«Νέοι Ποιητές»

Στο εξής θ'

υπάρχω κάπως αλλοτινά.

Εκεί που η ποίησή μου γεννήθηκε,   

σ' έναν κόσμο αλλιώτικο, 

εκεί θα μετοικήσω. 

Θα χτίσω σπιτικό, 

θα φυτέψω τα λουλούδια μου,

θα γνωρίσω εσώτερα ζητήματα.

Εκεί, που απειθώνονται τα κύματα.

Εκεί, που αλητεύουν τα γλαρόπουλα.

Εκεί, που αγαπώ τις ονειροπολήσεις.

Εκεί θα μετοικήσω.

Εκεί, που στα μικρά κρυβόμουνα. 

Εκεί, που απ' τη ζωή μαγεύτηκα.

Εκεί σε ερωτεύτηκα μονάκριβή μου Μούσα!

Υψώνοντας το βλέμμα στ' άπειρο, 

αντίκρισα επτά πουλιά.

Ήταν δραπέτες από στίχους ποιημάτων 

για θέματα αλλοτινά.

Ζητούσαν, λέει, να φτιάσουν ένα 

«κύμα» Φαντασίας, ένα κίνημα Ζωής.

Και -ως διά μαγείας- πάλευαν 

με αυτοσχέδιους στίχους, με ωραίες σκέψεις,

εξειδικευμένες λέξεις και ιδέες 

τον Ζόφο και τον Έρεβο να τιθασεύσουν.

Να αγγίξουνε λιγάκι τις ψυχές. 

Κάποιων και να τις συγκινήσουν 

κι έτσι απλά κι αθόρυβα, με έμπνευση 

και σθένος  να κυοφορήσουνε 

άμεσα τους νέους Ποιητές.