«Θερινή Ρέμβη ...»

Πόσο νοσταλγώ το καλοκαίρι! Όλα τα παιδιά το θέλουμε, τ' αγαπάμε το καλοκαίρι! Έχουμε την ξεχωριστή, την πολύτιμη ευκαιρία να βρεθούμε πλάι στη θάλασσα. Τον ζεστό κι αγαπησιάρικο υγρό μας «παράδεισο» κι όχι την ψυχρή, αφιλόξενη ρευστότητα των χειμερινών ωρών. Πόσα χαμόγελα, πόση ζωή, πόση χαρά, πόσα παιχνίδια ξένοιαστα ζούμε, σαν ανταμώσουμε όλα μαζί! Δε θα ξεχάσω ένα βράδυ λησμονιάς και μουσικής μέθεξης στην ακτή! Ξεχαστήκαμε, γρατζουνώντας γνωστές μελωδίες στην κιθάρα και κουβεντιάζοντας σημαίνοντα ζητήματα. Στο σπίτι ανησύχησαν πολύ και όλοι! Μήπως έπαθα κάτι, μήπως έμπλεξα, μήπως χάθηκα, μήπως... οτιδήποτε πλάθει συνήθως η μητρική φαντασία. Πάντοτε επέστρεφα στην ώρα μου, ήμουν συνεπέστατος στις προσδοκίες τους. Αυτή τη φορά, όμως, αφέθηκα στις περιπλανήσεις μας. Καθυστέρησα με τις ιστορίες μας! Παρ' ολίγον αποφύγαμε το ενδεχόμενο μιας παγκοσμίου βεληνεκούς σύρραξης ενδοοικογενειακά! 

Μίαν άλλη μέρα αποφασίσαμε με τον φίλο μου να κολυμπήσουμε ξέμακρα, ν' αφεθούμε άδολα στην αγκάλη της! Ασυναίσθητα απομακρυνθήκαμε, παρατηρώντας τις γαλαζοπράσινες αποχρώσεις να μας κυκλώνουν διαρκώς. Τα πανέμορφα χρώματα γαλήνευαν την ψυχή μας, μας χάριζαν απίστευτη ηρεμία. Κάποια στιγμή δύο δελφίνια μας προσέγγισαν, σχεδόν τα αγγίξαμε. Η χαρά μας απερίγραπτη στη σπάνια εμπειρία! Θέλαμε να ακολουθήσουν! Με επιμονή κι υπομονή, κάποια στιγμή καταφέραμε με δειλές -στην αρχή- αγκαλιές και θαρραλέα χάδια -αργότερα- να τα έχουμε δίπλα μας, μέχρι λίγο πριν την επιστροφή μας στην ακτή.

Σχεδόν αδυνατώ να σας περιγράψω πόσο αναζωογονητικά όμορφες υπήρξαν όλες αυτές οι εμπειρίες, όλα όσα έζησα το καλοκαίρι αυτό!

Και φέτος -σκέφτομαι- σαν βρεθώ πάλι κοντά της, να αφεθώ στη σαγήνη της απέραντης ρευστής αγαπημένης. Θα ψάξω  βεβαίως και τα δυο πανέμορφα θηλαστικά να μου συντροφεύσουν για μια φορά ακόμη τις όμορφες στιγμές μου. 

    Άραγε θα είμαι ξανά τυχερός; Ελπίζω η επιθυμία να μη μείνει ημιτελής ή ανεκπλήρωτη! Τα ξαναλέμε σύντομα!