Καληνύχτα, κόσμε άδικε!

Είναι φορές που σκέφτεσαι: γιατί ζούμε, γιατί σ' αυτήν την εποχή, γιατί σ' αυτήν τη χώρα; Τι υπάρχει μετά θάνατον, τι νιώθουμε για το ανείπωτο, το ανέκφραστο; Πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος, πώς ο χρόνος και πώς οι εποχές του; Ποιος μας ελέγχει, επιτέλους; Εγώ με την αδελφή μου -που μένουμε στην Ιταλία με τη μητέρα μας, την  Αριάνα, και τον πατέρα μας Αντόνιο- είχαμε αυτές τις απορίες εδώ και καιρό. Μετακομίσαμε πριν λίγα χρόνια, γιατί είχαμε οικονομικά προβλήματα. Ήρθαμε εδώ, γιατί ο μπαμπάς κι η μαμά βρήκαν ένα σπίτι που μας χωράει όλους. Έχει μεγάλη αυλή με κήπο, πολλά φυτά και δέντρα. Τ' απογεύματα μαζευόμαστε όλοι μαζί. Συνήθως φωνάζουμε και τους φίλους μας. Να καθήσουμε μαζί. Λίγους μήνες μετά την άφιξή μας, οι γονείς βρήκαν την πρώτη τους δουλειά. Ο μπαμπάς δουλεύει σ' ένα βουλκανιζατέρ. Δεν έχει παράπονο. Πολλές φορές πριν τη δουλειά περνάει κι απ' τον φούρνο της γειτονιάς, να πάρει την μπουγάτσα του. Τη φτιάχνει η θεία ενός συμμαθητή μου. Η μαμά δουλεύει ως καθαρίστρια. Πηγαίνει και σ' άλλες περιοχές της Ιταλίας. Να καθαρίσει κι εκεί. Για πολλά χρόνια ήμαστε μια χαρά. Νομίζαμε πως είχαμε βρει το νόημα της ζωής. Περνούσαμε τέλεια! 

    Ξαφνικά κάτι άλλαξε. Ο καρκίνος χτύπησε την πόρτα μας κι η αθλιότητα της μοίρας τη μαμά μας. Παλέψαμε μαζί της. Αποτύχαμε. Παταγωδώς! Δεν καταφέραμε να του ξεφύγουμε. Δυστυχώς! Εδώ κι ένα χρόνο ζούμε χωρίς τη μαμά, δίχως την πολύτιμη παρουσία της. Έχουμε τα πάντα: σπίτι, δουλειά, φαγητό, νερό. Τον πατέρα, ευτυχώς! Ταυτοχρόνως, δεν έχουμε τίποτα. Μας λείπει η μαμά: το γέλιο, το χαμόγελο, η θλίψη, ο πόνος, η χαρά, τ' αστεία της! 

    Η αλήθεια είναι πως η Μοναξιά μπορεί να γίνει δύναμη ή αδυναμία του καθενός. Οπότε καθένας τη βιώνει, όπως θέλει ή μπορεί. Προσωπικά με την Πένυ, την αδελφή μου, βρισκόμαστε για καιρό σ' αδυναμία διαχείρισης της μοναξιάς μας. Σιγά σιγά, προσπαθούμε να το ξεπεράσουμε, να βρούμε κάποια θετικά της. Όσα ενδεχομένως υπάρχουν. Η αλήθεια είναι πως ο μπαμπάς μας έχει στηρίξει πολύ. Το εκτιμούμε δεόντως.  Δουλεύει διπλοβάρδιες, κάνει υπερωρίες, μόνο για μας. Για να μη μας λείψει τίποτε. Δεν καταλαβαίνει πως έτσι μας λείπει κι εκείνος. Τι να κάνουμε; Ό,τι δύναται ο καθένας!

    Σε λίγο έρχεται το Φθινόπωρο. Η Άνοιξη και το Φθινόπωρο, οι δυο εποχές, αποτελούν τα δυο άκρα του χρόνου, τις δυο αντιτιθέμενες δυνάμεις του. Έτσι κι η Μοναξιά! Μπορεί για κάποιον να γίνει δύναμη και γι' άλλον η μέγιστη αδυναμία. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως ο χρόνος γιατρεύει. Έτσι λένε! Το ίδιο κι η απόσταση που έχουν οι δύο εποχές του. Έχουν τη δύναμη να γιατρέψουν μια ψυχή. Έτσι λένε! Με τη δική μου,  πάντως, δεν τα κατάφεραν. Όχι ακόμα, τουλάχιστον! Καληνύχτα, κόσμε άδικε!