«Ενωμένοι ψυχή και σώμα...»

Αν είχα την ευκαιρία να ταξιδεύσω μακριά, θα πήγαινα στις Μαλδίβες. Χαζεύοντας από ψηλά το μαγικό αυτό μέρος, ήδη νιώθω να με κυριεύει η γοητεία του. Σίγουρα ο καθένας μας -όσο μόνος κι αν αισθάνεται- δε θα κατορθώσει ν' αντισταθεί ούτε μια μέρα σε κάτι τόσο ονειρικό. Τόσα δέντρα, απέραντη βλάστηση, τα σπίτια δίπλα στη θάλασσα να συμβιώνουν αρμονικά μαζί της, με ένα χάδι φιλικής αναπόλησης περασμένων μεγαλείων. Νιώθω πως θα μπορούσα να είμαι μια νεράιδα. Και πλάι μου να κάθεται ένα αγόρι τόσο όμορφο που να φαντάζει σαν τον πρίγκιπα των ονείρων μου. Γι'αυτόν τον λόγο, συντροφιά μου θα πάρω το αγόρι που μ' αρέσει, μήπως και μεταμορφωθεί στον ονειρικό πρίγκιπα. Όμορφες κι ήρεμες θα είναι οι διακοπές των δυο μας, αγναντεύοντας τ' ηλιοβασίλεμα ή απολαμβάνοντας τον παφλασμό των κυμάτων να μας νανουρίζει. Μοναδικά υπέροχες οι βραδιές μας! Το ξημέρωμα θα μας ξυπνούν τα υπέροχα, μελωδικά τραγούδια των πουλιών. 

   Λίγη ώρα αργότερα ετοιμαζόμαστε για μια δροσερή βουτιά στη θάλασσα. Τα νερά της γαλαζοπράσινα και σχεδόν διάφανα. Ποικίλα είδη ψαριών κολυμπούν προς κάθε κατεύθυνση βιαστικά. Πανέμορφα δελφίνια φλερτάρουν ανέμελα την ανθρώπινη παρουσία. Ξαφνικά διακρίνουμε κάτι μεγάλο να έρχεται προς την ακτή, αστραπιαία. Για μια στιγμή νομίζουμε πως πλησιάζει δελφίνι. Γρήγορα, διαπιστώνουμε πως πρόκειται για καρχαρία. Φοβηθήκαμε και προχωρήσαμε βιαστικά προς την ακτή. Κυνηγούσε ένα νεαρό δελφίνι, ελαφρώς τραυματισμένο, για να το φάει. Όμως, κάτι τέτοιο δε θα το επιτρέπαμε. Πήραμε, λοιπόν, διάφορα εργαλεία και του επιτεθήκαμε. Ευτυχώς όλα πήγανε, όπως τα είχαμε σκεφτεί. Σκοτώσαμε τον καρχαρία και σώσαμε το δελφίνι, που δεν έφταιγε σε τίποτε. Μετά, πήγαμε να τσιμπήσουμε κάτι, διότι κουραστήκαμε μ' όσα συνέβησαν. Όμως, κάτι δεν πήγαινε καλά. Από εκεί που είχαμε μια ηλιόλουστη μέρα καταλήξαμε σε απότομη, καταρρακτώδη βροχή. Επειδή δεν μπορούσαμε να καθήσουμε έξω, μπήκαμε στο σπιτάκι που είχαμε νοικιάσει για κάποιες μέρες. Έβρεχε ασταμάτητα. Είχαν ανοίξει οι ουρανοί κι απαρηγόρητοι θρηνούσαν. Η αλήθεια είναι πως είχαμε φοβηθεί! Θύμιζε άγρια θεομηνία η διαρκής νεροποντή. Καταπονημένοι απ' την περιπέτεια με τον καρχαρία και ταλαιπωρημένοι απ' τον καιρό, πήγαμε για ύπνο. Ξυπνήσαμε σ' έναν εφιάλτη. Απ' τον θόρυβο των κυμάτων που κατέστρεφαν τις ξύλινες εγκαταστάσεις της παραλίας, που λίγες ώρες πριν απολαμβάναμε. Τρομοκρατημένοι πια μαζέψαμε άρον άρον κάποια πράγματα, για να φύγουμε, μήπως γλυτώσουμε. Δεν προλάβαμε! Ένα τεράστιο κύμα απ' τη θάλασσα σηκώθηκε κι απειλούσε να μας καταπιεί. Έμοιαζε καθαρά με τσουνάμι. Νόμισα, πίστεψα πως πλησίαζε το τέλος μας! Ευτυχώς, παραδίπλα ανακαλύψαμε μια σπηλιά, οπότε καταφύγαμε μέσα. Στα έγκατά της, αναζητήσαμε μια ελπίδα σωτηρίας. Καθίσαμε εκεί δυο τρεις ώρες περίπου. Αργότερα βγήκαμε έξω. Όλα τριγύρω είχαν καταστραφεί. Ήμασταν οι μοναδικοί επιζώντες. Ή έτσι, τουλάχιστον, νομίζαμε. Μέχρι να καταφθάσουν οι υπηρεσίες διάσωσης απ' τα γειτονικά νησιά. Όταν στο νοσοκομείο ολοκληρώθηκαν οι διαγνωστικές μας εξετάσεις, μας δόθηκε το ελεύθερο να φύγουμε,  ν' αναχωρήσουμε για την πατρίδα. Πήραμε ο ένας τον άλλον αγκαλιά και -πανευτυχείς για την τύχη μας- επιστρέψαμε σπίτι, ενωμένοι στο εξής ως σώμα και ψυχή! (Τ.Κ.)