«Εμπνέομαι από το "1984"»

Υποθέστε ότι είστε ένας/μία νέος/ νέα που ζει στον κόσμο του «1984». Αφηγηθείτε το εφιαλτικό χρονικό μιας ημέρας στο ημερολόγιο σας!

1. Φρίκη του σήμερα... Αγαπημένη μου φίλη,
Άλλη μια μέρα που δεν έχει αλλάξει τίποτα. Άλλη μια μέρα που το σκοτάδι είναι πιο δυνατό απ' το φως. Δεν ξέρω πλέον πότε θα ξαναδώ τον ήλιο με τα μάτια της καρδιάς. Είσαι η μόνη που μου 'χει απομείνει. Είσαι αυτή που μου δίνει Ελπίδα. Όλα εδώ μέσα είναι τόσο σκοτεινά! Οι άνθρωποι έχουν μίσος στην ψυχή. Μου είναι αδύνατο να σηκωθώ πια απ' το κρεβάτι. Μας αναγκάζουν να σηκωθούμε! Είναι τόσο δύσκολο να ξαναζήσω, όπως ζούσα κάποτε. 
    Σήμερα μ' έβαλαν να καθαρίσω την κουζίνα τους . Ήταν βρώμικη. Τόσο βρώμικη! Ποτέ δεν κατάλαβα πως μπορούν και τρώνε αυτό το φαγητό που μόνο έντομα δεν έχει πάνω του. Τα πιάτα ήταν πολλά. Ευτυχώς! Γιατί δεν ήθελα να κλειστώ πάλι στα σκοτάδια. Όταν πλένεις πιάτα,  απ' την αίθουσα καθαριότητας τουλάχιστον βλέπεις λίγο φως. Λαμπυρίζει και φωτίζει τα σκοτάδια μας...

    Αγαπημένη μου φίλη, έχει πάει ήδη τρεις. Θα έπρεπε να έχω πάει επάνω. Σιγά μη με ψάξουν! Λέω να κοιμηθώ κάτω απ' το παράθυρο. Όταν θα ξημερώσει, θ' αντικρίσω το φως του ήλιου. Τόσο αναζωογονητικό! Άσχετα που δεν είναι πια ο ίδιος! Θα σου γράψω και πάλι αύριο. Άμα βεβαίως ζω μέχρι αύριο...

2.                                                Χάος της 8/4/2225

Αγαπητό μου ημερολόγιο,  

το πρωί ξύπνησα με την ανάμνηση ενός φρικτού εφιάλτη στο μυαλό. Ήμουν σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο, ολομόναχη. Λίγο αργότερα, μια γυναίκα με ξανθά μαλλιά μπήκε  τρέχοντας μέσα, με μεγάλο φόβο στα μάτια της. «Η αστυνομία της σκέψης έρχεται να σε ανακρίνει. Πρέπει να φύγεις!», μου είπε εμφατικά. Σηκώθηκα να φύγω μαζί της το ταχύτερο δυνατόν. Τη στιγμή που σηκώθηκα, ένας ψηλός, τρομακτικός άντρας μπήκε στο δωμάτιο κι, αφού διέταξε να πιάσουν την κοπέλα που 'χε έρθει να με σώσει, κλείδωσε την πόρτα και άρχισε να με πλησιάζει. Θα με ανέκρινε. Ευτυχώς ένας ήχος με ξύπνησε, πριν προλάβει να συμβεί το μοιραίο. Χθες το βράδυ, καθώς γυρνούσα σπίτι, είδα στον δρόμο μία παλιά φίλη, αλλά δεν της χαμογέλασα όπως συνήθιζα. Δεν ήξερα καν αν θα 'πρεπε να την εμπιστευτώ! Μέσα μου ελπίζω πως θα έρθει κάποτε η μέρα που όλα θα γίνουν όπως παλιά. Ελπίζω... όχι με σοβαρές πιθανότητες θα έλεγα! Μια φωτογραφία που έχω κοντά μου, δίπλα στο κρεβάτι, μου θυμίζει συνεχώς την οικογένεια. Εύχομαι απλά να είναι καλά! Ζηλεύω τόσο αυτούς που αδιαφορούν για την κατάσταση! Ξέρω καλά πως, αν γίνουμε όλοι έτσι, δεν θα υπάρχει σωτηρία. Η άγνοια σώζει, δίνει δύναμη, αλλά ως πότε; Ξέρω πως δεν πρέπει να σκέφτομαι έτσι κι ότι είναι επικίνδυνο να τα γράφω σε εσένα. Αλλά... μόνο εσένα έχω πια! Χίλιες φορές να με πιάσουν, παρά να ζήσω μια ζωή στον φόβο και την υπακοή σε αυτούς. Δεν πρόκειται ν' αλλάξω τη γνώμη και τα πιστεύω μου για τίποτε και κανέναν τους. Απλά ελπίζω να τελειώσουν όλα σύντομα! Αυτά είχα να σου πω για σήμερα, Ξέρω ότι αν είχες στόμα θα συμφωνούσες μαζί μου! Αφού, άλλωστε, τα λέω τόσο ωραία! Μπράβο μας, λοιπόν! Στο επανειπείν, μέχρι νεωτέρας!

