«Καταλύτης ο χρόνος...»

Ένα ηλιόλουστο απόγευμα ο Φρίντριχ πήρε μιαν απόφαση αναγκαίας εξισορρόπησης. Θα πήγαινε στην παραλία! Για μια φορά ακόμη. Μια επιπλέον φορά, προσθήκη στις τόσες που γλύκαιναν την ψυχή και τη μνήμη του. Ήθελε να δει το πορφυρό ηλιοβασίλεμα. Να διαβάσει το αγαπημένο του βιβλίο στην ακροθαλασσιά. Να σταθεί στα τραχιά βράχια της ακτής, ατενίζοντας τη γαλαζοπράσινη νύμφη. Να σκεφτεί λιγάκι παραπάνω απ' ότι συνήθως. Ίσως και ν' απολαύσει ένα χαλαρό μπάνιο, προκειμένου να ξεφορτώσει το άγχος απ' τους πολύπαθους ώμους του. Ήταν λίγη ώρα που είχε φτάσει στην παραλία. Είχε αρκετή ζέστη ακόμη, οπότε αποφάσισε να κάνει μια βουτιά. 

    Μα έξαφνα ο καιρός άλλαξε. Απότομα. Δυνατός άνεμος άρχισε να φυσάει. Βίαια, ανελέητα ράπιζε  τα πάντα. Δυνατά ρεύματα τον παρέσερναν κι άγρια κύματα τον χτυπούσαν αλύπητα. Ο Φρίντριχ χανόταν ολοένα και βαθύτερα μέσα στη θάλασσα. Γι' αρκετή ώρα έμοιαζε να επιπλέει χωρίς τις αισθήσεις του. Ωστόσο, ένα κύμα τον χτύπησε  δυνατά στο πρόσωπο και τον ξύπνησε για τα καλά. Μόλις άνοιξε τα μάτια και κοίταξε γύρω του, συνειδητοποίησε πως βρισκόταν πάνω σε μια σανίδα.Κάπου στην ανοιχτή θάλασσα. Ίσως και στον εχθρικό ωκεανό. 

    Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πως για μοναδικό στήριγμα είχε τον εαυτό του. Κι ακόμη βρισκόταν αντιμέτωπος με τη θάλασσα κι όλα τα πλάσματα που έκρυβε μέσα της. Αυτή ή ακόμη κι ο βασιλιάς Ωκεανός. Επέπλεε για ώρες, μέρες, λεπτά που μοιάζαν ατελείωτα. Για ώρες και μέρες δεν είχε φαγητό, δεν είχε νερό. Δεν είχε ούτε καν κάποιο μέσο να επικοινωνήσει με τους δικούς του.     

    Αναρωτιόταν πώς έφτασε ως εδώ, στην άθλια αυτή κατάσταση. Αναρωτιόταν πώς κατάφερε να πέσει σε μια τέτοια θαλασσοταραχή. Πώς τον πρόδωσε τόσο αισχρά και ξεδιάντροπα η χρόνια αγαπημένη, η θάλασσα, Η μόνη του ελπίδα πια ήταν να βρεθεί κάποιος ή κάτι που να παλέψει, για να τον σώσει. Είχε απογοητευτεί! Σκεφτόταν όλους τους πιθανούς ή απίθανους τρόπους να επιβιώσει. Παραταύτα, μια πιθανή συνέχεια της ιστορίας του έμοιαζε κάπως μελανή, τουλάχιστον δυσοίωνη. 

    Η ιστορία -μαζί και η ζωή του- ενδέχεται να στερούνταν συνέχειας. Το υγρό μονοπάτι που περιπαθώς διέσχιζε τόσα χρόνια, ίσως τώρα να γινόταν η μόνιμη κλή νη του. Ισως τον οδηγούσε πια στο άγνωστο. Ίσως πάλι σε μια νέα συνθήκη ύπαρξης. Ποιος ξέρει; Ο χρόνος καταλύτης των εξελίξεων μοιάζει!