Δείγματα μαθητικής δημιουργικότητας

Κάποτε, παλιά στα 1974,  το ημερολόγιο έγραφε 23 Φεβρουαρίου. Γεννήθηκε ο κ. Ξενοφών τότε -το μοναδικό παιδί μιας πλούσιας οικογένειας- μ' εφόδιο αποκλειστικό τους πόρους της οικογενειακής επιχείρησης ενδυμάτων. Μετά από χρόνια, αυτή πέρασε στον έλεγχο του μικρού Ξενοφώντα, που είχε γίνει πια μεγάλος. Μονάχα στην ηλικία, όμως. Στον νου και την ψυχή παρέμενε μίζερος, "λίγος", όπως όλοι στην οικογένεια. Στη διάρκεια ολόκληρης της ζωής του, υπήρξε μίζερος. Έτσι είχε ανατραφεί, έτσι έμαθε. Μίζερος, καταπιεστής, εκμεταλλευτής. Ένα άτομο που έπινε το αίμα των υφισταμένων.     Είχε χτίσει και μια πολυκατοικία, για να μένουν -δήθεν προς διευκόλυνσιν τους- οι εργάτες της "παραγωγικής μονάδας", όπως αποκαλούσε το τρισάθλιο εργοστάσιό του. Οι εργάτες δούλευαν εκεί μέρα νύχτα -ως και Κυριακές- να καλύψουν τη ζήτηση (ως όφειλαν, γιατί κανείς δε δαγκώνει το χέρι που τον ταΐζει) σ' εξαγωγές σ' όλην την Ευρώπη.     Η πολυκατοικία έκλεινε, "ασφάλιζε" με μια  σι...

Μια μέρα τ' Απρίλη αποφάσισα να πάρω τον δρόμο για την κολλητή μου, τη Γλυκερία. Εγώ είχα μετακομίσει σ' άλλη περιοχή και δεν την έβλεπα για πολύ καιρό. Την επισκέφτηκα για ένα θέμα που υπήρχε στο παρελθόν κι άρχισε ξανά να με ενοχλεί, όπως και τότε.    Μόλις έφτασα, η Γλυκερία έμεινε μ' ανοιχτό το  στόμα, γιατί κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.  Της εξήγησα ότι ο Μάριος άρχισε πάλι να με παρακολουθεί και να με εκβιάζει να βγω μαζί του. Τα άκουσε και μου πρότεινε να μου γνωρίσει δύο φίλους της. Κι εγώ δέχτηκα.    Καθώς πηγαίναμε στα δυο αγόρια, πρόσεξα μια ανδρική φιγούρα μαυροφορεμένη να κατευθύνεται προς το μέρος μου. Μόλις πλησίασε κατάλαβα ότι ήταν αυτός. Κρατούσε ένα είδος μαχαιριού στο αριστερό του χέρι, έναν σουγιά! Ήξερα πως εκείνη τη στιγμή θα τελείωναν όλα. Έτρεξα προς το μέρος του και του φώναξα να με μαχαιρώσει, αλλά γρήγορα! Η Γλυκερία, κλαίγοντας, ζητούσε βοήθεια κι εγώ απλά περίμενα το μοιραίο. Ο Μάριος έφτασε με δύο δρασκελιές κοντά μου. ...

  Ο ήρωας μας ένας ενήλικας 30 χρόνων, ονόματι Κρίστο. Ζει σ' ένα ξεχασμένο χωριό της Ηπείρου το 2002. Νωρίτερα στην πρωτεύουσα είχε μπλέξει με κάτι άτομα παράξενα. Διατηρούσε ύποπτες διασυνδέσεις με την ιταλική Μαφία. Ωστόσο, προσπαθούσε φιλότιμα vα ξεκόψει. Τους απέφευγε. Διατείνονταν πως επιθυμούσε διακαώς να κάνει μια νέα αρχή. Επιθυμούσε τόσο να στήσει μια  καινούργια ζωή Ο άντρας είχε έναν βοηθό που είχε αναλάβει να διεκπεραιώνει τις παράνομες δοσοληψίες. Είχε καταλάβει -σχετικώς αργά- ότιι ο βοηθός του (ένα έφηβο παιδί, 18 ετών) δεν αγαπούσε την παρανομία, αλλά τον ανάγκαζαν. Οι δοσοληψίες συνήθως γίνονταν σε  εγκαταλελειμμένο εργοστάσια. Μία μέρα ο άντρας με τον βοηθό του έπρεπε να βρεθούν σ' ενα εργοστάσιο για ανταλλαγή μιας τεράστιας ποσότητας ναρκωτικών. Ο άντρας αρνήθηκε να προχωρήσει τη συναλλαγή. Τότε ήταν που απέκτησε εχθρούς τη Μαφία, όπως κι αυτούς που εμπορεύονταν τα ναρκωτικά. Ξεκίνησαν, λοιπόν, να τον κυνηγούν. Το παιδί το άφησαν, γιατί δεν το έφταναν....

 Άλλη μια μέρα. Μια ακόμη μέρα που ξύπνησα και δεν ξέρω τι να κάνω τη ζωή μου. Περνάνε οι  μέρες μου πανομοιότυπα. Καθημερινά ίδιες, απαράλλαχτες. Φαγητό, Ύπνος, Γυμναστήριο, Μπάσκετ και ξανά Ύπνος, το βράδυ. Καμία αλλαγή! Έχω ανάγκη την αλλαγή! Μια διαφορετικότητα πέρα απ' τα τετριμμένα. Να φύγω, να πάω αλλού ή να χειριστώ ό,τι με πονάει αλλιώς.     Μα, τα προβλήματα επανέρχονται επίμονα και πιεστικά. Καθημερινά, μια φωνή στο μυαλό μου -κάθε φορά που κάτι δυσκολεύει- με ρωτάει απαιτητικά: «γιατί δεν τελειώνεις αυτήν τη ζωή; Τι θα κερδίσεις, αν συνεχίσεις να υπάρχεις σ' αυτόν τον κόσμο;»     Τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα, ενώ ακούω τους γονείς μου να ωρύονται στο σαλόνι, για άλλη μια μέρα. Φωνάζουν και ξεσπάνε πάνω σε  πράγματα του σπιτιού ή στην αδερφή μου.            Προσπάθησα, αλήθεια, προσπάθησα! Να την προστατεύσω. Ένα βράδυ να τη σώσω από εκεί μέσα. Να την πάρω, να φύγουμε. Μα, πού να πάμε μόνες; Πέρα...