«Η ΑΓΑΠΗ ΔΙΩΧΝΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ»


Ένα κορίτσι μοναχό, 
με πόνο θλιβερό 
στον δρόμο τρέχει 
βιαστική την αγάπη 
μήπως βρει!
 
Ένα βήμα παραπέρα,
σε γκρεμό μέρα τη 
μέρα.
Μαύρη είναι η ψυχή της και χλωμή η θύμησή της.
Λύπη τη διακατέχει
κι απ' τον πόνο 
της απέχει!
Θέλει τόσο να χτυπήσει,
ίσως και να φύγει πίσω.
  
Μι' αγάπη προβάλλει αργά
κι η καρδιά της σπαρταρά.
Χαρά γεμίζει η ζωή, 
πόνο διώχνει απ΄την ψυχή!

Άστρο σε ανοίκειο ουρανό
ζητεί με μιας να γίνει
κι ορισμό στη νέα 
αγάπη του να δίνει.

Φλόγα σιγανή χαρίζει σαν 
το σώμα τούτο αγγίζει.                    
Και μ' ένα μόνο του φιλί
γεννιούνται όλα απ' την αρχή!

 Άστρο σε δικό του ουρανό
 πάλι επιθυμεί να γίνει
 κι ορισμό στην αγάπη
 του αυτή να δίνει,
 φλόγα σιγανή να χαρίζει
 σαν το σώμα αυτή αγγίζει.                    
 Και μ' ένα μόνο του φιλί
γεννιούνται όλα απ' την αρχή!
 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

«Στο επανιδείν!»

Image
« Εισ έρχεστε στον προσωπικό σας χώρο λήθης ή μνήμης. Διαμορφώστε ως ήρωες (πρωτοπρόσωπος αφηγητής) ή παρατηρητές (παντογνώστης αφηγητής) μυθοπλαστική αφήγηση σε συγκεκριμένο χωροχρόνο με τουλάχιστον δύο δρώντα πρόσωπα (300-400 λέξεις).» Θυμάμαι σαν χθες τη μέρα που μας πήρε η κυβέρνηση, σε ειδικές σκηνές μακριά από τις πόλεις. Εξαιτίας των μολυσμένων. Αξέχαστος θα μου μείνει ο ήχος των σειρηνών. Στην αρχή -για λίγο- νομίζαμε ότι ξέσπασε πόλεμος. Τελικά ήταν ακόμη χειρότερο. Ο ιός Flint-040, λένε, πως ξέφυγε απ' ένα εργαστήριο της Γερμανίας. Τα βιολογικά όπλα επίσημα έχουν καταργηθεί. Έχουν επίσης απαγορευτεί δια νόμου, εδώ και δεκαετίες. Μια μυστική οργάνωση, όμως, τον απελευθέρωσε για λόγους εκδίκησης. Ακούγονται ελικόπτερα. Παντού πανικός, μολυσμένοι παντού. Πήρα την  κόρη μου αγκαλιά κι έτρεξα προς το κτήριο Κάνσισφιλντ. Στην ταράτσα υπήρχε ελικόπτερο διαφυγής. Φτάνοντας στη σκάλα, ένας άνθρωπος -πρόσφατα μολυσμένος- έτρεξε κατά πάνω μου, ενώ μου φώναζε: «Πονάνε τα κόκαλα μου,...
Read more

Καληνύχτα, κόσμε άδικε!

Image
Είναι φορές που σκέφτεσαι: γιατί ζούμε, γιατί σ' αυτήν την εποχή, γιατί σ' αυτήν τη χώρα; Τι υπάρχει μετά θάνατον, τι νιώθουμε για το ανείπωτο, το ανέκφραστο; Πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος, πώς ο χρόνος και πώς οι εποχές του; Ποιος μας ελέγχει, επιτέλους; Εγώ με την αδελφή μου -που μένουμε στην Ιταλία με τη μητέρα μας, την  Αριάνα, και τον πατέρα μας Αντόνιο- είχαμε αυτές τις απορίες εδώ και καιρό. Μετακομίσαμε πριν λίγα χρόνια, γιατί είχαμε οικονομικά προβλήματα. Ήρθαμε εδώ, γιατί ο μπαμπάς κι η μαμά βρήκαν ένα σπίτι που μας χωράει όλους. Έχει μεγάλη αυλή με κήπο, πολλά φυτά και δέντρα. Τ' απογεύματα μαζευόμαστε όλοι μαζί. Συνήθως φωνάζουμε και τους φίλους μας. Να καθήσουμε μαζί. Λίγους μήνες μετά την άφιξή μας, οι γονείς βρήκαν την πρώτη τους δουλειά. Ο μπαμπάς δουλεύει σ' ένα βουλκανιζατέρ. Δεν έχει παράπονο. Πολλές φορές πριν τη δουλειά περνάει κι απ' τον φούρνο της γειτονιάς, να πάρει την μπουγάτσα του. Τη φτιάχνει η θεία ενός συμμαθητή μου. Η μαμά δουλεύει ως καθ...
Read more

«Ίσως δεν είμαστε ένα χάος. Θυμήσου!»

Image
  «Εισέρχεστε στον προσωπικό σας χώρο λήθης ή μνήμης. Διαμορφώστε ως ήρωες (πρωτοπρόσωπος αφηγητής) ή παρατηρητές (παντογνώστης αφηγητής) μυθοπλαστική αφήγηση σε συγκεκριμένο χωροχρόνο με τουλάχιστον δύο δρώντα πρόσωπα (300-400 λέξεις).» Ήταν όμορφα. Γαλήνια. Ο  ουρανός γινόταν μωβ, ροζ, κίτρινος. Η δύση. Αυτή η δύση που σε κάνει να ξεχνάς. Ξεχνάς τη θλίψη, στεναχώριες, λύπες, τον πόνο. Θυμάσαι μοναχά τα όνειρα. Εκείνα που ταξιδεύουν μες στο μυαλό. Τη μουσική της θάλασσας που τρυφερά σπρώχνει τη δροσερή αμμουδιά. Το κύμα που οργισμένο αφρίζει πλάι στις χρωματιστές πέτρες. Γρήγορος που είναι ο χρόνος! Θεραπεύει το μυαλό. Σε κάνει να ξεχνάς. Σε κάνει να θυμάσαι. Να αγαπάς και να μισείς. Να λησμονείς. Να φέρνεις μνήμες στο μυαλό. Ν' ανακαλείς ξέχωρες αναμνήσεις. Παίρνεις μια  ανάσα βαθιά, καθώς τα ουράνια χρώματα φωτίζουν τα πράσινα μάτια και τα σαρκώδη χείλη Η ζεστή άμμος αγκαλιάζει το γαλήνιο σώμα σου, τα μακριά καστανά μαλλιά λαμποκοπούν στο άγγιγμα μιας τελευταίας ηλιαχτ...
Read more