Δείγματα μαθητικής δημιουργικότητας

  Αλαζονεία κι εγωπάθεια, οι άτεγκτοι καταστροφείς. Όταν γυρεύεις τα πάντα και  δεν  υπολογίζεις  τίποτε,  όταν εξουσιάζεις με τη Βία σύμμαχο,  -δίχως αγάπη κι οίκτο στην ψυχή- όταν ως μέσο επιλέγεις τον πόλεμο,   μοναδικά σου κτήματα: Τραγωδία,  Θάνατος,  Τρέλα.  Ή Απάθεια! Είναι κι αυτό «μια στάσις. Νιώθεται.» -Κυριαρχεί και, κυριεύοντας το είναι, επιβάλλεται.- Πλην των σφαιρών, όταν  αθώες  ζωές σωριάζονται,  όταν αθώες ψυχές λαβώνονται   -που χαρά, χαμόγελα βιώνανε πριν λίγο, μα   γλύκα πια και αθωότητα αλώθηκε χωρίς επιστροφή- το μόνο που σου πρέπει  είναι ο Όλεθρος!  Το παιδί  που χάνεται  στη σκιά του πολέμου,  αποχωρεί αμετακλήτως. Και όταν χάνεται, σ βήνουν χαμόγελα απ' τη ζωή. Και όταν πια δεν ξυπνήσει,θάβεται  κι η ελπίδα. Παντοτινά. Το αίμα ρέει στο χώμα,  αναβλύζοντας θρήνο βουβό, θλίψη αιώνια.  Το αίμα ρέει, ποτίζοντας πίκρα δεινή τις ρίζες  της Ζωής...

Ένα ηλιόλουστο απόγευμα ο Φρίντριχ πήρε μιαν απόφαση αναγκαίας εξισορρόπησης. Θα πήγαινε στην παραλία! Για μια φορά ακόμη. Μια επιπλέον φορά, προσθήκη στις τόσες που γλύκαιναν την ψυχή και τη μνήμη του. Ήθελε να δει το πορφυρό ηλιοβασίλεμα. Να διαβάσει το αγαπημένο του βιβλίο στην ακροθαλασσιά. Να σταθεί στα τραχιά βράχια της ακτής, ατενίζοντας τη γαλαζοπράσινη νύμφη. Να σκεφτεί λιγάκι παραπάνω απ' ότι συνήθως. Ίσως και ν' απολαύσει ένα χαλαρό μπάνιο, προκειμένου να ξεφορτώσει το άγχος απ' τους πολύπαθους ώμους του. Ήταν λίγη ώρα που είχε φτάσει στην παραλία. Είχε αρκετή ζέστη ακόμη, οπότε αποφάσισε να κάνει μια βουτιά.      Μα έξαφνα ο καιρός άλλαξε. Απότομα. Δυνατός άνεμος άρχισε να φυσάει. Βίαια, ανελέητα ράπιζε  τα πάντα. Δυνατά ρεύματα τον παρέσερναν κι άγρια κύματα τον χτυπούσαν αλύπητα. Ο Φρίντριχ χανόταν ολοένα και βαθύτερα μέσα στη θάλασσα. Γι' αρκετή ώρα έμοιαζε να επιπλέει χωρίς τις αισθήσεις του. Ωστόσο, ένα κύμα τον χτύπησε  δυνατά στο πρόσωπο και τ...

Μία φορά κι έναν καιρό -κάπου σε έναν κόσμο μαγικό- πλάι σε μία μεγαλούπολη, ήταν ένα αγοράκι μοναδικό, απολύτως φυσιολογικό.  Το αγόρι αυτό είχε κάτι εξαιρετικό, κάτι ξεχωριστό! Σίγουρα θα το καταλάβετε στο μέλλον!     Το αγόρι, ονόματι Τζάκομο, βασάνιζε ένα πρόβλημα μεγάλο: δεν μπορούσε καθόλου να βγει από το σπίτι, λόγω μιας βαριάς αρρώστιας. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν το εμπόδισε ποτέ να ταξιδέψει σε ολάκερη τη Γη!      Τώρα όλοι αναρωτιέστε, δεν το πιστεύετε καν πως έχει πάει παντού: από το Ντουμπάι ως τις Μπαχάμες, απ' τη Φεριτόπια μέχρι τη Χώρα του Ποτέ, απ' το παλάτι της Έλσας ως τον απομονωμένο Πύργο της Ραπουνζέλ.      Ο Τζάκομο έχει επίσης πολλούς φίλους: τη Χιονάτη, την Ωραία Κοιμωμένη, τον Πινόκιο,  τον Ακέφαλο Καβαλάρη κι άλλους πολλούς ήρωες, παλιούς και νεώτερους στον κόσμο  του μυστηρίου ή του παραμυθιού. Κι έχει κάνει τα πιο απίθανα με τους φίλους αυτούς!      Του λείπει, όμως, κάτι! Νιώθει ένα κε...

