Δείγματα μαθητικής δημιουργικότητας

   Όμορφο, γλυκό πρωινό. Ο ουρανός καταγάλανος, ενώ  απ' τα ανοιχτά παράθυρα ακούγονται τιτιβίσματα πουλιών και τ' απαλό θρόισμα των φύλλων.  Ξεμυτίζουμε απ' τη δρύινη εξώπορτα κι ο λαμπρός ήλιος μας προσφέρει τα δώρα του πλουσιοπάροχα.       Σήμερα η αδελφή μου κι εγώ αποφασίσαμε ν' ανακαλύψουμε τις περιβόητες -σχεδόν θρυλικές- μυστικές κρυψώνες στην αποθήκη του παππού. Εκεί, δηλαδή, που τόσον καιρό ίσως συμβαίνουν αλλόκοτα πράγματα.      Τόσα χρόνια, ο παππούς μας διηγείται την ίδια ιστορία -κάθε κρύα νύχτα του χειμώνα, κάθε βροχερή μέρα του φθινοπώρου, κάθε ζεστό απόγευμα του καλοκαιριού και κάθε ηλιόλουστο μεσημέρι της άνοιξης-. Όσες φορές κι αν την ακούσουμε, κάθε φορά αποτελεί μια νέα εμπειρία, ανακαλύπτουμε ξανά και ξανά κάτι καινούριο, καθώς μοιάζει τελείως απίστευτη.     Ξεκινά πάντα κάπως έτσι: «Ήτανε, λέει, κάποτε μια μηχανή που, όταν ανέβαινα και πατούσα με δύναμη τα κουμπιά της, με πήγαινε ακριβώς όπου...

Στο εξής θ' υπάρχω  κάπως αλλοτινά. Εκεί που η ποίησή μου γεννήθηκε,    σ' έναν κόσμο αλλιώτικο,  εκεί  θα μετοικήσω.  Θα χτίσω σπιτικό,  θα φυτέψω τα λουλούδια μου, θα γνωρίσω εσώτερα ζητήματα. Εκεί, που απειθώνονται τα κύματα. Εκεί, που αλητεύουν τα γλαρόπουλα. Εκεί, που αγαπώ τις ονειροπολήσεις. Εκεί θα μετοικήσω. Εκεί, που στα μικρά κρυβόμουνα .  Ε κεί, που απ' τη ζωή μαγεύτηκα. Εκεί σε ερωτεύτηκα μονάκριβή μου Μούσα! Υψώνοντας το βλέμμα στ' άπειρο,  αντίκρισα επτά πουλιά. Ήταν δραπέτες από στίχους  ποιημάτων  για θέματα αλλοτινά. Ζητούσαν, λέει, να φτιάσουν ένα  «κύμα» Φαντασίας, ένα κίνημα Ζωής. Και -ως διά μαγείας-  πάλευαν  με αυτοσχέδιους στίχους,  με  ωραίες σκέψεις, εξειδικευμένες λέξεις και ιδέες  τον Ζόφο και τον Έρεβο να τιθασ εύσουν. Να αγγίξουνε λιγάκι τις ψυχές.  Κάποιων και να τις συγκινήσουν  κ ι έτσι απλά κι αθόρυβα,  με έμπνευση  και σθένος    να κ...

(Ευτυχία, Τύχη, Αδιαφορία, Μετάνοια) Σε μια χώρα που στεκόταν αλλιώς, οι άνθρωποι ήταν δούλοι κι αφέντες οι ψυχές  τους. Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια κοπέλα που την έλεγαν Ευτυχία. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ήταν πως πάντα χαμογελούσε. Επίσης είχε μια κολλητή που τη λέγανε Τύχη. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ήταν πως πάντα νικούσε, λόγω της τύχης της. Μια μέρα, όμως, η Ευτυχία νίκησε στο ποδόσφαιρο κι η Τύχη θύμωσε, επειδή ήταν η πρώτη φορά που έχανε. Μετά από αυτό αδιαφορούσαν η μία για την άλλη.  Η Τύχη κατάλαβε το λάθος της και πήγε μετανιωμένη να ζητήσει συγγνώμη. Η Ευτυχία τη συγχώρεσε βέβαια, απ' την καλή της την ψυχή.      Στη συνέχεια, τα δυο κορίτσια άφησαν πίσω τους εκείνο  το ψυχρό συμβάν. Περνούσαν καλά! Μια μέρα αποφάσισαν να μην παίξουν βόλεϊ, όπως τις περισσότερες φορές, αλλά ούτε και ποδόσφαιρο, που παίζανε ακόμα πιο πολλές φορές. Αποφάσισαν να παίξουν «τένις». Η Ευτυχία νίκησε και η Τύχη πάλι θύμωσε για τον ίδιο λόγο όπως τ...

