Δείγματα μαθητικής δημιουργικότητας

  Είκοσι μέρες έχουν περάσει από τότε που ξεκίνησε ο καταστροφικός πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Είκοσι μέρες πόνου, θλίψης, τρόμου, απελπισίας! Γιατί σ' εμάς, Θεέ μου;  Τι κάναμε, για να μας χτυπήσει τέτοια δυστυχία; Τι κάναμε, για να πληρώνουμε με τις ζωές τόσων αγαπημένων; Άπειροι άνθρωποι -θαρρώ- έχασαν την περιουσία, το σπίτι, τη ζωή τους. Ηρεμία, χαρά, ζωντάνια κι ευτυχία για μας είναι άγνωστες λέξεις πια ή μάλλον λέξεις που πληγώνουν με την απουσία τους. Πόσες μάνες αναζητούν τα παιδιά τους; Και πόσα παιδιά θρηνούν γοερά πάνω απ' το πορφυρό κουφάρι της μάνας τους;    Παντού κείτονται νεκροί πολίτες, ακόμη και στρατιώτες. Δε διακρίνει ο  Χάρος τις ψυχές των θυμάτων από εκείνες των θυτών. Τρέφεται αδιάκριτα. Από όλους μας.      Τι φταίμε εμείς -οι αθώες ψυχές- για το Μίσος τους; Να σας το πω εγώ! Δε φταίμε σε τίποτε! Κι όμως πληρώνουμε. Με ανυπολόγιστο πόνο! Εμείς πληρώνουμε τα Συμφέροντα των Ισχυρών, των Πλουσίων, των Εκμεταλλευτών της Γης. Λόγω...

Υπήρχε κάποτε μια μεγάλη πόλη, που λεγόταν Ατλαντίδα. Εκεί ζούσε μια οικογένεια πλούσια και μια άλλη φτωχή. Η πλούσια οικογένεια μισούσε τας φτωχούς γι' αυτό κι απαιτούσαν από την κόρη τους να μη κάνει παρέα με φτωχά παιδιά. Το επίθετο τους ήταν Τσιγκούνηδες και το κορίτσι το φώναζαν Αλίκη.      Μια μέρα η Αλίκη είχε πάει για σκι. Εκεί σκόνταψε μπροστά σ' ένα αγόρι που το φώναζαν Γιώργο κι ήταν φτωχός. Η Αλίκη του ζήτησε συγνώμη. Μετά γνωρίστηκαν και συμπάθησαν ο ένας τον άλλο. Δεν ήξεραν, όμως, ότι οι γονείς τους αλληλομισιούνταν. Ο Γιώργος κι η Αλίκη άρχισαν να κάνουν πολύ παρέα, επειδή είχαν ερωτευτεί ο ένας τον άλλον.     Πέρασε καιρός κι ο Γιώργος με την Αλίκη ήθελαν να παντρευτούν. Μόλις η Αλίκη το είπε στους γονείς της, επειδή δε συμπαθούσαν την οικογένεια του Γιώργου, την κλείδωσαν στο δωμάτιο της, για να μη τον συναντάει. Όταν εκείνος το έμαθε, πήρε δύο καλούς του φίλους και πήγαν να την κλέψουν.    Οι γονείς της δεν βρήκαν στο δωμάτιο την κόρ...

Κάποτε ήταν μια κοπέλα όμορφη, γλυκιά, μα θλιμμένη, που την έλεγαν Κορίνα. Ζούσε μόνη σ' ένα παλιό σπιτάκι, χωρίς τίποτε πέρα απ' ένα μονό, μισοχαλασμένο κρεβάτι και μια συρταριέρα. Δεν είχε γονείς κι αυτό έμοιαζε πρόβλημα. Ήταν μόνη, ολομόναχη, χωρίς φίλους.      Μόνο μια γιαγιά είχε στη ζωή. Κι αυτή την είχε εγκαταλείψει πρόσφατα κι είχε μετακομίσει στον παράδεισο. Έτσι πίστευε! Δε διαπραγματευόταν άλλη επιλογή!      Μια μέρα αποφάσισε να πάει για μια βόλτα στο χωριό. Εκεί βρήκε έναν γαλάζιο, αστραφτερό μαρκαδόρο που το χρώμα του θύμιζε τόσο τη Μοναξιά της! Τον πήρε στο χέρι και σχεδίασε μια μεγάλη πόρτα στον τοίχο. Έπειτα την άνοιξε και βγήκε έξω, για να πάει μια μεγάλη βόλτα. Πέρασε από πολλές περιοχές. Έψαχνε να βρει κάτι, ένα μέρος μαγικό που θα την έκανε και πάλι χαρούμενη. Όπου θ' αποκτούσε πολλούς φίλους, αλλά όχι οικογένεια. Βγήκε, λοιπόν, σ' ένα μονοπάτι που κατέληγε σε έναν καταπράσινο τοίχο, με πολλά φωτάκια. Τον διαπέρασε και βρέθηκε σ' έναν ε...

Πόσο νοσταλγώ το καλοκαίρι! Ό λα τα παιδιά το θέλουμε, τ' αγαπάμε το καλοκαίρι! Έχουμε την ξεχωριστή, την πολύτιμη ευκαιρία να βρεθούμε πλάι στη θάλασσα. Τον ζεστό κι αγαπησιάρικο υγρό μας «παράδεισο» κι όχι την ψυχρή, αφιλόξενη ρευστότητα των χειμερινών ωρών.  Πόσα χαμόγελα, πόση ζωή, πόση χαρά, πόσα παιχνίδια ξένοιαστα ζούμε, σαν ανταμώσουμε όλα μαζί!  Δε θα ξεχάσω ένα βράδυ λησμονιάς και μουσικής μέθεξης στην ακτή! Ξεχαστήκαμε, γρατζουνώντας γνωστές μελωδίες στην κιθάρα και κουβεντιάζοντας σημαίνοντα ζητήματα. Στο σπίτι ανησύχησαν πολύ και όλοι! Μήπως έπαθα κάτι, μήπως έμπλεξα, μήπως χάθηκα, μήπως... οτιδήποτε πλάθει συνήθως η μητρική φαντασία.  Πάντοτε επέστρεφα στην ώρα μου, ήμουν συνεπέστατος στις προσδοκίες τους. Αυτή τη φορά, όμως, αφέθηκα στις περιπλανήσεις μας. Καθυστέρησα με τις ιστορίες μας!   Παρ' ολίγον αποφύγαμε το ενδεχόμενο μιας παγκοσμίου βεληνεκούς σύρραξης ενδοοικογενειακά!  Μίαν άλλη μέρα αποφασίσαμε με τον φίλο μου να κολυμπήσουμε ξέμακρα,...