που άστραφτε κάτω από το φως του ήλιου και άπειρων αστεριών. Στον αέρα διάχυτη η μυρωδιά της Νεότητος, της Ζωής και του Έρωτα. Στη βόρεια πλευρά εκτείνονταν οι λευκές, απ' το χιόνι, βουνοκορφές που άγγιζαν τα σύννεφα. Και στη νότια πλευρά εκτεινόταν μια αχανής έκταση νερού, η θάλασσα. Εκεί ακριβώς ζούσε η Δανάη, μια δεκαεπτάχρονη κοπέλα, με μάτια που καθρέφτιζαν την αιώνια λάμψη του έρωτα και καρδιά που χτυπούσε στον ρυθμό των αστεριών. Κάθε βράδυ -ως λάτρης του ουράνιου έρωτα- σκαρφάλωνε στο παλιό, πέτρινο παρατηρητήριο του παππού της, αναζητώντας στα βάθη του σύμπαντος τον ανεκπλήρωτο μύθο της αγάπης. Γιατί ο έρωτος μοιάζει ταξίδι ερωτευμένων ψυχών, ένας μύθος ανέκφραστος .    Μια νύχτα, καθώς ο Αυγερινός έλουζε με φως τον κόσμο της, ένα φωτεινό σημάδι εμφαν...

Η νύχτα ήταν γλυκιά, γεμάτη υποσχέσεις. Το φεγγάρι έριχνε το φως του στο καταπράσινο λιβάδι. Δυο νέοι στέκονταν κάτω από μια όμορφη, γερασμένη βελανιδιά. Η Μαριάν κρατούσε σφιχτά το χέρι του Έντγκαρ. Σα να προσπαθούσε να φυλακίσει την κοινή στιγμή για πάντα.     «Θα είμαστε μαζί για πάντα, έτσι δεν είναι;» ρώτησε με παιδική αφέλεια -που ενδόμυχα έκρυβε φόβο κι αβεβαιότητα-, ενώ συνάμα τον κοιτούσε στα μάτια.    «Για πάντα!», της υποσχέθηκε εκείνος. «Ό,τι κι αν συμβεί θα 'μαστε μαζί.»     Ωστόσο, η ζωή αδιαφορεί επιδεικτικά για τις υποσχέσεις των ανθρώπων. Λίγους μήνες αργότερα, η Μαριάν παντρεύτηκε αναγκαστικά έναν άντρα που δεν αγαπούσε. Η οικογένειά της είχε φροντίσει γι’ αυτό. Θεωρούσε πως τα χρήματα κι η κοινωνική θέση είχαν μεγαλύτερη αξία από την αγάπη. Ο Έντγκαρ, από την άλλη, δεν είχε άλλη επιλογή. Η φτώχεια τον ανάγκασε, μαζί με την οικογένεια του, να φύγουν για την Αμερική. Πίστευαν πως εκεί θα εύρισκαν πιθανότατα πιο αξιόλογες επαγγελματικέ...

Πριν κάποια χρόνια, σε μια όμορφη, χιονισμένη περιοχή της βόρειας Φινλανδίας, στο Λάπλαντ, ζούσε ένα καλόκαρδο, έξυπνο και θαρραλέο κορίτσι με τ' όνομα Ρέα.     Η Ρέα μεγάλωνε με τους γονείς και τη μικρή της αδελφή. Σ' ένα δυστύχημα, έχασαν τους γονείς τους. Έπειτα, ανέλαβε η ίδια την ευθύνη της μικρής. Πλήρως. Δεν υπήρχαν άλλα μέλη της οικογένειας, για να βοηθήσουν. Η Ρέα αποφάσισε να παλέψουν τη μοναξιά της ζωής, με οδοδείκτη η μία την άλλη. Θα προσπαθούσαν μαζί για το καλύτερο, για το Μέλλον τους.     Τα χρόνια κύλησαν γρήγορα. Έχοντας πια μεγαλώσει τα δυο κορίτσια, τραβούσαν η κάθε μια το «κουπί» της. Η Τζούλια θέλησε να ασχοληθεί με τη δικαιοσύνη και την πολιτική. Η Ρέα αποφάσισε να ζει απλά, εξασφαλίζοντας μόνο τα προς το ζην. Η κατάσταση, όμως, δεν ευνόησε τα δυο κορίτσια. Και οι δυο είχαν οικονομικά προβλήματα και πολλές υποχρεώσεις.      Η Τζούλια «κυνήγησε», πάλεψε για ό,τι της άρεσε. Και κατέφερε να γίνει μια αξιοπρεπής αστυνομικός, διαφορετ...

