«Φτερωτοί άγγελοι...»

14 Φεβρουαρίου του 1998. ΕΌλα ξεκίνησαν κάπου, σ΄ έναν τόπο που είναι παντού και πουθενά, κείνη την ημέρα γεννήθηκαν 3 κοριτσάκια στο ίδιο νοσοκομείο : η Χαρά , η Ελπίδα και η Αγάπη .Ήταν τόσο όμορφα και γλυκά μωρά , που έμοιαζαν με αγγελούδια . 14 Φεβρουαρίου του 1998.  Όλα ξεκίνησαν εδώ. Σ' έναν τόπο που είναι παντού και πουθενά. Σήμερα, στο ίδιο νοσοκομείο, γεννήθηκαν τρία κορίτσια: θα πάρουν τα ονόματα Χαρά, Ελπίδα κι Αγάπη. Είναι τόσο γλυκά μωρά, που μοιάζουν μ' αγγελούδια! Η παιδική τους ηλικία θα κυλήσει χαρμόσυνα, σχεδόν ειδυλλιακά. Άσχημες αναμνήσεις δε θα υπάρξουν. Θα ζουν σχεδόν σ' ένα παραμύθι. Με το πέρασμα των χρόνων, ωστόσο, οι καρδιές τους -αργά αλλά σταθερά- θα παγώσουν απ' τη σκληρότητα του κόσμου. Θα γεμίσει η ζωή τους με θλίψη, σκοτάδι, δυστυχία. Θα ξεχάσουν πως είναι να χαίρονται, να γελούν, να ελπίζουν σε μια ζωή καλύτερη!  

Όλα ξεκίνησαν σ' έναν τόπο, που είναι παντού και πουθενά. 14 Φεβρουαρίου του 1998. 

Στο ίδιο νοσοκομείο, γεννιούνται τρία κορίτσια. Θα ονομαστούν Χαρά, Ελπίδα κι Αγάπη. Είναι τόσο γλυκά κι όμορφα μωρά! Μοιάζουν αγγελούδια. Η παιδική τους ηλικία κυλά ανέφελα, σχεδόν ειδυλλιακά. Άσχημες αναμνήσεις δεν καταγράφονται. Τα πρώτα χρόνια τα βιώνουν ως παραμύθι. 

  Στο πέρασμα των ετών οι καρδιές τους -αργά αλλά σταθερά- παγώνουν. Από τη σκληρότητα του κόσμου και των ανθρώπων, η ζωή γεμίζει σκοτάδι. Θλίψη, πόνος, δυστυχία τους κυριεύει. Ξεχνούν να χαίρονται, να γελούν, να ελπίζουν στο καλύτερο, να διεκδικούν το όνειρο. Ζουν πια σε άβυσσο. Χωρίς διαφυγή. Ο μόνος τρόπος, να ξεφύγουν, είναι ν' ανοίξουν  τα φτερά τους! Να πετάξουν μακριά απ’ τον κόσμο. Αντιμετωπίζουν ανυπέρβλητα προβλήματα. Ανορεξία, αυτοτραυματισμοί, κατάθλιψη, τάσεις αυτοκτονίας αναδύονται σε ημερήσια βάση. Αυτοχαρακτηρίζονται έκπτωτοι «άγγελοι»! Ζητούν να επιστρέψουν σπίτι. Στον παράδεισό τους!  

    Νομίζουν πως τα προβλήματα δε λύνονται. Ποτέ! Σεπτέμβρης πια. Τα σχολεία ανοίγουν. Θεωρούν πως η χρονιά θα τις βρει ξανά μόνες, θλιμμένες ή αδιάφορες. Κάνουν λάθος, ίσως! Οι μέρες κυλούν μουντές, δύστροπες. Τα προβλήματα συσσωρεύονται. Δεν έχουν ανοιχτεί στον περίγυρο. Βαδίζουν τον βαρετό, μα τόσο οικείο, δρόμο της απομόνωσης. Κι έτσι συμβαίνει το αναπάντεχο. Ξημερώνει αλησμόνητη μέρα: η μέρα της συνάντησης, της γνωριμίας, της «ανάστασης». Και για όλες, της «ανάτασης».  

Βρίσκονται στην αίθουσα των Καλλιτεχνικών κι η δασκάλα χωρίζει τα παιδιά σε ομάδες. Η Χαρά, η Ελπίδα κι η Αγάπη εντάσσονται στην ίδια ομάδα. Θα συνεργαστούν, ν' αποδώσουν μια προσωπογραφία στον τοίχο. Η δασκάλα τις προτρέπει να σηκώσουν τα μανίκια, για να μη λερωθούν. Τα κορίτσια πεισματικά αρνούνται. Μια σειρά αποτυχημένων παροτρύνσεων κι η δασκάλα παίρνει την απόφαση. Με γρήγορες κινήσεις, τραβά -αυθαίρετα- τα μανίκια των κοριτσιών. Αυτό που αντικρίζει είναι σοκαριστικό. Εμφανώς, διακρίνονται οι ουλές μιας προσωπικής καταγραφής. Μιας ιστορίας γραμμένης με ξυραφάκια, αντί για στυλό. Πάνω σε τρυφερά δέρματα, αντί για χαρτί.              

