Δείγματα μαθητικής δημιουργικότητας

Υποθέστε ότι είστε ένας/μία νέος/ νέα που ζει στον κόσμο του «1984». Αφηγηθείτε το εφιαλτικό χρονικό μιας ημέρας στο ημερολόγιο σας! 1 . Φρίκη του σήμερα... Αγαπημένη μου φίλη, Άλλη μια μέρα που δεν έχει αλλάξει τίποτα. Άλλη μια μέρα που το σκοτάδι είναι πιο δυνατό απ' το φως. Δεν ξέρω πλέον πότε θα ξαναδώ τον ήλιο με τα μάτια της καρδιάς. Είσαι η μόνη που μου 'χει απομείνει. Είσαι αυτή που μου δίνει Ελπίδα. Όλα εδώ μέσα είναι τόσο σκοτεινά! Οι άνθρωποι έχουν μίσος στην ψυχή. Μου είναι αδύνατο να σηκωθώ πια απ' το κρεβάτι. Μας αναγκάζουν να σηκωθούμε! Είναι τόσο δύσκολο να ξαναζήσω, όπως ζούσα κάποτε.      Σήμερα μ' έβαλαν να καθαρίσω την κουζίνα τους . Ήταν βρώμικη. Τόσο βρώμικη! Ποτέ δεν κατάλαβα πως μπορούν και τρώνε αυτό το φαγητό που μόνο έντομα δεν έχει πάνω του. Τα πιάτα ήταν πολλά. Ευτυχώς! Γιατί δεν ήθελα να κλειστώ πάλι στα σκοτάδια. Όταν πλένεις πιάτα,  απ' την αίθουσα καθαριότητας τουλάχιστον βλέπεις λίγο φως. Λαμπυρίζει και φωτίζει τα σκοτάδια μας... ...

Είναι φορές που σκέφτεσαι: γιατί ζούμε, γιατί σ' αυτήν την εποχή, γιατί σ' αυτήν τη χώρα; Τι υπάρχει μετά θάνατον, τι νιώθουμε για το ανείπωτο, το ανέκφραστο; Πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος, πώς ο χρόνος και πώς οι εποχές του; Ποιος μας ελέγχει, επιτέλους; Εγώ με την αδελφή μου -που μένουμε στην Ιταλία με τη μητέρα μας, την  Αριάνα, και τον πατέρα μας Αντόνιο- είχαμε αυτές τις απορίες εδώ και καιρό. Μετακομίσαμε πριν λίγα χρόνια, γιατί είχαμε οικονομικά προβλήματα. Ήρθαμε εδώ, γιατί ο μπαμπάς κι η μαμά βρήκαν ένα σπίτι που μας χωράει όλους. Έχει μεγάλη αυλή με κήπο, πολλά φυτά και δέντρα. Τ' απογεύματα μαζευόμαστε όλοι μαζί. Συνήθως φωνάζουμε και τους φίλους μας. Να καθήσουμε μαζί. Λίγους μήνες μετά την άφιξή μας, οι γονείς βρήκαν την πρώτη τους δουλειά. Ο μπαμπάς δουλεύει σ' ένα βουλκανιζατέρ. Δεν έχει παράπονο. Πολλές φορές πριν τη δουλειά περνάει κι απ' τον φούρνο της γειτονιάς, να πάρει την μπουγάτσα του. Τη φτιάχνει η θεία ενός συμμαθητή μου. Η μαμά δουλεύει ως καθ...