Μείνε κοντά μου! Μόνο για μια μέρα... να ξαναζήσω τις στιγμές που δεν πρόλαβα. Μείνε λίγο ακόμα. Ν' αγκαλιαστούμε κάτω απ' το φως, δίπλα σ' έναν σταθμό τρένου. Εκείνον, απ' όπου κάποιο πρωί έφυγες. Μαζί με άλλους. Δε θα ξεχάσω τη μέρα εκείνη. Ποτέ. Τον υπερκόσμιο, τον εκθαμβωτικό ήλιο. Το θείο φως με τις πορτοκαλίζουσες απολήξεις. Παραμένει ακριβώς, όπως σου αρέσει. Υπό άλλες συνθήκες,  θα με κρατούσες απ' το χέρι. Θα πηγαίναμε εκεί, όπου κανείς δε θα γνώριζε. Που κανείς δε θα μπορούσε να φανταστεί. Τέτοιες μέρες θα ετοίμαζες ένα καλάθι μ' όμορφα εδέσματα ή ποικίλα ροφήματα. Στην άκρη θ' ακουμπούσες διακριτικά λίγα λευκά ή κίτρινα λουλούδια. «Αυτά τα λουλούδια για σένα! Να σου φωτίζουν τη μέρα, όπως εσύ φωτίζεις τη δική μου!», θα σχολίαζες.     Μου λείπεις πολύ! Είσαι τόσο μακριά πλέον! Δεν μπορώ να μυρίσω το άρωμά σου, δεν μπορώ να δω το υπέροχο χαμόγελό σου. Αυτό που φώτιζε τη μέρα μου. Αμυδρά το φέρω πια μονάχα στη μνήμη μου. Τώρα, πού χαρίζεις τη ζεστή ...

Τέλη δεκαετίας του '80. Ο Αχιλλέας και η Αλεξία στέκονται στο χιονισμένο προαύλιο ενός μικρού σιδηροδρομικού σταθμού, κάπου στη Βόρεια Ελλάδα. Ο  παγωμένος χιονιάς τους τυλίγει με τις φτερούγες του. Δεν τους νοιάζει. Το μόνο που έχει σημασία -και για τους δύο- είναι πως κρατούν ο ένας το χέρι του άλλου, σφραγίζοντας την τελευταία κοινή τους στιγμή.             Ο Αχιλλέας πρέπει να φύγει. Έχει βρει δουλειά στη Γερμανία, όπως τόσοι νέοι της εποχής. Για ένα καλύτερα μέλλον, ίσως για κάποιο κοινό μέλλον... Η Αλεξία δεν μπορεί να ακολουθήσει. Η οικογένεια, το σπίτι, όλη της η ζωή είναι εδώ. Ξέρουν και οι δύο πως ίσως δε συναντηθούν ξανά.    Το τρένο σφυρίζει τη στιγμή της αναχώρησης. Ο Αχιλλέας παίρνει βαθιά ανάσα κι ακουμπάει το μέτωπό του στο δικό της. «Θα σε περιμένω!», της ψιθυρίζει.    Η Αλεξία δεν απαντάει. Χαμογελάει πικρά κι αφήνει το χέρι του, με μάτια γεμάτα δάκρυα. Το τρένο ξεκινά κι εκείνη μένει πίσω, να τον κοιτάζει να ...

                              Διαμέρισμα Νο 31328, 23/4/1984 Αγαπητό ημερολόγιο, Δεν αντέχω πια! Άλλη μια μέρα εγκλεισμού κι άπειρης θλίψης στο βασίλειο της Ανελευθερίας ! Ούτε η σημερινή μέρα αποτελεί εξαίρεση... Βέβαια, φαντάζομαι πως ουδόλως εκπλήσσεσαι από μια τέτοια δήλωση! Σήμερα ακόμα μια μάνα πληγώνεται βαθιά, χάνοντας το νεογέννητο παιδί της! Μέσα απ' τα χέρια της, χωρίς λόγο. «Είναι για το καλό της πατρίδας! Πρέπει!», μας λένε. Ακόμη ένα νέο παιδί θα περάσει τα καλύτερά του χρόνια πίσω απ' τα κάγκελα του σιδηρόφρακτου τέρατος. Μόνο, επειδή εξέφρασε την άποψή του. Μόνο επειδή, τόλμησε να πατήσει «πόδι», ν' αντιταχθεί στη διεφθαρμένη κοινωνία, όπου τόσο άδικα αναγκαζόμαστε να ζούμε. Δε φυλακίζονται οι ψυχές, κύριοι!      «Είναι απαραίτητο για την πατρίδα!»μας λένε. «Το καλό της πατρίδος ύψιστον αγαθόν, ανώτερον πάντων υμών!», διακηρύσσουν. Ντροπή και όνειδος! λέω εγώ. Ή λόγια περίτεχνα κενώ...