«Αργός θάνατος!»

Αν ποτέ μπορούσα να ταξιδέψω σ' έναν άλλον κόσμο, θα ήθελα να πάω σε έναν κόσμο άδειο, κενό περιεχομένου. Θα τον χαρακτήριζα ως ένα σύμπαν του μηδενός, ένα άπειρο τίποτε. 

   Κάποιος θα με ρωτούσε, γιατί διαλέγω έναν  τέτοιον κόσμο, ενώ μπορώ να επιλέξω οτιδήποτε άλλο θελήσω. Δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος! Απλά αυτό που αναζητώ στη ζωή μου είναι η απόλυτη ηρεμία, μια θεϊκή Μακαριότητα (έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω...) Άλλωστε κάθε άνθρωπος χωρίς κανονικότητα -με τον καιρό- αρχίζει να τρελαίνεται, ακροβατεί ανάμεσα στα όρια λογικού και παραλόγου. 

   Έτσι, οι παραισθήσεις  άλλαξαν τον κόσμο μου. Στη ροή του χρόνου άρχισα να ξεχνώ ποια είμαι. Τι πραγματικά αναζητώ προς τέρψη κι ολοκλήρωση. Ούτε για ποιον ακριβώς λόγο δημιούργησα αυτόν τον  άδειο κόσμο. Ο δημιουργημένος -από τον νου- κόσμος πάντοτε θεωρώ πως αντανακλούσε τον κόσμο της ψυχής, εκείνον μέσα μου.  H απόλυτη μοναξιά, η απώλεια των ονείρων, των στόχων, της φαντασίας με κατέστρεφε διαρκώς κι αδιαλείπτως. 

   Με λίγα λόγια, ήμουν ένας ζωντανός νεκρός, δεν υπήρχε λογικός τρόπος να ξεφύγω. Απλώς συνέχισα να ζω -ή μάλλον όχι- συνέχισα να πεθαίνω...διότι το να ζεις έτσι ισούται με δεινό βάσανο, έναν πραγματικά αργό κι επώδυνο θάνατο! (Π.Α)