«Στο επανιδείν!»

«Εισέρχεστε στον προσωπικό σας χώρο λήθης ή μνήμης. Διαμορφώστε ως ήρωες (πρωτοπρόσωπος αφηγητής) ή παρατηρητές (παντογνώστης αφηγητής) μυθοπλαστική αφήγηση σε συγκεκριμένο χωροχρόνο με τουλάχιστον δύο δρώντα πρόσωπα (300-400 λέξεις).»

Θυμάμαι σαν χθες τη μέρα που μας πήρε η κυβέρνηση, σε ειδικές σκηνές μακριά από τις πόλεις. Εξαιτίας των μολυσμένων. Αξέχαστος θα μου μείνει ο ήχος των σειρηνών. Στην αρχή -για λίγο- νομίζαμε ότι ξέσπασε πόλεμος. Τελικά ήταν ακόμη χειρότερο. Ο ιός Flint-040, λένε, πως ξέφυγε απ' ένα εργαστήριο της Γερμανίας. Τα βιολογικά όπλα επίσημα έχουν καταργηθεί. Έχουν επίσης απαγορευτεί δια νόμου, εδώ και δεκαετίες. Μια μυστική οργάνωση, όμως, τον απελευθέρωσε για λόγους εκδίκησης. Ακούγονται ελικόπτερα. Παντού πανικός, μολυσμένοι παντού. Πήρα την  κόρη μου αγκαλιά κι έτρεξα προς το κτήριο Κάνσισφιλντ. Στην ταράτσα υπήρχε ελικόπτερο διαφυγής. Φτάνοντας στη σκάλα, ένας άνθρωπος -πρόσφατα μολυσμένος- έτρεξε κατά πάνω μου, ενώ μου φώναζε: «Πονάνε τα κόκαλα μου, το κεφάλι μου! Βοήθα με!» Εγώ πάγωσα, η κόρη μου σιγόκλαιγε. Μπαμπά, έρχεται κατά πάνω μας!  Τη στιγμή που βγάζω το όπλο από την τσέπη, ακούγεται πυροβολισμός. Ήταν ένας με ειδική στολή, από την κυβέρνηση. Μου είπε: «Τρέχα! Βάλε την κόρη στο ελικόπτερο και φύγετε! Το γρηγορότερο δυνατόν!» Σκαρφάλωσα τις σκάλες κι έφτασα στην κορυφή του κτηρίου. Μας έλεγξαν! Μήπως ήμασταν μολυσμένοι. Φύγαμε, για να βρούμε καταφύγιο. Δεν ξέρω τι απέγινε ο άνθρωπος. Λογικά θα έχει γίνει κι αυτός μολυσμένος. Την έκφραση του προσώπου του δε θα την ξεχάσω ποτέ, μια έκφραση προδοσίας, λύπης αλλά και χαράς. Θα μπορούσα να τραβήξω τη σκανδάλη μπροστά στο παιδί μου; Ποτέ! Οι μέρες στο καταφύγιο περνούσανε. Ήταν μια σπηλιά χιλιάδων χρόνων και τα φαγώσιμα τελειώνανε. Κάποιους έπρεπε να τους αφήσουν στη μοίρα τους. Την επομένη πήραν την κόρη μου και άλλους. Φύγανε γι' άλλο καταφύγιο. Δύο φοβισμένοι μείνανε μέσα στη σπηλιά μέχρι που πέθαναν μόνοι τους. Εγώ αποφάσισα να βρίσκω τροφή μόνος μου. Ήθελα να καταλαβαίνω τις συνήθειες και τον τρόπο σκέψης των μολυσμένων. Κάποιες φορές έπρεπε να τραβώ σκανδάλη και να σκοτώνω μερικούς. Ήταν εγώ ή αυτοί! Δεν ξέρω πόσα χρόνια πέρασαν. Δεν ξέρω αν έπρεπε να τους μισήσω. Δεν ξέρω καν, άμα η κόρη μου ζει ακόμη. 

-Αγαπητέ πατέρα, σου γράφω γράμματα εδώ και 900 μέρες. Διαβεβαιώνει ο κύριος, που μας έσωσε, πως αποστέλλονται σίγουρα. Αρχίζω να πιστεύω πως λέει ψέματα. Πατέρα, μου έχεις λείψεις. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο! Δυστυχώς θα

πρέπει ν' αλλάξουμε καταφύγιο γι' ακόμη μια φορά. Ήμουν τυχερή. Με κράτησαν ήδη σε έξι αλλαγές. Τώρα δεν με σώζει τίποτα. Η τελευταία μου ευκαιρία είναι να παραλάβεις έγκαιρα αυτό το γράμμα. Θα βρίσκομαι στο καταφύγιο που μας χώρισαν. Σ' εκείνη τη σπηλιά! Ελπίζω να λάβεις αυτή τη φορά το γράμμα! Με αγάπη, η κόρη σου! Φοβισμένη κι απελπισμένη... 

-Έλα, όμως, που το γράμμα έφτασε μετά από επτά βδομάδες! Δεν υπάρχει πια ελπίδα να έχει σωθεί η κόρη μου! Οι πεθαμένοι στη σπηλιά θα μόλυναν και τους υπόλοιπους. Έτσι πιθανόν θα σκότωσαν κι εκείνη! Αντίο, πολυαγαπημένη μου κόρη! Σύντομα θα ξανασυναντηθούμε...κι αυτή τη φορά θα είναι για πάντα! Στο επανιδείν!