   Στιγμή συγκλονιστική! Συνειδητοποιούν πως «βράζουν στο ίδιο καζάνι». Όλες μαζί! Καμιά τους δε μιλά, δε λέει τίποτα, δε σχολιάζει το παραμικρό. Άλλωστε τι μπορεί να πει; Ο συνεκτικός δεσμός έχει υφανθεί σε μια στιγμή. Κι αμετάκλητα. Προσποιούνται τις αδιάφορες μπρος στο συμβάν. Συνεχίζουν για λίγο μόνες, όπως τόσα χρόνια συνήθισαν. Σύντομα θ' αρπάξουν το νήμα της ζωής, μήπως ανακτήσουν τον έλεγχο. Παίρνουν την απόφαση ν' «ανοιχτούν». Έτσι, θα θέσουν θεμέλια για την αρχή μιας στενής φιλίας. Θα βρουν το κλειδί  για τις πύλες του χαμένου Παραδείσου. Μαζί θα προσπαθήσουν ν' αφήσουν πίσω το παρελθόν. Να γραπώσουν την άκρη του νήματος. 

   Στην αρχή οι μέρες κυλούν χωρίς δραματικές αλλαγές. Πανομοιότυπες. Λύση για τα προβλήματα δεν έχουν βρεθεί κι ο ψυχικός πόνος αυξάνεται. Υποθέτουν πως  τα προβλήματα θα τις σκοτώσουν -κάποια στιγμή- . Δεν τις ενδιαφέρει διόλου. Μονάχα ενοχλούνται, που επηρεάζονται τριγύρω.  

   Μέρα τη μέρα, οι ζωές τους καταστρέφονται. Κανείς δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Αρκετοί πιστεύουν πως φταίει η εφηβεία. Δεν καταλαβαίνουν πως ίσως ευθύνεται ο ψυχικός κόσμος των κοριτσιών. Οι τρεις άγγελοι  φορούν τη μάσκα της ευτυχίας με το ψεύτικο χαμόγελο, καθημερινά. Δεν παρατηρεί κανείς τα δακρυσμένα μάτια. Μονάχα όταν συναντιούνται, διαλύονται τα σύννεφα και ξεπροβάλλουν σπίθες ευτυχίας.

     Παρόλο που είναι μπλεγμένες σ' ένα πισηθανάτιο παιχνίδι φόβου και φωτιάς, τελικός στόχος είναι η διάσωση. Προσπαθούν ν' αποφύγουν τη σκοτεινή δίνη που τους ρουφά, τη σκοτεινή πύλη που τους αρπάζει, με κάθε τρόπο. Θέτουν στόχους στη ζωή, κάνουν ό,τι είναι εφικτό, για να μην πέσουν ξανά.  

      Στο σχολείο η κοινωνική τους ζωή βελτιώνεται. Επικοινωνούν με τους συμμαθητές και συμμετέχουν σε διάφορες δραστηριότητες. Όταν τελειώνουν οι ώρες εκπαίδευσης, τα κορίτσια παίρνουν κάποιο τρένο με άγνωστο προορισμό, συνήθως. Χρειάζονται να εξερευνήσουν. Να ξεχάσουν την καθημερινή ρουτίνα. Όταν επιστρέφουν σπίτι, κάθονται μπρος στο σκαλιστό τζάκι κι απολαμβάνουν τη ζεστασιά που τους χαρίζει. Εκείνη τη στιγμή παίρνουν το ημερολόγιο στο χέρι και καταγράφουν την πορεία προς τις πύλες του Παραδείσου. Έχουν, σχεδόν, φτάσει στο τέλος του μακρινού, κοπιώδους ταξιδιού τους.

   Τώρα πια οι ημέρες είναι μετρημένες, για το τέλος της διαδρομής. Οι σελίδες των πονεμένων ημερολογίων έχουν σχεδόν γεμίσει. Βρίσκονται ένα βήμα πριν ανασύρουν το σκονισμένο κλειδί -βαθιά κρυμμένο στην ψυχή τους-. Η λύση πλησιάζει. Το μόνο που έχει απομείνει είναι να ξεκλειδώσουν την πύλη. Να ανοίξουν τα φτερά και να πετάξουν μακριά. Η καινούρια ζωή μόλις έχει ξεκινήσει. Αλληλούια!

__

Οι  Άγγελοι με τα κομμένα φτερά 

   Όλα ξεκίνησαν 14 Φεβρουαρίου  το 1998. Εκείνη την ημέρα γεννήθηκαν 3 κοριτσάκια στο ίδιο νοσοκομείο . Ήταν η Χαρά , η Ελπίδα και η Αγάπη .Ήταν τόσο όμορφα και γλύκα μωρά , που έμοιαζαν σαν αγγελούδια .

     Όλη τους η παιδική ηλικία περνούσε χαρμόσινα . Άσχημες αναμνήσεις δεν υπήρχαν .Ζούσαν σε ένα παραμύθι εκείνη την στιγμή. Με το πέρασμα των χρόνων ,οι καρδιές τους άρχισαν να παγώνουν , γεμίζοντας την ζωή τους με σκοτάδι, πόνο, κατάθλιψη και δυστιχία. Ξέχασαν πως είναι να έχουν επλίδες για μια καλύτερη ζωή .

    Ζούσαν σε μια άβυσσο που δεν είχε διαφύγη , που ο μόνος τρόπος για να ξεφύγουν ήταν να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετούσαν μακριά απ αυτον τον κόσμο. Αντιμετόπιζαν καθημερινά διαφορετικού είδους προβλήματα όπως ανορεξία , κατάθλιψη , αυτοτραυματισμό και αυτοκτονικές τάσεις.Αυτοχαρακτιρίζονταν ως άγγελοι που θέλουν να γυρίσουν στο σπίτι τους. Πίστευα πως πότε δεν θα λύνωνταν τα προβλήματα τους , μέχρι μία ημέρα ...

   Ήταν Σεπτέμβριος , τα σχολεία είχαν ανοίξει. Πίστευαν πως και αυτός ο χρόνος θα τις έβρισκε και πάλι μόνες τους , αλλά  έκαναν λάθος .Οι ημέρεσ περνούσαν α