3.                                               Φρίκη της 6/4/1984

Αγαπητό  ημερολόγιο,

Δε γνωρίζω τον λογο που συνεχίζω να γράφω! Διακινδυνεύω να ξεχαστεί η ύπαρξή μου, εάν κάποιος ανακαλύψει αυτό το τετράδιο. Βαθιά μέσα μου, όμως, νιώθω πως υπάρχει κάτι που ακόμη αντιστέκεται. Αποτέλεσμα; Γράφω ξανά και ξανά στις γραμμές αυτού του τετραδίου. Ίσως να παραμένει μέσα μου μια ελπίδα πως η ελεύθερη σκέψη θα επιστρέψει ξανά και θα βρω τον παλιό μου εαυτό. Το κόμμα παρακολουθεί και η σκέψη να του εναντιωθούμε φαντάζει στην κυριολεξία έγκλημα. Εάν δεν κάνεις αυτά που ορίζει το κόμμα, είσαι ένοχος. Είναι υποχρέωση σου να χρησιμοποιείς τις λέξεις που σου δίνονται. Ο φόβος με ακολουθεί διαρκώς. Σα μια σκιά που είναι πάντα κοντά μου. Σκοπός του να μου θυμίζει πως δεν κατέχω πλέον την δυνατότητα να σκέφτομαι ελεύθερα. Με βάση τη λογική του κόμματος, ο πόλεμος ισοδυναμεί με Ειρήνη και το να είσαι ελεύθερος σημαίνει την υποταγή σου. Η παρακολούθηση όσο και να με τρομάζει δεν υπερβαίνει τον φόβο ότι πλέον είμαστε όλοι καταδικασμένοι. Ότι η ελευθερία μας δεν υπάρχει. Ζούμε έναν εφιάλτη που σίγουρα δε θ' αντέξουμε για πολύ...

4.               Κάπου ασαφώς, Δευτέρα 10 Μαρτίου

Ημερολόγιο μου,

     Ξύπνησα σήμερα από τον ίδιο  εφιάλτη. Πάντα το ίδιο. Φλόγες, κραυγές, κι η μυρωδιά. Θεέ μου, η μυρωδιά του καμένου! Προσπάθησα να φάω κάτι, αλλά το στομάχι ήταν κόμπος. Το ψωμί μύριζε μούχλα, όπως τα περισσότερα πράγματα εδώ πέρα.  

     Ο ήλιος ήταν ένα θολό πορτοκαλί πράγμα. μέσα στη σκόνη. Βγήκα έξω. Προσεκτικά... πάντοτε προσεκτικά. Δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να παραμονεύει στις σκιές. Είδα τον Γιάννη να ψάχνει για νερό στην παλιά βρύση. Μου είπε ότι άκουσε φήμες για μια ομάδα ανθρώπων που ζουν στα βουνά, κάπου μακριά. Μια ελπίδα, ίσως; Η  ακόμη μία ψεύτικη υπόσχεση; Περάσαμε

την υπόλοιπη μέρα ψάχνοντας για κονσέρβες. Βρήκαμε μόνο μία. Με σάπια φασόλια. Τη μοιραστήκαμε. Το βράδυ, καθίσαμε γύρω από τη μικρή φωτιά. Ο Γιάννης έπαιξε κάτι στην κιθάρα. Μια μελωδία παλιά, από έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια. Κοιτάξαμε τον ουρανό. Τ' αστέρια δε λάμπουν πια. Δεν υπάρχουν καν στα μάτια μας. Μόνο σκόνη και σκοτάδι.

