«No more War, only Peace!»

 

Είκοσι μέρες έχουν περάσει από τότε που ξεκίνησε ο καταστροφικός πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Είκοσι μέρες πόνου, θλίψης, τρόμου, απελπισίας! Γιατί σ' εμάς, Θεέ μου; 

Τι κάναμε, για να μας χτυπήσει τέτοια δυστυχία; Τι κάναμε, για να πληρώνουμε με τις ζωές τόσων αγαπημένων; Άπειροι άνθρωποι -θαρρώ- έχασαν την περιουσία, το σπίτι, τη ζωή τους. Ηρεμία, χαρά, ζωντάνια κι ευτυχία για μας είναι άγνωστες λέξεις πια ή μάλλον λέξεις που πληγώνουν με την απουσία τους. Πόσες μάνες αναζητούν τα παιδιά τους; Και πόσα παιδιά θρηνούν γοερά πάνω απ' το πορφυρό κουφάρι της μάνας τους;

   Παντού κείτονται νεκροί πολίτες, ακόμη και στρατιώτες. Δε διακρίνει ο  Χάρος τις ψυχές των θυμάτων από εκείνες των θυτών. Τρέφεται αδιάκριτα. Από όλους μας. 

    Τι φταίμε εμείς -οι αθώες ψυχές- για το Μίσος τους; Να σας το πω εγώ! Δε φταίμε σε τίποτε! Κι όμως πληρώνουμε. Με ανυπολόγιστο πόνο! Εμείς πληρώνουμε τα Συμφέροντα των Ισχυρών, των Πλουσίων, των Εκμεταλλευτών της Γης. Λόγω του πλούτου που έχουν τα εδάφη μας. Οπότε αναλόγως προσέξτε κι εσείς, όλοι μας!

   Είκοσι μέρες και το σφυροκόπημα, οι πυροβολισμοί, οι βομβαρδισμοί δεν λένε να σταματήσουν. Μας έχουν κυκλώσει από παντού. Από τον αέρα, τη στεριά και τη θάλασσα. Και γιατί; Για να κερδίσουν μερικά δις δολλάρια, για να κερδίσουν περισσότερη δύναμη, για να κερδίσουν περισσότερο κύρος απέναντι στις άλλες δυνάμεις. Παντού και πάντοτε το Κέρδος κυβερνά. Και για να το πετύχουν, για  να γίνει εφικτό ό,τι ορίζει, χρειάζονται θυσίες, θυσίες ανθρώπινων ζωών! Επομένως σκοτώνουν, σκοτώνουν αδιάκριτα. Αθώες ψυχές: παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένους, ανήμπορους. Κι ενόχους, βεβαίως. Μέσα στο κάδρο βρίσκονται κι αυτοί. Αποτελούν την εύλογη δικαιολογία!     Γιατί να μην υπάρχει ειρήνη στον κόσμο; Γιατί να υπάρχουν όπλα και πυρηνικά; Πλοία και στρατός; Γιατί να υπάρχει ο Πόλεμος; Θα ήταν καλό να μην υπήρχε τίποτε από αυτά, ποτέ ξανά. Κι όσοι δεν θα τα ζήσουν, θα είναι τυχεροί. Δε θα έχουν ίσως τραύματα ψυχής και σώματος για την υπόλοιπη ζωή τους! (Λ.Γ.)