  Οπτικοποίηση του «Βγαίνοντας απ' το σχολειό», Ζ. Πρεβέρ 1ο:  Βγαίνοντας απ' το σχολειό, είδα έναν δρόμο μακρύ. Έναν δρόμο που μας πήγαινε ψηλά, στον ουρανό. Εκεί πάνω στα αστέρια και το φεγγάρι.  Έναν δρόμο που μας πάει στη θάλασσα με τα κοχύλια, και τη λαμπερή αμμουδιά, με τα ωραία βότσαλα, τα μεγάλα δροσερά κύματα και τα φειδίσια ανηφορικά μονοπάτια. Έναν δρόμο που μας οδηγεί σε μαγεμένους δρόμους.  Έναν δρόμο που μας γυρνάει στο παρελθόν.  Κι έναν δρόμο που μας ταξιδεύει στο μέλλον.  Όλα αυτά θαρρώ πως είναι ένα όνειρο, ένα όνειρο το οποίο κάθε παιδί θα ήθελε να ονειρευτεί.  Παρ' όλα αυτά θα μπορούσε να είναι ένα αληθινό ταξίδι. Ένα ταξίδι που μας μαγεύει γλυκά κι ιδιαίτερα! 2ο. Βγαίνοντας απ' το σχολειό είδα ανθρώπους  που 'μοιάζαν εξωγήινοι και κάτι που 'μοιαζε  μ' αυτοκίνητο. Μου είπαν κάποιοι να πλησιάσω τους εξωγήινους. Πέταξα στον ουρανό κι είδα αστέρια πέρα μακριά. Κι άλλους εξωγήινους.  Μου ζήτησαν να φάω ό,τι θέλω. Αυτοί τ...

Οπτικοποίηση του "Βγαίνοντας από το σχολειό"   1ο: Βγαίνοντας απ' το σχολειό,  ανοίγοντας την πόρτα, βλέπω μια κυρία ξαφνικά. Παρουσιάζεται μπροστά και με τραβά δυνατά. Απ' το χεράκι με κρατά. Τελείως ξαφνιασμένη, ακολουθώ. Βρισκόμαστε πια σ' ένα μέρος που ανήκει σ' έναν άντρα. Τον λένε Μπάρι Άλεν. Από το πουθενά εμφανίζεται μια ακόμη μορφή. Ο Σίσκο Ραμόν. Απλώνει το χέρι του κι ανοίγει μια από αυτές τις διαστημικές πύλες. Συνήθως αυτά δε γίνονται, δε συμβαίνουν στη Γη1. Όμως αυτοί οι δυο είναι υπεράνθρωποι γνωστοί ως Flash και Vibe. Τελοσπάντων, αφού μπήκαμε σ' αυτήν την πύλη, ξαφνικά βρεθήκαμε στη Γn2. Τουλάχιστον έτσι μου είπαν. Πήγαμε στα Star Labs και πήραμε τον Harrison Wells, τον γνωστό επιστήμονα. Από εκεί ξανά με τον ίδιο τρόπο ο ιπτάμενος δίσκος μας μετέφερε στη Γη38. Βρεθήκαμε σ' ένα διαμέρισμα. Φρίκαρα τελείως, γιατί είδαμε δύο ανθρωποεξωγήινους, τον Mon-el και την Kara Zor-el, γνωστή και ως Supergirl. Ήρθαν κι αυτοί μαζί μας, πίσω στα Sta...

  1. Αν   πάθαινες κάτι... Ξέρεις, αν χτυπούσες ή κάτι τέτοιο,  Ίσως και να σε βοηθούσα.  Όμως, να ξέρεις πως δε θα χρειαζόμουν αντάλλαγμα. Πρέπει να βοηθάμε τους συνανθρώπους! Ρώτησα γονείς, μου 'πανε το ίδιο. Έτσι αποφάσισα Πως πρέπει να βοηθήσω, τούτο είναι το σωστό. Είμαι ευγνώμων που είμαστε φίλοι. Ίσως τελικά να μην σε γνώριζα Αν δεν μου μιλούσες πρώτος. (Μ.Ε.) 2.    Αν ήσουνα εδώ      Ξέρω πως δε θα φοβόμουν      Ίσως πάλι και να το έκανα       Όμως δεν ξέρω      Πραγματικά τι θα γινόταν.       Ρωτώ τον εαυτό μου, αν οφείλω να προχωρώ       Εάν! Αυτό το εάν μήπως άλλαξε.       Πρέπει όμως, πρέπει να προχωρήσω.       Εσύ δεν είσαι πλέον εδώ.       Ίσως και να φταίω εγώ γι' αυτό.       Αλλά ποτέ δε θα μάθω. Ο χρόνος πίσω δε γυρνά.  (Λ.Ε.) 3 . Αν γνώριζες τι σημαίνει...