    Πριν κοιμηθώ, έγραψα  τις γραμμές αυτές. Για να θυμάμαι. Για να μην ξεχάσω ότι κάποτε υπήρξε ένας άλλος κόσμος . Ένας κόσμος με χρώματα, αρώματα, γέλια κι ελπίδα. Και... για να θυμάμαι πως οφείλω να συνεχίσω να ψάχνω! Ακόμη κι αν πια δεν υπάρχει τίποτα να βρεθεί...

5.       Κάπου ασαφώς, Δευτέρα 17 Μαρτίου

Καλό μου ημερολόγιο,

Δεν νομίζω πως θα καταφέρω ν' αντέξω άλλο  την καθημερινότητα αυτή. Σήμερα το πρωί φέρανε ένα καινούργιο βρέφος στο κτήριο, όπου είμαστε με τα υπόλοιπα παιδιά. Πάντοτε αναρωτιόμουν από πού φέρνουν τα μωρά. Κάθε εβδομάδα. Μέχρι που -αφού άφησαν το σημερινό βρέφος και φύγανε οι άντρες  απ'το δωμάτιο-  άκουσα έναν τους να μιλάει έξω στην πόρτα για κάποιους που αποκαλούνται «γονείς». Περίεργο... Έπειτα, με κάποια παιδιά που συγκατοικούμε -φυσικά πάντα με τη συνοδεία ενός φρουρού- πήγαμε στο «σχολείο». Αν και το υποτιθέμενο «σχολείο», έχει καταντήσει μια άθλια φυλακή. Δεν μπορούμε να εκφραστούμε, ούτε καν να εκφράσουμε όσα έχουμε στη σκέψη. Υπάρχουν αρκετοί φρουροί γύρω μας, οπότε οι διάδρομοι καθημερινά είναι ήσυχοι. Κανείς δε μιλάει. Ποτέ! Μόνο αν μας μιλήσουν οι φρουροί ή οι καθηγητές. Και πάλι, πρέπει, να είναι μονολεκτικές οι απαντήσεις. Μια φορά ένας συμμαθητής είχε κάνει μια απλή ερώτηση κι ο φρουρός στην πόρτα τον πήρε κατευθείαν. Δεν τον ξαναείδαμε από τότε... Οι ώρες στο «σχολείο» φαίνονται αιώνες. Ορκίζομαι πως κάποτε ήταν διαφορετικά τα βιβλία! Νομίζω μόλις χθες... Είμαι σίγουρη γι' αυτό. Νομίζω, δηλαδή. Και να το αναφέρω, δεν έχω αποδείξεις, για να με πιστέψουν. 

    Κατά το απόγευμα έχουμε ήδη γυρίσει και τρώμε κάτι σαν παχιά σούπα, Δίχως λαχανικά ή κρέας. Κάτι σαν άθλιο πολτό. Σχεδόν ξερνάω... μόνο που το βλέπω. Αχ, καημένο μου ημερολόγιο! Αν κάποιος γνώριζε για σένα, δεν ξέρω τι θα μου 'καναν... 

    Τα βράδια, όταν ήταν οι μεγαλύτεροι εδώ κι εγώ μικρότερη, φανταζόμασταν πολλά και διάφορα. Σκεφτόμασταν τι θα γινόταν αν ποτέ ο κόσμος ήταν διαφορετικός ή αν ακούγονταν, σε παγκόσμια κλίμακα, προτάσεις που δε θα τις επέβαλε το κόμμα, αλλά απλοί πολίτες. Ή ακόμη και παιδιά, που είναι το μέλλον κάθε κόσμου. Ήμουν καλή φίλη μ' ένα απ' τα μεγαλύτερα παιδιά. Νομίζω τη 'λεγαν Μαρίνα. Ήταν ατρόμητο κορίτσι. Πάντα μου έλεγε πως, όταν γίνει 18, θα φύγει απ' το κτήριο.  Θα φύγει κι απ' την ίδια την πολιτεία. Αλλά πάντα υποσχόταν πως θα γύριζε να με δει. Έχουν περάσει δύο χρόνια, αφότου έφυγε. Ακόμα δεν έχει έρθει. Ελπίζω να κατάφερε να ξεφύγει από εδώ! 