Αν υπήρχε ένας μαγικός τρόπος να ταξιδέψω κάπου, αλήθεια, θα πήγαινα στο Παρίσι. Μαζί με τη μητέρα μου. Ήταν όνειρό της να επισκεφτεί τη μαγευτική αυτή πόλη, από μικρή. Έτσι, έγινε και το δικό μου όνειρο. Φαντάζομαι ήδη την πρώτη μέρα, το πρώτο μας πρωϊνό σ’ ένα πολυτελές ξενοδοχείο με θέα τον Πύργο του Άιφελ. Μυρίζω τα κρουασάν με τις ποικίλε ς γεμίσεις! Τι με μερέντα, τι με βανίλια, με φράουλα…και πάντα παρέα με καφέ – γαλλικό μάλιστα-, λόγω της τοποθεσίας. Και την ίδια στιγμή, κρυφά σε ταπεράκι -πάντα μαζί μας- λίγη πίτα.     Αφού απολαύσουμε ένα πλούσιο πρωινό, θα πάμε μια βόλτα στον Πύργο του Άιφελ και τη γύρω περιοχή. Εκεί πιθανόν θα συναντήσουμε πολλούς ζωγράφους -πρόθυμους για διάφορα έργα-. Ίσως και ν’ αποφασίσουμε, εντέλει, κάποιος να μας κάνει το πορτρέτο, για να το πάρουμε σπίτι. Θα είναι, πραγματικά, πολύ όμορφα! Θα βρισκόμαστε κάτω απ’ τον Πύργο και θα φοράμε μπερέ, κρατώντας μια φρέσκια μπαγκέτα, που μόλις έχουμε αγοράσει από έναν γωνιακό φούρνο, κοντά στο...

Αν μπορούσα να ταξιδεύσω όπου ήθελα -σε φανταστικό ή και πραγματικό μέρος- θα πήγαινα  στο βασίλειο του Ποσειδώνα, στον Ωκεανό. Θέλω πολύ να δω πώς είναι τα βάθη του, αλλά φωτισμένα. Όλα να φωτίζονται και τίποτε να μην είναι σκοτεινό! Στο ταξίδι θα έπαιρνα τη Στέλλα, την κολλητή μου, γιατί μαζί περνάμε απίστευτα ωραία!   Αν μπορούσα, θα ήθελα να γίνω και γοργόνα, μια κι είναι το παιδικό μου όνειρο. Από παιδί μου αρέσει υπερβολικά η θάλασσα! Λατρεύω πόσο ήρεμα, πόσο γαλήνια γίνονται όλα τριγύρω, μόλις εισέρχομαι στην αλμυρή της έκταση. Εκείνην τη μέρα, ξύπνησα κάπως αδιάθετη. Αποφάσισα -μετά το πρωινό- να κατέβω για βόλτα στη θάλασσα, ν' αλλάξει η διάθεσή μου! Καθώς περπατούσα στην παραλία, ένιωσα ένα τσίμπημα στο πόδι μου. Τρόμαξα -να πω την αλήθεια- και κοίταζα τριγύρω ξαφνιασμένη. Ήταν ένα πολύχρωμο, μικρό καβούρι. Μου φάνηκε παράξενο. Το πήρα στα χέρια και το κοιτούσα με περιέργεια. Τρομαγμένο, πήδηξε κατευθείαν στην άμμο. Άρχισε να σκάβει με τις μικρές του δαγκάνες στην αμ...

