«Εκ βάθρων»
Όλα έχουν αλλάξει. Ξαφνικά! Σοκ. Χάσκω ανέκφραστη. Πρόσωπο του νεκρού. Δε νιώθω απολύτως τίποτε. Κι όλα συμβαίνουν με ρυθμούς εφιαλτικούς. Τόσο γρήγορα! Δεν πρόφτασα να νιώσω κάτι. Στέκομαι σε μια γωνιά. Απλά παρατηρώ τους άλλους να καλπάζουν. Θρηνώ. Οδύρομαι. Πλαντάζω. Κλάμα σιωπηλό. Ξεσπώ σε φωνές. Συχνά βουβές. Τσιρίδες, ανέκφραστες, φωνασκούσες συνάμα. Τόσο που λέω πως μοιάζω σφάγιο. Κι ωστόσο, δεν ακούγομαι. Σιωπώ και φορώ το πιο λαμπρό, το δήθεν αληθές χαμόγελό μου. Βαδίζω καθημερινά στο ίδιο μέρος. Φτάνω στην ίδια τάξη, το ίδιο τμήμα. Βλέπω τις ίδιες φάτσες. Κοινών ανθρώπων. Όχι περσινές. Έχουν αλλάξει. Δεν ξέρω κάποιον φέτος, δε μου μιλά κάποιος. Κατά κυριολεξία, δε μου μιλά κανείς. Ξεκινώ τη συζήτηση εγώ πάντα. Συχνά άχαρη κι ανούσια. Κι εγώ πάλι την τερματίζω. Απογοητευμένη. Γνωρίζω άτομα, από παλιά. Κι είναι σα να μην τα ξέρω. Έχουν αλλάξει τόσα φέτος. Σχολείο Νο1, Σχολείο Νο2, Σχολή Χορού, Σχολή Μουσικής. Αντικρίζω νέα πρόσωπα, σχεδόν άγνωστα. ...