«Πολύχρωμος Τοίχος!»

Κάποτε ήταν μια κοπέλα όμορφη, γλυκιά, μα θλιμμένη, που την έλεγαν Κορίνα. Ζούσε μόνη σ' ένα παλιό σπιτάκι, χωρίς τίποτε πέρα απ' ένα μονό, μισοχαλασμένο κρεβάτι και μια συρταριέρα. Δεν είχε γονείς κι αυτό έμοιαζε πρόβλημα. Ήταν μόνη, ολομόναχη, χωρίς φίλους. 

    Μόνο μια γιαγιά είχε στη ζωή. Κι αυτή την είχε εγκαταλείψει πρόσφατα κι είχε μετακομίσει στον παράδεισο. Έτσι πίστευε! Δε διαπραγματευόταν άλλη επιλογή! 

    Μια μέρα αποφάσισε να πάει για μια βόλτα στο χωριό. Εκεί βρήκε έναν γαλάζιο, αστραφτερό μαρκαδόρο που το χρώμα του θύμιζε τόσο τη Μοναξιά της! Τον πήρε στο χέρι και σχεδίασε μια μεγάλη πόρτα στον τοίχο. Έπειτα την άνοιξε και βγήκε έξω, για να πάει μια μεγάλη βόλτα. Πέρασε από πολλές περιοχές. Έψαχνε να βρει κάτι, ένα μέρος μαγικό που θα την έκανε και πάλι χαρούμενη. Όπου θ' αποκτούσε πολλούς φίλους, αλλά όχι οικογένεια. Βγήκε, λοιπόν, σ' ένα μονοπάτι που κατέληγε σε έναν καταπράσινο τοίχο, με πολλά φωτάκια. Τον διαπέρασε και βρέθηκε σ' έναν εντελώς νέο κόσμο. Η Κορίνα χαμογέλασε μέσα της. 

   Σκέφτηκε πως εδώ θα γυρίσει στην παλιά της ζωή ή θα γνωρίσει καλούς φίλους που κι αυτοί δεν θα έχουν γονείς. Έτσι κι έγινε. Μερικοί ήταν ίδιοι μ' εκείνη και άλλοι πάλι όχι. Τότε αποφάσισε να μείνει οριστικά εκεί. 

    Γέμισε, λοιπόν, τη ζωή της με χρώμα κι έβγαλε οριστικά το μαύρο της μελαγχολίας απ' αυτήν. Ποτέ ξανά δε θα έμενε μόνη, το είχε πάρει απόφαση! Ήταν όλος ο χώρος πολύχρωμος, γεμάτος κάθε φύσης χρώματα -ψυχρά, θερμά κι ουδέτερα-.

   Στο εξής δεν έκλαψε ποτέ ξανά! Ο τοίχος εκείνος της είχε δείξει ποιον δρόμο να πάρει, της είχε αλλάξει τη ζωή: από γεμάτη απελπισία τη έδωσε μια άλλη χαράς. Έτσι η Κορίνα έζησε καλά με όλους τους φίλους της και εμείς λιγάκι ΚΑΛΥΤΕΡΑ!