«Με αφορμή το ποίημα του Ζ.Πρεβέρ»

Οπτικοποίηση του "Βγαίνοντας από το σχολειό" 

1ο: Βγαίνοντας απ' το σχολειό,  ανοίγοντας την πόρτα, βλέπω μια κυρία ξαφνικά. Παρουσιάζεται μπροστά και με τραβά δυνατά. Απ' το χεράκι με κρατά. Τελείως ξαφνιασμένη, ακολουθώ. Βρισκόμαστε πια σ' ένα μέρος που ανήκει σ' έναν άντρα. Τον λένε Μπάρι Άλεν. Από το πουθενά εμφανίζεται μια ακόμη μορφή. Ο Σίσκο Ραμόν. Απλώνει το χέρι του κι ανοίγει μια από αυτές τις διαστημικές πύλες. Συνήθως αυτά δε γίνονται, δε συμβαίνουν στη Γη1. Όμως αυτοί οι δυο είναι υπεράνθρωποι γνωστοί ως Flash και Vibe. Τελοσπάντων, αφού μπήκαμε σ' αυτήν την πύλη, ξαφνικά βρεθήκαμε στη Γn2. Τουλάχιστον έτσι μου είπαν. Πήγαμε στα Star Labs και πήραμε τον Harrison Wells, τον γνωστό επιστήμονα. Από εκεί ξανά με τον ίδιο τρόπο ο ιπτάμενος δίσκος μας μετέφερε στη Γη38. Βρεθήκαμε σ' ένα διαμέρισμα. Φρίκαρα τελείως, γιατί είδαμε δύο ανθρωποεξωγήινους, τον Mon-el και την Kara Zor-el, γνωστή και ως Supergirl. Ήρθαν κι αυτοί μαζί μας, πίσω στα Star-Labs, όχι όμως της Γη2 αλλά της Γη1. Εκεί μας περίμενε η Άϊρις κι ο Γουάλι. Ο Μπάρι ελέγχει για τυχόν δυνατές αλλαγές στο μέλλον, γιατί προσπαθεί, αλήθεια, να το αλλάξει. Βλέπετε ο Σάβιταρ τη σκοτώνει. Και εντελώς τυχαία η Άϊρις είναι η κοπέλα του Μπάρι, αδερφή του Γουάλι και κόρη του Τζο. Ο Τζο πάλι είναι ο άνθρωπος που μεγάλωσε τον Μπάρι, γιατί ο Riversh Flash ή Θορν, σκότωσε τη μαμά του και η δυστυχώς κατηγόρησαν τον μπαμπά του. Ξέρω, μπέρδεμα! Τέλος πάντων...όταν μαζεύτηκε όλη η σούπερ-ηρωοπαρέα, αρχίσανε να ετοιμάζουν ένα σχέδιο για τους εξολοθρευτές. Οι εξολοθρευτές είναι εξωγήινα όντα που απασχολούν τη Γη1, δηλαδή εκεί που μένει ο Barry, η Iris, o Pe- Wally κι ο Joe. Όταν επιτέλους τους νίκησαν η Supergirl κι ο Μon-el με πήρανε μαζί τους στη Γη38. Δεν ξέρω γιατί, αλλά για κάποιον λόγο ο Joe ήθελε να με εκπαιδεύσει. Τελικά τα όνειρα μπορεί και να πραγματοποιούνται, γιατί αυτό ήταν το δικό μου όνειρο. Τρεις μήνες μετά ανακάλυψα ότι έχω και εγώ δυνάμεις. Τις ίδιες, που έχει κι η Kara. Πλέον μου έχουν δώσει και όνομα, Super-kid. Ζω πια στη Γη38 και δουλεύω στην Carco. Τρία χρόνια αργότερα, βοηθάω την Kara και τον Mon-el να πολεμούν το έγκλημα! Και έπεται συνέχεια...

(Μ. Κ.)

2ο:Βγαίνοντας από το σχολειό μας, συναντήσαμε ένα μεγάλο λάστιχο, που μας μιλούσε και μας έλεγε να μας πάει μια βόλτα, και εμείς δεχτήκαμε. Μας πήγε σε μέρη διάφορα, παράξενα, αλλά κι επικίνδυνα. Εμείς ήμασταν εντυπωσιασμένοι που κάναμε βόλτα μ' ένα λάστιχο. Έτρεχε γρήγορα. Ζαλιστήκαμε λιγάκι και του 'παμε να σταματήσει. Μετά από μερικά λεπτά σταμάτησε σ' έναν νέο, παράξενο Πλανήτη. Αυτός ήταν σαν την γη όμως δεν υπήρχαν άνθρωποι. Υπήρχαν μόνο ζώα. Παράξενα, μεγάλα αλλά καθόλου άγρια ή επιθετικά. Το πιο παράξενο απ' όλα ήταν πως μιλούσαν. Εμείς στην αρχή ήμασταν φοβισμένοι, αλλά μετά είδαμε πως είναι γλυκά και φιλικά, οπότε χαλαρώσαμε. Βγάλαμε φωτογραφίες, πήγαμε βόλτες και κάναμε γνωριμίες. Ύστερα πέρασε η ώρα και το λάστιχο ξεκίνησε για την επιστροφή στο σπίτι. Δε γυρίσαμε, όμως, αμέσως. Όχι κατευθείαν, αλλά πήγαμε μια βόλτα και μετά ...Ξύπνησα! (Λ. Μ.)

