Δείγματα μαθητικής δημιουργικότητας

14 Φεβρουαρίου του 1998. ΕΌλα ξεκίνησαν κάπου, σ΄ έναν τόπο που είναι παντού και πουθενά, κείνη την  ημέρα γεννήθηκαν 3 κοριτσάκια στο ίδιο νοσοκομείο :  η Χαρά , η Ελπίδα και η Αγάπη . Ήταν τόσο όμορφα και  γλυκά μωρά , που έμοιαζαν με αγγελούδια .  14 Φεβρουαρίου του 1998.  Όλα ξεκίνησαν εδώ. Σ' έναν τόπο που είναι παντού και πουθενά. Σήμερα, στο ίδιο νοσοκομείο, γεννήθηκαν τρία κορίτσια: θα πάρουν τα ονόματα Χαρά, Ελπίδα κι Αγάπη. Είναι τόσο γλυκά μωρά, που μοιάζουν μ' αγγελούδια! Η παιδική τους ηλικία θα κυλήσει χαρμόσυνα, σχεδόν ειδυλλιακά. Άσχημες αναμνήσεις δε θα υπάρξουν. Θα ζ ουν σχεδόν σ' ένα παραμύθι. Με το πέρασμα των χρόνων, ωστόσο, οι καρδιές τους -αργά  αλλά σταθερά- θα παγώσουν απ' τη σκληρότητα του κόσμου. Θα γεμίσει η ζωή τους με θλίψη, σκοτάδι, δυστυχία. Θα ξεχάσουν πως είναι να χαίρονται, να γελούν, να ελπίζουν σε μια ζωή καλύτερη!    Όλα ξεκίνησαν σ' έναν τόπο, που είναι παντού και πουθενά.  14 Φεβρουαρίου του 1998....

  Σ’ ένα χωριουδάκι της Ντόχα, πίσω απ' τα κατάλευκα βουνά δίπλα σ’ έναν λοφίσκο,  γεννήθηκε κάποτε ένα μικρό αγόρι, με γαλαζοπράσινα μάτια και ξανθά μαλλιά σ' ένα ξύλινο φτωχόσπιτο. Η μητέρα τον φρόντιζε μ' αφοσίωση κι αγάπη. Καθώς κυλούσαν τα χρόνια, όμως, το παιδί ζητούσε να μάθει τι απασχολούσε τη μάνα του και δεν του αφοσιωνόταν.   Τα βράδια άκουγε φωνές κι ανησυχούσε, γιατί προέρχονταν απ' τους γονείς του. Κάποιο βράδυ παρίστανε τον κοιμισμένο. Τότε, για πρώτη φορά, είδε κάτι άγριο: τον πατέρα «ν' απλώνει χέρι»  στη μητέρα και να τη χτυπά. Ακούγοντάς τους, κατάλαβε πως ο καυγάς είχε να κάνει με τα οικονομικά. Κάποια στιγμή, ο πατέρας, έξαλλος, ζήτησε απ' τη μάνα να πουλήσουν το παιδί, για να καλύψουν τις ελλείψεις.    Ο μικρός ξέσπασε σε κλάματα. Όταν συνήλθε, πήρε γρήγορα μια μικρή βαλίτσα κι έβαλε μέσα όσα κουρέλια διέθετε. Πήδηξε απ' το παράθυρο  κι έφυγε με κατεύθυνση το άγνωστο.    Καθ' οδόν έζησε περιπέτειες, αντιμετώπισε κινδύνου...