«Όνειρα περιορισμένης διάρκειας...»

Αν υπήρχε ένας μαγικός τρόπος να ταξιδέψω κάπου, αλήθεια, θα πήγαινα στο Παρίσι. Μαζί με τη μητέρα μου. Ήταν όνειρό της να επισκεφτεί τη μαγευτική αυτή πόλη, από μικρή. Έτσι, έγινε και το δικό μου όνειρο. Φαντάζομαι ήδη την πρώτη μέρα, το πρώτο μας πρωϊνό σ’ ένα πολυτελές ξενοδοχείο με θέα τον Πύργο του Άιφελ. Μυρίζω τα κρουασάν με τις ποικίλες γεμίσεις! Τι με μερέντα, τι με βανίλια, με φράουλα…και πάντα παρέα με καφέ – γαλλικό μάλιστα-, λόγω της τοποθεσίας. Και την ίδια στιγμή, κρυφά σε ταπεράκι -πάντα μαζί μας- λίγη πίτα.
    Αφού απολαύσουμε ένα πλούσιο πρωινό, θα πάμε μια βόλτα στον Πύργο του Άιφελ και τη γύρω περιοχή. Εκεί πιθανόν θα συναντήσουμε πολλούς ζωγράφους -πρόθυμους για διάφορα έργα-. Ίσως και ν’ αποφασίσουμε, εντέλει, κάποιος να μας κάνει το πορτρέτο, για να το πάρουμε σπίτι. Θα είναι, πραγματικά, πολύ όμορφα! Θα βρισκόμαστε κάτω απ’ τον Πύργο και θα φοράμε μπερέ, κρατώντας μια φρέσκια μπαγκέτα, που μόλις έχουμε αγοράσει από έναν γωνιακό φούρνο, κοντά στο ξενοδοχείο. Θα βγούμε πολλές φωτογραφίες και θα περάσουμε καταπληκτικά.
   Το μεσημέρι θα πάμε σ’ ένα γαλλικό, ακριβό εστιατόριο. Η αλήθεια είναι πως δεν καταλαβαίνουμε ακριβώς τι τρώμε! Ευτυχώς, θα έχουμε το ταπεράκι απ’ το πρωί. Το βράδυ θα πάμε στην Αψίδα του Θριάμβου, να τη θαυμάσουμε φωτισμένη, περίλαμπρη! Σίγουρα θα μοιάζει μαγευτική. Και μόνο το βλέμμα ευτυχίας της μητέρας, καθώς το όνειρο γίνεται πραγματικότητα, αρκεί για να με αποζημιώσει για τον κόπο και τα έξοδα του ταξιδιού. Φαίνεται και φέρεται σα μικρό παιδί!
   Αφού περιηγηθούμε στην περιοχή αρκετή ώρα, θ’ αποφασίσουμε ν’ επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση. Την επομένη, θα πάρουμε -μια φορά ακόμη- ένα παρόμοιο πρωινό, για να έχουμε δυνάμεις για πλήρες πρόγραμμα περιήγησης.
   Ωστόσο, θα συμβεί κάτι αναπάντεχο! Βγαίνοντας  απ’ το δωμάτιο, θ’ αντικρίσουμε τον Χαρίλαο Τρικούπη. Εμβρόντητοι θα συνεχίσουμε τον δρόμο μας, παρά το σοκ, προσποιούμενοι πως δε δίνουμε ιδιαίτερη σημασία. Το μεσημέρι –στη διάρκεια της ξενάγησής μας στο ιστορικό κέντρο- θα αντιληφθούμε πως βρισκόμαστε στο Παρίσι του 1895. Τη στιγμή εκείνη, δυο αυτοκίνητα θα συγκρουστούν, σχετικώς κοντά μας. Σε μερικά δευτερόλεπτα θα περάσει πάνω απ’ το κεφάλι μας ο Spider Man, για να σώσει την κατάσταση. Απ’ τις αντιδράσεις των υπολοίπων, θα δούμε πως όλοι το θεωρούν φυσιολογικό. Θ' αντιληφθούμε έτσι, πως είμαστε σ’ ένα παράλληλο σύμπαν. Το βράδυ θα φάμε βραδινό στο ξενοδοχείο, σχετικώς κουρασμένοι κι οι δυο. Το επόμενο πρωί, δυστυχώς, θα ξυπνήσουμε στην πραγματικότητα, πίσω. Πίσω στο σπίτι! Σίγουρα θα είμαστε πολύ στενοχωρημένοι, μια και κάτι ονειρικό θα έχει τελειώσει τόσο νωρίς και τόσο άδοξα. Τόσο ξαφνικά! Μα, τα περισσότερα όνειρα είναι περιορισμένης διάρκειας, για να είναι γλυκύτερα!