«Συνεργασία και Μοναχικότητα...»

Η μοναξιά μπορεί να γίνει δύναμη ή αδυναμία του καθενός μας, οπότε όλα εξαρτώνται από το πώς θα τη διαχειριστούμε. Σ' ένα μικρό χωριό, δίπλα σ' έναν μεγάλο ποταμό, ζούσαν ένας Ψαράς και μια Ξυλουργός. Ο Ψαράς περνούσε τις μέρες του,  ψαρεύοντας κάτω απ' την παλιά, πέτρινη γέφυρα. Μόνος του. Η Ξυλουργός, στην άλλη όχθη, κατασκεύαζε κι επισκεύαζε σχεδίες. Κι αυτή μόνη της. Ακούγοντας μονάχα τον ήχο του Ανέμου.

Μια χρονιά, το φθινόπωρο έφτασε, με πολύ ξηρασία. Στο ποτάμι άρχισε να κατεβαίνει η στάθμη του νερού και τα μεγάλα καΐκια δεν μπορούσαν να πλησιάσουν. Το χωριό, σιγά σιγά, απομονωνόταν κι οι κάτοικοι ανησυχούσαν για την επιβίωσή τους. Ο ψαράς κι η ξυλουργός, αν κι είχαν μάθει να ζουν μόνοι, τώρα κατάλαβαν πως  είχε έρθει η ώρα να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Η ξυλουργός έφτιαχνε μικρές, ελαφρές σχεδίες που μπορούσαν να κινούνται στα ρηχά νερά. Ο ψαράς, που γνώριζε κάθε γωνία του ποταμού, βοηθούσε τους χωρικούς να το διασχίζουν με ασφάλεια. Βαθμιαία, με την υπομονή, τη επιμονή, τη συνεργασία και τη θέλησή τους για ομαδική δουλειά, το χωριό κατάφερε ν' αντέξει μέχρι να 'ρθει ο χειμώνας και να ξαναγεμίσει το ποτάμι. Τα καΐκια άρχισαν πάλι να πλέουν πάνω του κι η ζωή των χωρικών ξαναβρήκε τον παλιό ρυθμό της. Έτσι ο ψαράς κι η ξυλουργός κατάλαβαν ότι η μοναξιά μπορεί να είναι δύναμη, αλλά όταν οι άνθρωποι ενώνονται γίνονται δυνατότεροι. Τότε μπορούν να νικήσουν και τα μεγαλύτερα προβλήματα, να ξεπεράσουν και τις πιο δύσκολες δοκιμασίες! Η συνεργασία ανώτερη της μοναχικότητας, λοιπόν, κατέληξαν... (Γραμ.Στεφ.)