Δείγματα μαθητικής δημιουργικότητας

Επιτέλους «The end»! Τελείωσαν τα σχολεία! Σήμερα δώσαμε το τελευταίο μάθημα!Βγαίνω από το κτίριο κουρασμένη, λιγάκι απογοητευμένη, φανερά κατηφής. Ξεκινώ για το σπίτι. Τελευταία στιγμή αλλάζω γνώμη. Παίρνω το τακτικό λεωφορείο, για να πάω στον διαστημικό σταθμό της περιοχής. Φτάνω με σχετική καθυστέρηση. Μπαίνω στο κτίριο, χαιρετώ τους πάντες και κατευθύνομαι στην αίθουσα εκπαίδευσης. Αφού μου μαθαίνουν όσα χρειάζομαι, φορώ την κατάλληλη στολή. Προχωρώ προς την αίθουσα αναμονής. Με τους υπόλοιπους αστροναύτες, καθόμαστε και σιγοσυζητάμε, έως ότου έρθει η σειρά του καθενός για το ταξίδι του. Μας φωνάζουν έναν έναν να επιβιβαστεί στο όχημά του. Έχουμε να προετοιμαστούμε για την απογείωση! Η αγωνία μας κορυφώνεται με την επιβίβαση. Το ταξίδι έχει ξεκινήσει για τον καθένα. Εκείνη τη στιγμή μόλις απομακρυνόμαστε απ' την τροχιά της γης. Ανυπομονώ -πώς και πώς- να φτάσουμε στον πλανήτη Γουανίκα. Κοντεύουμε! Κοιτάζω από το παράθυρο. Το θέαμα είναι υπέροχο! Ένας ολόκληρος πλανήτης φτια-γμέ...

Δεν πάνε πολλά χρόνια που συνάντησα τον παππού για τελευταία φορά. Τότε μου είχε διηγηθεί μια πολύ όμορφη ιστορία αγάπης. Τη βίωσε στην εποχή της κατοχής από τους Γερμανούς, το 1940.      Ο παππούς ήταν ο πιο γνωστός κι ικανός ψαράς σε όλη την επαρχία Ευβοίας. Ήταν πολύ εργατικός. Μόλις 16 χρονών κι είχε ήδη κερδίσει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη των συγχωριανών του.          Δούλευε ακατάπαυστα, αγόγγυστα, παρά το νεαρό της ηλικίας του. Κάθε πρωί ξυπνούσε, έκανε την προσευχή του και συνέχιζε προσηλωμένος στον στόχο κάθε μέρας: να κατέβει στο λιμανάκι της περιοχής, να ανέβει στο μικρό καΐκι και να παλέψει για τον επιούσιο, ψαρεύοντας. Όλα έβαιναν αισίως, δύσκολα μα ικανοποιητικά. Τελείωνε το ψάρεμα καθεμία ημέρα κι επέστρεφε στο σπιτικό του γαλήνιος.          Τη νύχτα εκείνη είχε δέσει το καΐκι κι ήταν έτοιμος για τη συνήθη διαδρομή.            Ξαφνικά βλέπει μια γυναίκα  στην άκρη...

Μια φορά είχα πάει στο χωριό της γιαγιάς κοντά στη θάλασσα. Εκείνο το Σαββατο-κύριακο, στην αρχή της Άνοιξης, έτυχε να είναι πολύ ζεστό. Ένιωθα να πλησιάζει το καλοκαίρι.                     Ήμουν στην αυλή, όταν ξαφνικά ισχυρός άνεμος άρχισε να φυσά. Ο ουρανός σκοτείνιασε. Κατάλαβα πως έρχεται μεγάλη καταιγίδα. Ήταν ενδιαφέρον να παρακολουθώ πως μετατρέπεται ο ουρανός σε «πεδίο μάχης», όπου δύο στρατοί πολεμούν μεταξύ τους. Ένα  γιγαντιαίο σύννεφο απλώθηκε και κάλυψε ολόκληρο τον ήλιο. Ο ζεστός άνεμος γινόταν ολοένα πιο κρύος και δυνατότερος. Ο κεραυνός ακουγόταν στο βάθος. Βάλαμε  όλα τα πράγματα γρήγορα μέσα, όσα μπορούσαν να βραχούν. Εμείς αποχωρήσαμε βιαστικά. Καταλήξαμε στο άνετο σπίτι μας, που έμοιαζε τόσο ζεστό.              Η καταιγίδα ξεκίνησε με καταρρακτώδη βροχή. Όλο το χωριό είχε μαυρίσει. Από μακριά φαινόταν αφύσικα αγριεμένη η θάλασσα. Μεγάλες σταγόνες νερού άφηναν μαύρες ...

