«Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΕΡΑ ΠΙΟ ΠΕΡΑ»

(Ευτυχία, Τύχη, Αδιαφορία, Μετάνοια)
Σε μια χώρα που στεκόταν αλλιώς, οι άνθρωποι ήταν δούλοι κι αφέντες οι ψυχές  τους.
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια κοπέλα που την έλεγαν Ευτυχία. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ήταν πως πάντα χαμογελούσε. Επίσης είχε μια κολλητή που τη λέγανε Τύχη. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ήταν πως πάντα νικούσε, λόγω της τύχης της. Μια μέρα, όμως, η Ευτυχία νίκησε στο ποδόσφαιρο κι η Τύχη θύμωσε, επειδή ήταν η πρώτη φορά που έχανε. Μετά από αυτό αδιαφορούσαν η μία για την άλλη.  Η Τύχη κατάλαβε το λάθος της και πήγε μετανιωμένη να ζητήσει συγγνώμη. Η Ευτυχία τη συγχώρεσε βέβαια, απ' την καλή της την ψυχή. 

    Στη συνέχεια, τα δυο κορίτσια άφησαν πίσω τους εκείνο  το ψυχρό συμβάν. Περνούσαν καλά! Μια μέρα αποφάσισαν να μην παίξουν βόλεϊ,
όπως τις περισσότερες φορές, αλλά ούτε και ποδόσφαιρο, που παίζανε ακόμα πιο πολλές φορές. Αποφάσισαν να παίξουν «τένις». Η Ευτυχία νίκησε και η Τύχη πάλι θύμωσε για τον ίδιο λόγο όπως τις προάλλες. Αυτή τη φορά κι η Ευτυχία θύμωσε με την Τύχη. Η τύχη ένιωθε τύψεις. Όμως, η Ευτυχία αυτή τη φορά ένιωσε μίσος για την Τύχη, γιατί πίστευε ότι δεν έχει καλή ψυχή. Έτσι η Ευτυχία γνώρισε μια καινούρια φίλη, την Εμπιστοσύνη, κι έγιναν αμέσως αχώριστες. Η Τύχη ένιωθε μοναξιά, αλλά ήξερε πολύ καλά πως αυτή είχε όλο το φταίξιμο. Απο τότε διαρκώς βίωνε ακεφιά, αμηχανία αναστάτωση κι ανασφάλεια. Ήταν, όμως, ο μόνος τρόπος, για να μάθει το μάθημά της, μέσα απ' τα παθήματα της...