«Όνειρα χορού...»

Ήταν μια φορά κι έναν άλλον καιρό που ζούσε μια βασιλική οικογένεια, στα μέσα του 19ου αι., αποτελούμενη από τέσσερα άτομα: τον πατέρα, τη μητέρα, τον γιο και την κόρη τους. Ως βασιλική οικογένεια έπρεπε να φαίνονται πάντα τέλειοι κι αψεγάδιαστοι. Όλοι τους θαύμαζαν. Έμοιαζαν ονειρική οικογένεια. Ο κόσμος όλος έψαχνε ένα πιθανό λάθος και δεν έβρισκε τίποτα. Όσο κι αν έψαχνε, μηδέν εις το πηλίκο!

    Ο βασιλιάς Τζάκσον κι η γυναίκα του, η Χριστιάνα, ήταν το πιο ερωτευμένο ζευγάρι. Ο Τζον και η Ελίζα ήταν ο ιδανικός γιός κι η ιδανική κόρη. Διάβαζαν κι ήταν άριστοι στα μαθήματά τους, υπηρετούσαν με συνέπεια τα βασιλικά τους καθήκοντα κι ασχολούνταν με τ' αθλήματά τους! Ο Τζον ήταν εξαιρετικός στο μπάσκετ, ενώ η Ελίζα  είχε ευδιάκριτο ταλέντο στο μπαλέτο, καθώς είχε πολύ ευλυγισία, όμως παράλληλα έκανε κι ιππασία. 

   Ο Τζον είχε έναν κολλητό φίλο, τον Τζακ, ενώ η Ελίζα μια κολλητή, τη Μαρία. Έβγαιναν  κι οι τέσσερις μαζί, πολλές φορές, και περνούσαν πολύ όμορφα. Είχαν γνωριστεί στη Δευτέρα Δημοτικού κι έγιναν μια παρέα. Στην Τρίτη Γυμνασίου, όμως, δέθηκαν περισσότερο η Μαρία με την Ελίζα κι ο Τζον με τον Τζακ. Ήταν πολύ δεμένοι μεταξύ τους κι είχαν πει τα μυστικά κι όλες -μα όλες- τους τις σκέψεις. Κι εδώ, φουντώνει ένας συγκεκριμένος προβληματισμός της Ελίζας. «Μήπως δεν ανήκω σ' αυτήν την οικογένεια;», έλεγε συνέχεια η φωνή στο μυαλό της. Κάθε φορά προσπαθούσε  να την αγνοήσει, αλλά αυτή δυνάμωνε. Η Ελίζα άρχισε να 'χει αμφιβολίες για τον εαυτό και τις δυνατότητές της. Ο χρόνος κυλούσε. Οι βαθμοί της έπεφταν. Στην ιππασία, παρόλο που της άρεσαν τα άλογα από μικρή,  σταμάτησε να πηγαίνει. Δεν την εξέφραζε πλέον. Το πάθος της ήταν το μπαλέτο. Το μόνο που έκανε πλέον και το να βγαίνει με την κολλητή της. Της στεκόταν στα εύκολα και στα δύσκολα από τη Δευτέρα Δημοτικού, μέχρι τώρα που ήταν έφηβα κορίτσια, μόλις δεκαεφτά ετών. Έτσι μια μέρα αποφάσισε να της μιλήσει γι' αυτήν  την σκέψη της, όπως έκανε τόσα χρόνια:

- Ελίζα, τώρα τελευταία δεν είμαι καλά! Με προβληματίζει κάτι και θα 'θελα να το μοιραστώ μαζί σου.
- Ναι, το κατάλαβα... δεν είσαι, όπως παλιά. Πες μου τι σε προβληματίζει.
- Νιώθω ότι δεν ανήκω στην οικογένεια μου... Πιστεύω ότι πάει κάτι λάθος μαζί μου. Νιώθω ότι δεν είμαι η τέλεια κόρη, δεν είμαι σαν τον αδερφό μου, ώρες ώρες, νιώθω πραγματικά  άχρηστη.
- Μην το ξαναπείς αυτό! Προτού σκεφτείς ότι δεν είσαι αρκετά καλή για την οικογένεια σου, μήπως πρέπει να σκεφτείς ότι δεν είναι αυτοί αρκετά καλοί για σένα; Σκέψου το! Είσαι άριστη στο σχολείο, κάνεις δύο αθλήματα. Στο ένα απ' αυτά έχεις μοναδικό ταλέντο κι είσαι κορίτσι που δε 

σε νοιάζουν τα υλικά αγαθά, οπότε γι' αυτό,  ενδεχομένως, νιώθεις ότι δεν ανήκεις στην οικογένειά σου. 

- Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι, μπορεί να έχεις και δίκιο. Η αλήθεια είναι ότι, εν τέλει, δεν είμαστε τέλειοι. Καθόλου! Είμαστε σαν κάθε άλλη οικογένεια που προσπαθεί -με νύχια και με δόντια- να κρύψει τα λάθη της, κάτω απ' το χαλί. Το έχω βαρεθεί όλο αυτό! Θέλω να είμαι ο εαυτός μου, να κάνω μπαλέτο όλη μέρα και να διδάσκω σ' άλλα παιδιά. Νιώθω ότι οι γονείς μου δε με καταλαβαίνουν. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να τα πάω καλά στα μαθήματα και στην ιππασία. Δεν τους ενδιαφέρει η ψυχολογία μου και το πάθος μου για τον χορό. Με το που είδαν τους βαθμούς μου κι ότι σταμάτησα να πηγαίνω στην ιππασία, ξέσπασαν σε φωνές. Πλέον μόνο φωνές ακούω όλη μέρα κι, ενώ βλέπουν πως δεν είμαι διόλου χαρούμενη, δεν προσπαθούν να με βοηθήσουν. Μόνο εσύ κι ο αδερφός μου με καταλαβαίνετε. 

- Ηρέμησε τώρα, μη στεναχωριέσαι. Όλα καλά θα πάνε. Μίλησέ τους για το πώς νιώθεις.

- Δεν θα καταλάβουν! Ξέρω τι να κάνω. Σ' ευχαριστώ για όλα! Αντίο!
- Τι εννοείς «αντίο»; 
Η Ελίζα αφησε αναπάντητο το ερώτημα της Μαρίας κι έφυγε. Πήγε σπίτι της, έγραψε ένα σημείωμα στον αδερφό και στους γονείς της και ξεκίνησε να μαζεύει τα πράγματά της. Τα μεσάνυχτα εκείνης της Παρασκευής έφυγε με το ιδιωτικό αεροπλάνο των γονιών της για Ιταλία. Ήξερε ότι η Ιταλία είναι μια χώρα με εξαιρετικές σχολές χορού. Αποφάσισε, λοιπόν, να κάνει ένα διάλειμμα απ' τα βασιλικά της καθήκοντα. Για να κάνει τ' όνειρό της για χορό πραγματικότητα! (Χαρ.Μ.Χρ.)