Δείγματα μαθητικής δημιουργικότητας

Βγαίνοντας απ' το Σχολειό, συναντήσαμε έναν κύριο που τον έλεγαν Γιώργη και  καταγόταν απ' τη Νορβηγία. Ο κυρ Γιώργης είχε δυό παιδιά, τον Λεωνίδα και τον Ξενοφώντα. Είχε χαρακτήρα ήρεμο ταυτοχρόνως και μυστηριώδη. Μας κάλεσε σπίτι του. Στην αρχή διστάσαμε να πάμε. Δεχτήκαμε, καθώς θέλαμε να τον γνωρίσουμε, ζώντας τον λιγάκι από κοντά. Μας φιλοξένησε με ανοιχτή καρδιά, ευγενικά, μ' αξιοπρέπεια. Στη συνέχεια μας έβαλε σε μια μηχανή του Χρόνου που μας μετέφερε στην Νορβηγία. Μας πήγε στην ωραιότερη παραλία της χώρας! Η ατμόσφαιρα τόσο γλυκιά, μ' ένα ζεστό αεράκι να μας χαϊδεύει απαλά και τα σύννεφα να κοιτούν και να μας χαμογελούν. Παρέα με τον λαμπρό ήλιο ενωμένα σε μια γλυκιά αρμονία, χόρευαν και τραγουδούσαν, σα μικρά παιδιά. Μας κρατούσαν υπέροχη συντροφιά  και μας γέμιζαν πρωτόγνωρη χαρά. Κατά τη βόλτα μας στην παραλία νιώσαμε μια μικρή πείνα. Ο κυρ Γιώργης μας οδήγησε στο εστιατόριο που έτρωγε, όταν ήταν μικρός. Περπατήσαμε λίγο ακόμη κι επιτέλους «φτάσαμε!», είπα...

   Για τους περισσότερους ανθρώπους τα ταξίδια είναι διαφυγή από την πραγματικότητα κι όλοι έχουμε την ανάγκη να ξεφύγουμε. Αν είχα την ευκαιρία να πραγματοποιήσω ένα ταξίδι, θα πήγαινα με τις κολλητές σ' άλλους πλανήτες και γαλαξίες. Θα ταξίδευα σε μέρη που μόνο η φαντασία μπορεί να μας πάει, κάποιες φορές. Θέλω να εξερευνήσω άλλους γαλαξίες, να γνωρίσω τους κατοίκους άλλων πλανητών, γιατί προφανώς και δεν πιστεύω πως υπάρχουμε μόνο εμείς σ' ένα σύμπαν απέραντο. Μετά από τόσα χρόνια που ονειρευόμουν το ταξίδι αυτό, τώρα έχω την ευκαιρία να το πραγματοποιήσω και το καλύτερο είναι ότι θα πάω με πολύ αγαπημένα μου άτομα.     Τη στιγμή επιβίβασης στο διαστημόπλοιο, ένιωθα πως θα σπάσει η καρδιά μου. Είχα αγχωθεί τόσο πολύ! Οι πρώτες στάσεις που κάναμε ήταν στον δικό μας γαλαξία. Κάποια δημιουργήματα ή όντα -απ' όσα γνωρίσαμε λίγο έως πολύ- ήταν φιλικά και μας συμπάθησαν -τολμώ να πω πώς σχεδόν μας αγάπησαν-. Άλλα πάλι στάθηκαν εχθρικά απέναντι μας και κακόβουλ...

   Ήμουν στο δωμάτιο αμίλητη, ακίνητη. Για ώρες, μέρες, ίσως μήνες. Έβλεπα χρώματα  μουντά, σκούρα, θλιβερά! Δεν ξεχώριζα το χρώμα απ' το ταβάνι. Είτε έκλεινα τα μάτια είτε τα άνοιγα, ένα και το αυτό. Απόλυτο σκοτάδι! Της φύσης, του νου και της ψυχής. Ξάφνου η πόρτα άνοιξε αργά, σχεδόν βασανιστικά. Κανείς δεν ήταν πίσω της. Ίσως ο αέρας... Μα καλά πώς; Από πού έρχεται αέρας στο δωμάτιο μου; Αφού παράθυρα δεν υπάρχουν! Η πόρτα έκλεισε δυνατά. Μπαμ! Ακούστηκε τόσο δυνατά που αυτόματα τα χέρια  κινήθηκαν προς τ' αυτιά. Το δωμάτιο κατέρρεε, γκρεμιζόταν. Η ντουλάπα θρυμματίστηκε σε χιλιάδες κομμάτια. Το πόμολο της πόρτας κύλησε και χάθηκε. Το τασάκι άρχισε να στροβιλίζεται. Τόσο γρήγορα, που νόμιζες θ' ανοίξει τρύπα προς ένα άλλο, παράλληλο σύμπαν. Κι έτσι απλά σε δυο λεπτά μεταφέρθηκα από μια καταθλιπτική στιγμή σε μια κατάσταση «life or death»! Τι να κάνω εγώ τώρα; Παίρνω φόρα και πέφτω πάνω στην πόρτα. Με δύναμη. Αυτή ανοίγει.Πέφτω. Όλα μαύρα. Βρίσκομαι κάπου, δε ξέρω ...