    1η : Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας άνδρας που μόλις είχε αγοράσει το δικό του σπίτι. Βρισκόταν σε μια υπέροχη τοποθεσία, πάνω στο βουνό κι ήταν περιτριγυρισμένο απ' ένα όμορφο δάσος. Ήταν μια κανονική μέρα. Κι, όπως πάντα, ο άνδρας διάβαζε την εφημερίδα του. Κατά  την  ανάγνωση, διάβασε κάτι που τον τρόμαξε πολύ. Ήταν μια κατάρα, βαθιά  ριζωμένη στο δάσος. Από εκείνη την ημέρα συνέβαιναν διάφορα παραφυσικά περιστατικά στο σπίτι του. Άκουγε πόρτες να ανοιγοκλείνουν, φώτα να αναβοσβήνουν και πράγματα να πέφτουν από τα ράφια. Ο άνδρας άρχισε να φοβάται για την ζωή του! Και τα πράγματα γίνονταν όλο και χειρότερα.     Επιτέλους για δυο μήνες δεν είχε ζήσει τίποτα παραφυσικό. Νόμιζε πως η κατάρα τον είχε πια αφήσει ήσυχο. Μια μέρα, όμως, πήγαινε για ύπνο ανήσυχος. Πριν ξαπλώσει στο κρεβάτι, άκουσε το κουδούνι της εξώπορτας να χτυπά. Όταν άνοιξε την πόρτα, αντίκρισε μια σκοτεινή φιγούρα να τον κοιτάει. Ο άνδρας κοκάλωσε από τον φόβο. Καθώς η φιγούρα σ...

Φθινόπωρο. Όλα άρχισαν μια μέρα βροχερή, ψυχρή σαν τη ζωή μου. Ένα κενό γεμίζει την ψυχή. Ήξερα ότι δε θ' αντέξω τη στιγμή του χωρισμού. Ντύθηκα βιαστικά, για να πάω στον σταθμό. Πέρασα από την πλατεία. Παντού διάχυτος έρωτας. Στις αυλές των σπιτιών, στις γωνιές, στα τραπέζια του καφέ, στα δέντρα, που σκύβουν τρυφερά πάνω στα παγκάκια. Κι ακόμη στα ζευγάρια, που σε παγκάκια αγκαλιάζονται παθιασμένα, καθώς παρασύρονται από τον ρυθμό της λατέρνας παραδίπλα. Η ώρα περνούσε και το τρένο πλησίαζε. Την είδα καθισμένη, κάπως λυπημένη. Φώναξα «Μακρίνα» και γύρισε το κεφάλι αυθόρμητα. Ήμουν λυπημένος και ταυτόχρονα χαρούμενος γι' αυτήν. Έπρεπε να φύγει. Την αποχαιρέτησα κι έφυγα, χωρίς να κοιτάξω πίσω. Ήθελα να μην επηρεαστεί. Μου κόλλησε ένα χαρτί στο τζαμί, που έγραφε «Σ' αγαπώ!». Δεν ήθελα να με δει στεναχωρημένο. Σκεφτόμουν: «Κουράγιο! Σε λίγο καιρό θα γυρίσει, δε θ' αργήσει να τελειώσει τις σπουδές της στην Αγγλία. Τότε θα έχουμε πολύ χρόνο να περάσουμε μαζί!».     Ο χρόνος...

  Είναι εύκολο να μιλάς γι' απώλεια. Όταν δεν την έχεις βιώσει. Μέσα στη ζωή είναι και αυτή. Έτσι δεν είναι; Μα αν ήταν μέσα στη ζωή, δεν θα ήταν απώλεια. Οι άνθρωποι μοιάζουν εξοικειωμένοι με την ιδέα του θανάτου, ακόμα και του δικού τους. Τι γίνεται, όμως, όταν ο θάνατος βρίσκει τον άνθρωπό σου; Όταν θα πρέπει να εξηγήσουν στο παιδί πόσο διαρκεί το ταξίδι για το οποίο ξεκίνησε ο γονιός; Πώς θα εξηγήσεις σε μια μάνα, γιατί το παιδί της, δε θα γυρίσει σπίτι το βράδυ; Και κάθε βράδυ από δω και πέρα; Πώς θα κοιμηθείς, μ' ένα άδειο μαξιλάρι δίπλα σου; Τότε, όμως, θα πρόκειται για κάτι παραπάνω από συνηθισμένη απώλεια. Όσα κι αν δεις, όσα κι αν ακούσεις, ποτέ δεν θα μάθεις πως είναι μια απώλεια, τι ακριβώς σημαίνει γι' αυτόν που μένει πίσω. Μέχρι μια μέρα να χτυπήσει το δικό σου τηλέφωνο. Μια φωνή ξένη στην άλλη άκρη της γραμμής! Και μόνο που θα σε προσφωνήσει με το  επίθετο - όση ευγένεια κι αν κρύβει η προσφώνηση «κυρία»- αισθάνεσαι την παγωνιά, ένα κρύο πρωτόγνωρο. Έχει κατα...