    Τώρα πρέπει εγώ να προσέχω, να φροντίζω τους μικρότερους. Να τους μαθαίνω πως είναι δώρο να σκεφτόμαστε. Ωστόσο, πρέπει να το κρατάμε κρυφό  το δώρο αυτό! Για την επιβίωσή μας! Σ' έναν χρόνο ακριβώς θα ξεφύγω κι εγώ, όπως κι εκείνη, καλό μου ημερολόγιο! Κι ελπίζω... δηλαδή υπόσχομαι σε σένα πως δεν θα σταματήσω να σου γράφω.  Ποτέ, μα ποτέ! Στο ορκίζομαι... αλήθεια! Καληνύχτα, όμορφο μου ημερολόγιο!

6. 

                                        Φρίκη της Πολίχνης, 

Αγαπημένο ημερολόγιο, 

Η κατάσταση δυσχεραίνει μέρα τη μέρα. Το καθεστώς διαρκώς δυναμώνει και δεν εμφανίζονται καθόλου σημάδια παρακμής ή αδυναμίας. Η καθημερινότητα γίνεται ολοένα πιο μονότονη, σχεδόν αυτοματοποιημένη. Πρέπει να βασιζόμαστε συνεχώς στην τεχνολογία, ακόμη και για απλές δραστηριότητες ή κινήσεις. Έχει περάσει καιρός απ' την τελευταία φορά που είδα παιδί να φουσκώνει μπάλα χειρονακτικά -με τρόμπα- ή μητέρα να φτιάχνει φαγητό για τα παιδιά της, μόνη της. Δυστυχώς αυτά που μας κυβερνούν μας αναγκάζουν να χρησιμοποιούμε φανταχτερά -τα δήθεν καινοτόμα μηχανήματα- και συσκευές. Προσπαθούν έτσι να κρατούν τα μυαλά μας αδύναμα, ώστε να τους υπακούμε. Πλέον είναι όλα μια ρουτίνα, ένα πρόγραμμα που ακολουθούμε όλοι. Είμαι πολύ τυχερός που καταφέρνω έστω και λίγο στα κρυφά να γράφω τις σκέψεις μου εδώ -το μόνο που δεν ελέγχουν ακόμη.

    Αυτήν τη μέρα, πηγαίνοντας στο σχολείο, παρατήρησα έναν γείτονά που απέφυγε να προσκυνήσει το άγαλμα του απόλυτου Μονάρχη  της χώρας. Αυτά που βλέπαμε, λοιπόν, στα παιδικά φαίνεται πως έγιναν πραγματικότητα. Μέσω των καμερών που είναι  εγκατεστημένες στην περιοχή, βρέθηκε ο κύριος κι οι παρακρατικοί του Μονάρχη τον ανάγκασαν να υπακούσει στον νόμο. Απ' ό,τι φαίνεται αυτή η τυραννία δεν έχει τελειωμό. Στο σχολείο, συνάμα, έχουν ξεκινήσει τα μαθήματα ως συνήθως γεμάτα με παραπληροφόρηση και προπαγάνδα που μιλά για το πόσα πολλά καλά έχει κάνει ο Μονάρχης σ' εμάς. Τον έχουμε ακόμη και σε λάβαρα στο σχολείο και την τάξη. Ευτυχώς τα μαθήματα των θετικών δειν έχουν επηρεαστεί ακόμη. Πλέον δεν υπάρχουν τέχνες και γυμναστική, γιατί όχι μόνο τον νου μας θέλουν αδύναμο, αλλά και το κορμί και τη δημιουργικότητά μας. Καθημερινά έχουμε ν' ακούμε τις σάχλες αυτές απ' τους υπολογιστές,  γιατί δάσκαλοι πια δεν υπάρχουν. Η προσευχή έχει καταργηθεί κι όλοι μας είμαστε δυστυχισμένοι. 

   Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, γιατί θα μας πάνε μέσα, όπως κι όλους τους άλλους που αντιστάθηκαν. Δυστυχώς, δεν περνά από το χέρι μας... είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε ως στρατιωτάκια που ελέγχονται από μηχανή. Ελπίζω ν' αλλάξει κάτι κάποια στιγμή!