3ο: Βγαίνοντας από το σχολειό, συναντήσαμε έναν Δεινόσαυρο, που ήταν εκπαιδευμένος και μας πήρε μια βόλτα μακρινή, για Αυστραλία. Ο δεινόσαυρος ήταν έξυπνος και πολύ εξελιγμένος. Μπορούσε να βγάλει φτερά, για να πετάξει. Κατά τη διαδρομή, είδαμε διάφορα πλάσματα και ζώα να πετούν. Όπως έναν ελέφαντα που έβγαζε φωτιά από την προβοσκίδα του και μπορούσε να ψήσει το φαγητό του, για να το φάει. Μετά βρήκαμε κάτι πειρατές. Ήταν τρελλά πεινασμένοι γιατί τους είχαν κλέψει το φαγητό τα ποντίκια. Αυτοί άρχισαν να μας πυροβολούν, για να μας φάνε. Δυστυχώς, ο δεινόσαυρος μας χτυπήθηκε στο φτερό κι αρχίσαμε γρήγορα να πέφτουμε στη θάλασσα. Για καλή μας τύχη, μας πρόσεξε ένας παππούς, που ήταν πάνω σ' ένα αερόστατο. Έτσι ανέλαβε και μας πήγε στον προορισμό μας. Όμως, όταν φτάσαμε, η ήπειρος είχε μετακινηθεί και δεν βρήκαμε τίποτα, εκτός από απέραντη, πανέμορφη καταγάλανη θάλασσα. Και πάλι, λοιπόν, χρειαζόταν να επιστρέψουμε. Αλλά προς ποια κατεύθυνση αυτήν τη φορά; (Ν.Κ.)

4ο: Βγαίνοντας απ' το σχολείο μας συναντήσαμε ένα γιγάντιο πιάτο. Ήταν πραγματικά μεγάλο. Κάποια στιγμή ακούστηκε ένας θόρυβος.

Ήταν βήματα. Απαλά κι αέρινα, γρήγορα, με λίγες παύσεις. Ξαφνικά το τεράστιο πιάτο φωτίστηκε. Ξεχωρίσαμε κι όνομα. Λεγόταν Κλάους. Άνοιξε μια γιγάντια πόρτα. Ένα περίεργο μπλε πλάσμα με πέντε μάτια, δυο στόματα, δέκα πόδια και χέρια, εμφανίστηκε. Λεγόταν Ντόρι

Η Ντόρι μας φιλοξένησε στο σκάφος της. Ήταν ένα UFO. Χωρίς να το καταλάβουμε, υψωθήκαμε απ' το έδαφος και σε κλάσματα δευτερολέπτου βρεθήκαμε σε έναν πλανήτη που λεγόταν «FZ75292». Η Ντόρι μας έδωσε κάτι λουλούδια, τα οποία όπως είπε, θα μας βοηθούσαν να αναπνεύσουμε στον πλανήτη! Χωρίς δεύτερη σκέψη, τα φάγαμε. Πλέον μπορούσαμε ν' αναπνεύσουμε, οπότε κατεβήκαμε από το σκάφος και παρατηρήσαμε τον πλανήτη. Ο πλανήτης ήταν τόσο μικρός κι ήταν ίδιος με το σπίτι μου. Ξαφνικά το σκάφος άρχισε να συρρικνώνεται. Ανοιγόκλεισα τα μάτια κι άκουσα μια φωνή να μου λέει επίμονα «Ξύπνα!». Σηκώθηκα απότομα. Ήμουν σπίτι μου. Μα πώς; Μήπως ήταν όνειρο; Η Ντόρι -πολύ μικρή πια- μου έκλεισε το μάτι κι είπε «Καλώς ήρθες, φίλη μου!». (Μ. Ε.)

5ο Βγαίνοντας απ' το σχολειό, ξεκίνησα για το σπίτι. Ξαφνικά βρήκα καθ' οδόν μια μηχανή Yamaha. Κοίταξα γύρω μήπως την είχε κανείς. Την είχαν παρατήσει με τα κλειδιά επάνω της. Την καβάλησα, βρήκα τα κλειδιά, τα πήρα κι έφυγα μαζί της. Πήγα σπίτι, πήρα μια τσάντα έβαλα ρούχα μέσα και ξεκίνησα για όπου με έβγαζε ο δρόμος. Έβαλα μπόλικη βενζίνη και πρώτα έφτασα Αθήνα. Από την ταχύτητα, δεν  είχα καν πάρει χαμπάρι πότε έφτασα. Ήθελα να πάω στη Μύκονο. Είχα και λεφτά, περίπου 500 ευρώ. Ρώτησα πόσο κάνει το εισιτήριο, μου είπε 50. Της έδωσα τα λεφτά, την ταυτότητα και ανέβηκα στο πλοίο με τη μηχανή μου. Όταν έφτασα πήγα μια βόλτα στο νησί, κοιμήθηκα στο ξενοδοχείο κι έπειτα βγήκα για περιηγήσεις κι ανακαλύψεις, καταλήγοντας σ' ένα μπαράκι. Έκατσα για 5 μέρες. Έπειτα πήρα άλλο πλοίο και πήγα στην Κρήτη, λίγες μέρες στα Χανιά και μετά στο Ρέθυμνο. Πέρασα πολύ καλά, υπέροχα! Κάποια στιγμή είδα πόσα λεφτά μου είχαν μείνει. Ήταν κάπου στα 25 ευρώ, οπότε έπρεπε να γυρίσω πίσω, στην Αθήνα. Πήρα ξανά λεφτά απ' τους δικούς μου κι έφυγα για Αφρική. Εκεί μου μιλούσαν όλοι, αλλά δεν καταλάβαινα τίποτα. Επίσης έτρωγαν κάτι πράγματα που εμείς δεν τρώμε. Ένα βράδυ σκότωσαν ένα παιδί για μια θυσία. Έφυγα τρέχοντας και γύρισα σπίτι. Υποσχέθηκα τότε να μη ξανακάνω ποτέ άλλη τέτοια τρέλα! (Κ.Φ.)