  Ήταν μέρες Χριστουγέννων. Ένα κοριτσάκι  «ορφανό» έμενε στην Ελλάδα.  Μια μέρα είχε  παράσταση μπαλέτου. Ευχόταν πάντα να έχει μαζί της τους γονείς της. Όμως την είχαν παρατήσει κι οι δυο, όταν ήταν εφτά χρονών. Την άφησ αν σε ορφανοτροφείο, δήθεν γιατί αδυνατούσαν να τη μεγαλώσουν. Η μητέρα δεν την ξέχασε  ποτέ!       Η Αριάδνη, 15 χρονών κοπέλα τώρα πια, ακόμη ποθούσε να τους έχει μαζί της. Ειδικά την περίοδο αυτή, που έκανε τα  πρώτα βήματα στο αγαπημένο της μπαλέτο!   Η Αλκμήνη, μαμά της κοπέλας, την έψαχνε.  Το είχε μετανιώσει, αλλά δεν της δόθηκε η ευκαιρία   να την ξαναδεί. Αποφάσισε να την ψάξει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν την έβρισκε ούτε εκεί. Μια  μέρα σκέφτηκε να την αναζητήσει εκεί που έμενε. Δεν της επέτρεψαν την είσοδο. Άρχισε να φωνάζει πως  είναι η μητέρα της κι έχει δικαίωμα να της δει. Η  Αριάδνη άκουσε το όνομά της και  πήγε στο Γραφείο Διεύθυνσης του Ορφανοτροφείου. Εκεί άκ...

Ένα  κορίτσι μοναχό,  με πόνο θλιβερό  στον δρόμο τρέχει  βιαστική  την αγάπη  μήπως βρει!   Ένα βήμα παραπέρα, σε γκρεμό  μέρα  τη  μέρα. Μαύρη  είναι η ψυχή της και  χλωμή η θύμησή της. Λύπη τη διακατέχει κι απ' τον πόνο  της απέχει! Θέλει τόσο να   χτυπήσει, ίσως και να φύγει πίσω.     Μι' αγάπη προβάλλει αργά κ ι η καρδιά της σπαρταρά. Χαρά γεμίζει η ζωή,  πόνο διώχνει απ΄την ψυχή! Άστρο σε ανοίκειο ουρανό ζητεί με μιας να γίνει κι ορισμό στη νέα  αγάπη  του να δίνει. Φλόγα σιγανή χαρίζει  σαν  το σώμα τούτο αγγίζει.                      Και μ' ένα μόνο του φιλί γεννιούνται   όλα απ' την αρχή!   Άστρο σε δικό του ουρανό  πάλι επιθυμεί να γίνει  κι ορισμό στην αγάπη  του αυτή να δίνει,  φ λόγα σιγανή να χαρίζει  σαν το σώμα αυτή αγγίζει.                ...

Βγαίνοντας κι αυτό το πρωί απ' το σπίτι,  έχω ν' αντιμετωπίσω το ψιλόβροχο.  Εδώ και μέρες με βασανίζει ανηλεώς, μαζί και αρκετό κόσμο ακόμη.     Εμένα, όμως, μου βγάζει και μια θετική πλευρά. Μυρωδιές από το φρέσκο χορτάρι κι από ελάχιστα ευωδιαστά άνθη που δειλά-δειλά ξεπροβάλλουν, διεισδύοντας στον νου και τη ψυχή μου. Αγαλλίαση!    Το μυαλό μου αργά επιστρέφει, χρόνια πίσω. Εισέρχεται βίαια στο γκρίζο σύννεφο του χρόνου κι αναθυμάται, αναπολεί. Βλέπω ανθρώπους να σπρώχνονται, φορτωμένοι με τα λιγοστά υπάρχοντα τους. Στις αγκαλιές τους παιδάκια να κλαίνε και δίπλα γυναίκες ν' αγκομαχούν. Πόση θλίψη!    Μοιάζουν κυνηγημένοι. Σα να παλεύουν να σώσουν ό,τι κι όποιους τους απέμειναν. Στην προσπάθεια τους να μπουν στα  πλοία, άλλοι καταλήγουν στη θάλασσα, άλλοι στο χάος κι άλλοι ποδοπατούνται. Φωνές απόγνωσης παντού! Πολλοί σφαγιάζονται από Τούρκους.   Τυχεροί αυτοί που πρόλαβαν μια θέση στο πλοίο της Μεγάλης Φυγής κι   έχουν ακό...