Αν ποτέ μπορούσα να ταξιδέψω σ' έναν άλλον κόσμο, θα ήθελα να πάω σε έναν κόσμο άδειο, κενό περιεχομένου. Θα τον χαρακτήριζα ως ένα σύμπαν του μηδενός, ένα άπειρο τίποτε.     Κάποιος θα με ρωτούσε, γιατί διαλέγω έναν  τέτοιον κόσμο, ενώ μπορώ να επιλέξω οτιδήποτε άλλο θελήσω. Δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος! Απλά αυτό που αναζητώ στη ζωή μου είναι η απόλυτη ηρεμία, μια θεϊκή Μακαριότητα (έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω...) Άλλωστε κάθε άνθρωπος χωρίς κανονικότητα -με τον καιρό- αρχίζει να τρελαίνεται, ακροβατεί ανάμεσα στα όρια λογικού και παραλόγου.     Έτσι, οι παραισθήσεις  άλλαξαν τον κόσμο μου. Στη ροή του χρόνου άρχισα να ξεχνώ ποια είμαι. Τι πραγματικά αναζητώ προς τέρψη κι ολοκλήρωση. Ούτε για ποιον ακριβώς λόγο δημιούργησα αυτόν τον  άδειο κόσμο. Ο δημιουργημένος -από τον νου- κόσμος πάντοτε θεωρώ πως αντανακλούσε τον κόσμο της ψυχής, εκείνον μέσα μου.  H απόλυτη μοναξιά, η απώλεια των ονείρων, των στόχων, της φαντασίας με κα...

  Av μπορούσα να ταξιδέψω μακριά -όπου ήθελα- θα πήγαινα εκεί που νιώθω ότι όλοι μ' αγαπούν, στ' Αστέρια. Θα πήγαινα να βρω τη γιαγιά και τον παππού μου! Μολονότι εκείνον δεν τον πρόλαβα, θα τον έπαιρνα μαζί, να επιστρέψουμε στο Σπίτι! 2,5 χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά απ' ό,τι είμαι τώρα, στη Γεωργία. Εκεί πέρα θα καθόμαστε όλοι μαζί, πλάι ο ένας στον άλλον: εγώ, οι γονείς μου, τα ξαδέρφια, όσοι με αγαπούν και αγαπάω. Θα ήμαστε ενωμένοι ξανά, μια δεμένη οικογένεια!     Έξω θα χιόνιζε, η σόμπα θα 'ταν αναμμένη, ο δέκτης της τηλεόρασης θα μετέδιδε ειδήσεις διαρκώς κι εγώ θα ήμουν εκεί ακόμη. Θα έπαιζα στο πιάνο που μου πήρανε δώρο, παλιά. Ακόμη θα προσπαθούσα να μάθω γεωργιανά, για να μιλάω με τη γιαγιά μου. Κι αν κατάφερνα να καταλάβω τι μου λέει, πάλι δε θα μπορούσα ν' αρθρώσω σωστά ούτε μια λέξη στη γλώσσα καταγωγής μου! Ωστόσο, θα ένιωθα τη θαλπωρή της πατρογονικής εστίας! Θα ένιωθα ξανά την αγάπη της γιαγιάς. Πώς ήταν, όταν μαζευόμαστε όλοι κάτω απ' τη θέρμη τη...

Αν είχα την ευκαιρία να ταξιδεύσω μακριά, θα πήγαινα στις Μαλδίβες. Χαζεύοντας από ψηλά το μαγικό αυτό μέρος, ήδη νιώθω να με κυριεύει η γοητεία του. Σίγουρα ο καθένας μας -όσο μόνος κι αν αισθάνεται- δε θα κατορθώσει ν' αντισταθεί ούτε μια μέρα σε κάτι τόσο ονειρικό. Τόσα δέντρα, απέραντη βλάστηση, τα σπίτια δίπλα στη θάλασσα να συμβιώνουν αρμονικά μαζί της, με ένα χάδι φιλικής αναπόλησης περασμένων μεγαλείων. Νιώθω πως θα μπορούσα να είμαι μια νεράιδα. Και πλάι μου να κάθεται ένα αγόρι τόσο όμορφο που να φαντάζει σαν τον πρίγκιπα των ονείρων μου. Γι'αυτόν τον λόγο, συντροφιά μου θα πάρω το αγόρι που μ' αρέσει, μήπως και μεταμορφωθεί στον ονειρικό πρίγκιπα. Όμορφες κι ήρεμες θα είναι οι διακοπές των δυο μας, αγναντεύοντας τ' ηλιοβασίλεμα ή απολαμβάνοντας τον παφλασμό των κυμάτων να μας νανουρίζει. Μοναδικά υπέροχες οι βραδιές μας! Το ξημέρωμα θα μας ξυπνούν τα υπέροχα, μελωδικά τραγούδια των πουλιών.     Λίγη ώρα αργότερα ετοιμαζόμαστε για μια δροσερή βουτιά στη θάλασσ...

