«Αντίο, αγόρι με τα όμορφα μάτια!»
Αν μπορούσα, θα ήθελα να γίνω και γοργόνα, μια κι είναι το παιδικό μου όνειρο. Από παιδί μου αρέσει υπερβολικά η θάλασσα! Λατρεύω πόσο ήρεμα, πόσο γαλήνια γίνονται όλα τριγύρω, μόλις εισέρχομαι στην αλμυρή της έκταση. Εκείνην τη μέρα, ξύπνησα κάπως αδιάθετη. Αποφάσισα -μετά το πρωινό- να κατέβω για βόλτα στη θάλασσα, ν' αλλάξει η διάθεσή μου! Καθώς περπατούσα στην παραλία, ένιωσα ένα τσίμπημα στο πόδι μου. Τρόμαξα -να πω την αλήθεια- και κοίταζα τριγύρω ξαφνιασμένη. Ήταν ένα πολύχρωμο, μικρό καβούρι. Μου φάνηκε παράξενο. Το πήρα στα χέρια και το κοιτούσα με περιέργεια. Τρομαγμένο, πήδηξε κατευθείαν στην άμμο. Άρχισε να σκάβει με τις μικρές του δαγκάνες στην αμμουδιά κι αποκαλύφθηκε μια γαλάζια, γυαλιστερή πέτρα. Την τράβηξα λίγο κι εμφανίστηκε ένα σκοινάκι συνδεδεμένο με την πετρούλα. Τελικά, ήταν ένα όμορφο κολιέ!
Χωρίς δεύτερη σκέψη, το πέρασα στον λαιμό μου. Τότε μια περίεργη αίσθηση κυρίευσε τα πόδια μου. Τα ένιωθα τόσο βαριά που δεν μπορούσα πια να τα κουνήσω. Λιποθύμησα, έπεσα, αλλά δεν πόνεσα! Λίγο μετά, άνοιξα τα μάτια. Βρέθηκα ξαπλωμένη στη βρεγμένη άμμο, δίπλα στη θάλασσα. Προσπάθησα να σηκωθώ, αλλά δεν μπορούσα. Κοίταξα προς τα κάτω. Στη θέση των ποδιών μου υπήρχε τώρα μια ουρά γοργόνας. Ενθουσιάστηκα, αλλά κι αγχώθηκα. Πρώτη φορά μου συνέβαινε κάτι τέτοιο!
Αποφάσισα να κολυμπήσω στα βαθιά, για να νιώσω πώς είναι να πλέεις χάρη σε μια μεγάλη ουρά. Κολυμπούσα ήδη σε ανοιχτή θάλασσα, όταν εντόπισα ένα φωτεινό σημείο στον ορίζοντα. Έλαμπε πολύ! Γι' αυτό μου τράβηξε την προσοχή. Πλησίασα πιο κοντά κι είδα κάτι μακριά φύκια να κρέμονται από μια πύλη. Μετά το πέρασμα, αντίκρισα εκεί έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο, με τον δικό του πολιτισμό. Ήταν μια μικρή πόλη που έλαμπε, είχε ένα μεγάλο κάστρο τριγύρω και κάτι τεράστια κοχύλια. Τα χρησιμοποιούσαν μάλλον για σπίτια.
Ενθουσιάστηκα τόσο που άρχισα να κολυμπώ προς τα κει ακόμη πιο γρήγορα, ώσπου έπεσα σε κάτι σκληρό. Δεν κατάλαβα τι ήταν, αφού είχα λιποθυμήσει. Όταν ξύπνησα, βρέθηκα σ' ένα όμορφο δωμάτιο, πολύχρωμο, με ποικίλα κοχύλια. Παραξενεύτηκα! Βγήκα γρήγορα έξω, για να βρω κάποιον, να μου εξηγήσει πού ήμουν. Δεν υπήρχε κανείς. Πανικοβλήθηκα κι άρχισα να ψάχνω τα διάφορα δωμάτια. Πρώτα μπήκα σ' ένα λίγο μεγαλύτερο από κείνο που είχα ξυπνήσει. Παραδίπλα ακούστηκαν παράξενοι ήχοι από ένα άλλο δωμάτιο. Μπήκα, λοιπόν, εκεί και βρήκα ένα αγόρι. Τρόμαξε κι άρχισε να τσιρίζει. Τσίριξα κι εγώ! Βγήκα γρήγορα έξω, αλλά σκέφτηκα πως ήταν το μόνο άτομο που είχα βρει, οπότε δε θα έπρεπε να το αφήσω! Από κάπου χρειαζόταν να πάρω πληροφορίες. Μπήκα ξανά. Με κοίταξε ευθέως με τα πανέμορφα μάτια του και ρώτησε ποια είμαι. Του διηγήθηκα τα πάντα. Το ρώτησα αν μπορούσε να βοηθήσει, να επιστρέψω στη φυσιολογική μου ζωή. Συμφώνησε. Αντάλλαγμα; Να το παντρευτώ πρώτα!
Δεν είχα άλλη επιλογή! Δέχτηκα. Σύντομα έχασα την αίσθηση των ημερών. Μάλλον βρισκόμουν πολύ καιρό εκεί. Είχα παντρευτεί τ' αγόρι με τα ωραία μάτια, αλλά δεν τήρησε την υπόσχεση του. Έχω να το δω πολύ καιρό. Μάλλον δε θα γυρίσει ξανά. Μ' έχει παρατήσει. Με ξέχασε! Θα πρέπει να συνεχίσω τη ζωή μου! Εδώ, μόνη! Νιώθω αγχωμένη, προβληματισμένη, φοβάμαι! Αρχίζω να κλαίω. Έχω σχεδόν σπαράξει στο κλάμα!
Ξαφνικά, ανοίγω τα μάτια και βρίσκομαι στο κρεβάτι μου. Αρχίζω να τρίβω τα μάτια μου και τα αισθάνομαι υγρά. Νιώθω τόσο τρομαγμένη απ' το όνειρα που είδα! Τρέχω στη μαμά και την αγκαλιάζω σφιχτά. Αφού ηρεμήσω, της διηγούμαι τ' όνειρο με κάθε λεπτομέρεια. Τώρα πια, σαν μια περιπέτεια που έχει ήδη τελειώσει!
Αντίο, αγόρι με τα όμορφα μάτια! (Α.Σ.)
Comments
Post a Comment