«Κριστιάν...»

Μια μέρα τ' Απρίλη αποφάσισα να πάρω τον δρόμο για την κολλητή μου, τη Γλυκερία. Εγώ είχα μετακομίσει σ' άλλη περιοχή και δεν την έβλεπα για πολύ καιρό. Την επισκέφτηκα για ένα θέμα που υπήρχε στο παρελθόν κι άρχισε ξανά να με ενοχλεί, όπως και τότε.

   Μόλις έφτασα, η Γλυκερία έμεινε μ' ανοιχτό το  στόμα, γιατί κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. 

Της εξήγησα ότι ο Μάριος άρχισε πάλι να με παρακολουθεί και να με εκβιάζει να βγω μαζί του. Τα άκουσε και μου πρότεινε να μου γνωρίσει δύο φίλους της. Κι εγώ δέχτηκα. 
  Καθώς πηγαίναμε στα δυο αγόρια, πρόσεξα μια ανδρική φιγούρα μαυροφορεμένη να κατευθύνεται προς το μέρος μου. Μόλις πλησίασε κατάλαβα ότι ήταν αυτός. Κρατούσε ένα είδος μαχαιριού στο αριστερό του χέρι, έναν σουγιά! Ήξερα πως εκείνη τη στιγμή θα τελείωναν όλα. Έτρεξα προς το μέρος του και του φώναξα να με μαχαιρώσει, αλλά γρήγορα! Η Γλυκερία, κλαίγοντας, ζητούσε βοήθεια κι εγώ απλά περίμενα το μοιραίο. Ο Μάριος έφτασε με δύο δρασκελιές κοντά μου. Φαινόταν μεθυσμένος, νευριασμένος. Και βαθύτατα στεναχωρεμένος. Με κοίταξε και μου πρόσφερε μια ειλικρινή συγγνώμη γι' αυτό που θα έκανε. Πήγε, λοιπόν, να καρφώσει το μαχαίρι στην κοιλιά μου. Ξαφνικά ακούστηκε ένα "μπαμ" κι έπεσε κάτω. Σωριάστηκε στο έδαφος σα σακί με πατάτες. Βλέπω  να τρέχει και να μ' αγκαλιάζει ένα αγόρι. Δεν κατάλαβα ποιος ήταν!
Μόλις απομακρύνθηκε, κατάλαβα. Ένα παλληκάρι, ονόματι Κριστιάν. Αυτός θα γινόταν 

ο μελλοντικός μου σύντροφος, μια και κυριολεκτικά μου είχε σώσει τη ζωή! Με απάλλαξε οριστικά απ' τον Ψυχάκια! Τον ευχαριστώ και τον ευγνωμονώ πάντα και για όλα όσα έκανε για μένα. (Α.Μ)