«Απάθεια! Είναι κι αυτό "μια στάσις. Νιώθεται."...»
Όταν γυρεύεις τα πάντα και δεν υπολογίζεις
τίποτε, όταν εξουσιάζεις με τη Βία σύμμαχο,
-δίχως αγάπη κι οίκτο στην ψυχή-
όταν ως μέσο επιλέγεις τον πόλεμο,
μοναδικά σου κτήματα: Τραγωδία, Θάνατος, Τρέλα.
Ή Απάθεια! Είναι κι αυτό «μια στάσις. Νιώθεται.»
-Κυριαρχεί και, κυριεύοντας το είναι, επιβάλλεται.-
Πλην των σφαιρών, όταν αθώες ζωές
σωριάζονται, όταν αθώες ψυχές λαβώνονται
-που χαρά, χαμόγελα βιώνανε πριν λίγο,
μα γλύκα πια και αθωότητα αλώθηκε χωρίς
επιστροφή- το μόνο που σου πρέπει
είναι ο Όλεθρος!
Το παιδί που χάνεται στη σκιά του πολέμου,
αποχωρεί αμετακλήτως.
Και όταν χάνεται, σβήνουν χαμόγελα απ' τη
ζωή. Και όταν πια δεν ξυπνήσει,θάβεται
κι η ελπίδα. Παντοτινά. Το αίμα ρέει στο χώμα,
αναβλύζοντας θρήνο βουβό, θλίψη αιώνια.
Το αίμα ρέει, ποτίζοντας πίκρα δεινή τις ρίζες
της Ζωής. Κάθε ζωής ανατέλλουσας στον
δύσμοιρο τούτο κόσμο. Γιατί θάνατος ενός
παιδιού σημαίνει θάνατο της Ελπίδας
για το Αύριο, για το Μέλλον, ακόμη και το Παρόν.
Όταν σφαίρες διαπερνούν λαβωμένες καρδιές,
όταν στα δυο τις ανοίγουν, κενότητα
πληροί τον Αίτιο, μα ίσως λευθερώνει το Παιδί.
Το παιδί απεμπολεί τη σαπίλα του κόσμου.
-Ενός αξιοσημείωτα άκαρδου κόσμου! -
Ηρεμεί απ' τη φρίκη, τον λυγμό του πολέμου.
Γίνεται Άγγελος, φτερουγίζοντας σ' ουράνια κάλλη.
(Ν.Σ.)
Comments
Post a Comment