Δείγματα μαθητικής δημιουργικότητας

Βρισκόμαστε σ' ένα μικρό χωριό της Γαλλίας, γύρω στα 1920. Η Ιωάννα κι ο Μιχάλης είναι δυο νέοι άβγαλτοι κι αθώοι. Τίμιοι, μα κομματάκι αφελείς. Ζούνε στο μικρό τους χωριό, που 'ναι γεμάτο όμορφα λουλούδια και παλιά, πέτρινα σπίτια. Η καθημερινότητά τους μοιάζει απλή, πάνω κάτω πανομοιότυπη. Ώσπου μια μέρα εμφανίζεται ένας παράξενος, κόκκινος Φοίνικας στον τοπικό μεγάλο κήπο. Οι Παλιοί του χωριού λέγανε πως κάθε φορά που εμφανίζεται το πουλί, φέρνει μαζί μεγάλες αλλαγές, άλλοτε κακιές κι άλλοτε καλές. Στην αρχή, όλα έδειχναν καλά, ήρεμα κι ισορροπημένα. Έπειτα, τα λουλούδια άρχισαν να ξεραίνονται, τα φυτά να μαραίνονται κι η παραγωγή να μειώνεται. Οι άνθρωποι του χωριού ταλαιπωρούνταν, χωρίς καμιά εξήγηση. Έχαναν την όρεξη και τη χαρά τους. Ήταν ζωτικής σημασίας το πρόβλημα, άκρως σοβαρό. Όλοι τους έψαχναν τρόπο να λυθεί. Η Ιωάννα, γενναία και γεμάτη φαντασία, αποφάσισε να δράσει. Δεν ήταν μόνη, όμως. Δίπλα της στάθηκε ο Μιχάλης που την αγαπούσε κρυφά κι ήθελε να βοηθήσει.   ...

Εκείνο το απόγευμα στον σταθμό, είχε πάρα πολύ κόσμο. Δεν υπήρχε χώρος για κανέναν. Ο ήλιος έκαιγε τον ουρανό και κάτω στη γη, οι άνθρωποι ανήσυχοι, στριμώχνονταν σαν να ήθελαν να ξεφύγουν από κάτι που τους κυνηγούσε. Ίσως απ' τη φτώχεια, απ' τη μοναξιά, μπορεί κι απ' τον ίδιο τους τον εαυτό! Μέσα σ' όλο αυτό το πλήθος κόσμου, δυο άνθρωποι συναντήθηκαν. Όχι με λόγια, ούτε με φωνές. Μ' ένα βλέμμα. Αρκετό για να ενώσει τα προσωπικά τους μονοπάτια σ' ένα κοινό ταξίδι.     Η Κατερίνα κι ο Κωνσταντίνος, δύο άνθρωποι ξένοι. Ξένοι ακόμη και για τον ίδιο τους τον εαυτό. Ίσως γι' αυτό αναγνώρισαν ο ένας τον άλλον, τόσο εύκολα. Χωρίς να το σκεφτούν, πιάστηκαν χέρι-χέρι και χώθηκαν ανάμεσα στο πλήθος που πολιορκούσε το τελευταίο βαγόνι του παλιού τρένου.     Δεν ήξεραν πού πήγαιναν. Δεν είχαν ούτε εισιτήριο, ούτε προορισμό. Είχαν μόνο μια ανάγκη. Να φύγουν. Να ξεκινήσουν την κοινή τους πορεία. Γιατί ο έρωτας είναι το ταξίδι των ερωτευμένων.     Το τρένο σφύριξε. ...

Η μοναξιά μπορεί να γίνει δύναμη ή αδυναμία του καθενός μας, οπότε όλα εξαρτώνται από το πώς θα τη διαχειριστούμε. Σ' ένα μικρό χωριό, δίπλα σ' έναν μεγάλο ποταμό, ζούσαν ένας Ψαράς και μια Ξυλουργός. Ο Ψαράς περνούσε τις μέρες του,  ψαρεύοντας κάτω απ' την παλιά, πέτρινη γέφυρα. Μόνος του. Η Ξυλουργός, στην άλλη όχθη, κατασκεύαζε κι επισκεύαζε σχεδίες. Κι αυτή μόνη της. Ακούγοντας μονάχα τον ήχο του Ανέμου. Μια χρονιά, το φθινόπωρο έφτασε, με πολύ ξηρασία. Στο ποτάμι άρχισε να κατεβαίνει η στάθμη του νερού και τα μεγάλα καΐκια δεν μπορούσαν να πλησιάσουν. Το χωριό, σιγά σιγά, απομονωνόταν κι οι κάτοικοι ανησυχούσαν για την επιβίωσή τους. Ο ψαράς κι η ξυλουργός, αν κι είχαν μάθει να ζουν μόνοι, τώρα κατάλαβαν πως  είχε έρθει η ώρα να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Η ξυλουργός έφτιαχνε μικρές, ελαφρές σχεδίες που μπορούσαν να κινούνται στα ρηχά νερά. Ο ψαράς, που γνώριζε κάθε γωνία του ποταμού, βοηθούσε τους χωρικούς να το διασχίζουν με ασφάλεια. Βαθμιαία, με την υπομονή, τη επι...

Ήταν μια φορά κι έναν άλλον καιρό που ζούσε μια βασιλική οικογένεια, στα μέσα του 19ου αι., αποτελούμενη από τέσσερα άτομα: τον πατέρα, τη μητέρα, τον γιο και την κόρη τους. Ως βασιλική οικογένεια έπρεπε να φαίνονται πάντα τέλειοι κι αψεγάδιαστοι. Όλοι τους θαύμαζαν. Έμοιαζαν ονειρική οικογένεια. Ο κόσμος όλος έψαχνε ένα πιθανό λάθος και δεν έβρισκε τίποτα. Όσο κι αν έψαχνε, μηδέν εις το πηλίκο!     Ο βασιλιάς Τζάκσον κι η γυναίκα του, η Χριστιάνα, ήταν το πιο ερωτευμένο ζευγάρι. Ο Τζον και η Ελίζα ήταν ο ιδανικός γιός κι η ιδανική κόρη. Διάβαζαν κι ήταν άριστοι στα μαθήματά τους, υπηρετούσαν με συνέπεια τα βασιλικά τους καθήκοντα κι ασχολούνταν με τ' αθλήματά τους! Ο Τζον ήταν εξαιρετικός στο μπάσκετ, ενώ η Ελίζα  είχε ευδιάκριτο ταλέντο στο μπαλέτο, καθώς είχε πολύ ευλυγισία, όμως παράλληλα έκανε κι ιππασία.     Ο Τζον είχε έναν κολλητό φίλο, τον Τζακ, ενώ η Ελίζα μια κολλητή, τη Μαρία. Έβγαιναν  κι οι τέσσερις μαζί, πολλές φορές, και περνούσαν πολύ ...