«Ψιλόβροχο...»

Βγαίνοντας κι αυτό το πρωί απ' το σπίτι, έχω ν' αντιμετωπίσω το ψιλόβροχο.  Εδώ και μέρες με βασανίζει ανηλεώς, μαζί και αρκετό κόσμο ακόμη.

    Εμένα, όμως, μου βγάζει και μια θετική πλευρά. Μυρωδιές από το φρέσκο χορτάρι κι από ελάχιστα ευωδιαστά άνθη που δειλά-δειλά ξεπροβάλλουν, διεισδύοντας στον νου και τη ψυχή μου. Αγαλλίαση!
   Το μυαλό μου αργά επιστρέφει, χρόνια πίσω. Εισέρχεται βίαια στο γκρίζο σύννεφο του χρόνου κι αναθυμάται, αναπολεί. Βλέπω ανθρώπους να σπρώχνονται, φορτωμένοι με τα λιγοστά υπάρχοντα τους. Στις αγκαλιές τους παιδάκια να κλαίνε και δίπλα γυναίκες ν' αγκομαχούν. Πόση θλίψη!
   Μοιάζουν κυνηγημένοι. Σα να παλεύουν να σώσουν ό,τι κι όποιους τους απέμειναν. Στην προσπάθεια τους να μπουν στα  πλοία, άλλοι καταλήγουν στη θάλασσα, άλλοι στο χάος κι άλλοι ποδοπατούνται. Φωνές απόγνωσης παντού! Πολλοί σφαγιάζονται από Τούρκους.
  Τυχεροί αυτοί που πρόλαβαν μια θέση στο πλοίο της Μεγάλης Φυγής κι έχουν ακόμη τα παιδιά μαζί τους! 

  Διαλυμένες οικογένειες!  Αβάσταχτος ο πόνος, βαθύτατη η ελπίδα μιας νέας αρχής! Από όλα στο Τίποτα, απ' την Πατρίδα στην Ξενιτιά, από τον Τόπο σου στο Πουθενά ή έστω στο Άγνωστο, μ' έρεισμα μια Ανθρωπιά...που ακόμη μοιάζει ζητούμενο και καθόλου δεδομένη συνθήκη!

   Και τώρα οφείλω να γυρίσω στο σήμερα, μήπως κι αντικρίσω κάτι διαφορετικό.
Άραγε θα τα καταφέρω; Τι λέτε;