  Γιατί έχει τόση φασαρία; Ποιος άνοιξε τα φώτα; Ένα Σάββατο είχα να κοιμηθώ κι ούτε αυτό δε μ' άφησαν! Ανοίγοντας τα μάτια, αντικρίζω κάτι πρωτόγνωρο. Μια θέα μοναδική, ανυπέρβλητη. Πρώτη φορά βρίσκομαι σ' ένα τέτοιο μέρος. Περιτριγυρίζομαι από πράσινο! Παντού γύρω μου υπάρχουν πανύψηλα δέντρα και λουλούδια που μερικά τ' αντικρίζω για πρώτη φορά. Αποδείχτηκε, εν τέλει, πως η φασαρία ήταν κάποιος καταρράκτης που κατέληγε σε λίμνη με κρυστάλλινα νερά! Ήταν τόσο καθαρά που μπορούσα ν' αντικρίσω τον πυθμένα, να διακρίνω τα ψάρια κι ό,τι άλλο κολυμπούσε εκεί. Τη θέση της λάμπας δωματίου έχει πάρει ένας περίλαμπρος ήλιος. Με ζεσταίνει με τις ακτίνες του τόσο που λες ξημέρωσε, εδώ και ώρες. Πουλιά τραγουδούν. Κυριολεκτικά. Δεν κελαηδούν απλώς, τραγουδούν τραγούδια που δεν έχω ξανακούσει. Έχω, όμως, την αίσθηση πως θα γίνουν τ' αγαπημένα μου!    Εκτός απ' τα τραγούδια των πουλιών ακούω φωνές, κάποιοι συζητούν. Τελικά δεν είμαι μόνη μου εδώ. Ακολούθησα τις φωνές, ώσπου ...

Εάν θα μπορούσα να ταξιδέψω κάπου μαγικά,  μ' έναν χτύπο των δακτύλων, θα πήγαινα προς την Ασία, μ' αγαπημένη παρέα. Πιθανώς, θα γυρνούσα όλην την ήπειρο, μόλις σε κάποιες βδομάδες, «χοροπηδώντας» απ' τη μια χώρα στην άλλη.     Κύριοι προορισμοί μας θα 'ταν η Ν. Κορέα κι η Ιαπωνία. Να περιδιαβούμε στη φασαρία των μεγαλουπόλεων, να γευτούμε την κουλτούρα των φτωχογειτονιών στα στενά δρομάκια στο διάκενο απ' τους ουρανοξύστες. Σα χαμένα χάμστερ, οι τρεις θα παρακολουθούσαμε Άνιμε, θα γευόμαστε κάθε είδος ασιατικής γεύσης, θα πηγαίναμε σε συναυλίες K-pop και J-pop θα ψωνίζαμε τα πάντα! Όργιο υπερκαταναλωτισμού! Κι ακόμη, θα επιχειρούσαμε να μιλήσουμε τις τοπικές γλώσσες, να επισκεφτούμε τους κήπους, τα ψηλά κτίρια, τους μεγάλος δρόμους, τα μικρά νησάκια, τα μουσεία, τ' εστιατόρια κι ό,τι άλλο υπάρχει.      Επόμενος προορισμός η Ινδονησία και πιο συγκεκριμένα το Μπαλί. Οι μαγευτικές παραλίες θα μας άφηναν άφωνους! Στη Τζακάρτα θα επισκεπτόμαστε τα χωρ...