«Πουθενά δεν είναι σαν το σπίτι σου...»

  

Για τους περισσότερους ανθρώπους τα ταξίδια είναι διαφυγή από την πραγματικότητα κι όλοι έχουμε την ανάγκη να ξεφύγουμε. Αν είχα την ευκαιρία να πραγματοποιήσω ένα ταξίδι, θα πήγαινα με τις κολλητές σ' άλλους πλανήτες και γαλαξίες. Θα ταξίδευα σε μέρη που μόνο η φαντασία μπορεί να μας πάει, κάποιες φορές. Θέλω να εξερευνήσω άλλους γαλαξίες, να γνωρίσω τους κατοίκους άλλων πλανητών, γιατί προφανώς και δεν πιστεύω πως υπάρχουμε μόνο εμείς σ' ένα σύμπαν απέραντο. Μετά από τόσα χρόνια που ονειρευόμουν το ταξίδι αυτό, τώρα έχω την ευκαιρία να το πραγματοποιήσω και το καλύτερο είναι ότι θα πάω με πολύ αγαπημένα μου άτομα. 

   Τη στιγμή επιβίβασης στο διαστημόπλοιο, ένιωθα πως θα σπάσει η καρδιά μου. Είχα αγχωθεί τόσο πολύ! Οι πρώτες στάσεις που κάναμε ήταν στον δικό μας γαλαξία. Κάποια δημιουργήματα ή όντα -απ' όσα γνωρίσαμε λίγο έως πολύ- ήταν φιλικά και μας συμπάθησαν -τολμώ να πω πώς σχεδόν μας αγάπησαν-. Άλλα πάλι στάθηκαν εχθρικά απέναντι μας και κακόβουλα, γεμάτα μοχθηρία ή δολοφονικές προθέσεις. Σ' άλλους γαλαξίες δεν πατήσαμε καν το πόδι μας. Ήταν επικίνδυνο για εμάς, σχολίαζε ο οδηγός μας! 

    Όσο βρισκόμαστε στο διαστημόπλοιο, εγώ χάζευα τ' αστέρια. Από κοντά ήταν μεγαλειώδη, σχεδόν μαγευτικά. Φάνταζαν στα μάτια μου ακόμα πιο όμορφα, πιο μεγάλα, πιο λαμπρά! Μου θύμιζαν -μ' έναν συνειρμό σχετικώς ελεύθερο- 

σα ν' αντίκριζα ξανά, σε μια άλλη υπόσταση, τους αγαπημένους μου ανθρώπους! Όσους είχαν φύγει απ' το πλάι μου και βαθιά, ενδόμυχα νοσταλγούσε η ψυχή μου! 

   Ενώ ήμουν χαμένη στ' αστέρια, ένας μεγάλος κομήτης κατευθύνθηκε με αστραπιαία ταχύτητα προς το μέρος μας και με την άκρη του πτερυγίου του μας χτύπησε. Το διαστημόπλοιο καταστράφη-κε κι εμείς ευτυχώς βρεθήκαμε όλες μαζί και δε χωριστήκαμε κατά την έκρηξη. Καταλήξαμε σ' έναν πλανήτη σε διαφορετικό γαλαξία, Σταθήκαμε, βέβαια, κάπως τυχερές, γιατί είχε οξυγόνο και δε χρειαζόταν να φοράμε το κράνος και τη στολή μας. Ήμασταν, όμως, απελπισμένες! Δεν ξέραμε τι να κάνουμε! Βρισκόμαστε σ' έναν ξένο πλανήτη ενός ξένου γαλαξία, τόσο μακριά απ' τον δικό μας γαλαξία και τον πλανήτη Γη! Και τώρα τι θα γινόταν;
Έτσι ξεκίνησε η περιπέτεια μας. Εκεί, όπου βρεθήκαμε, ήταν πολύ όμορφα, αλλά πολύ διαφορετικά από τον δικό μας πλανήτη. Ψάχναμε κάτι, ένα στοιχείο να μας παρέχει επαρκείς ελπίδες επιβίωσης. Περπατώντας ώρα τριγύρω, βρήκαμε κάτι όντα, σαν εμάς μα μικρότερα σε μέγεθος. Τους ζητήσαμε βοήθεια και μας είπαν ότι είχαν έρθει πολλές φορές στον γαλαξία μας, αλλά όχι στον πλανήτη Γη. Μάλιστα μας δήλωσαν πως την επόμενη βδομάδα θα έκαναν την πρώτη απόπειρα να επισκεφτούν τον πλανήτη μας. Αυτό σήμαινε πως έπρεπε να μείνουμε μια εβδομάδα σ'  εκείνον τον πλανήτη. Δεν μας πείραζε! Έμοιαζε πανέμορφος! Είχε, βέβαια, κάποιες διαφορές από τη γη: αντί για ποτάμια ή λίμνες με νερό είχε ποτάμια, θάλασσες και λίμνες απ' όλα τα είδη σοκολάτας. Εκεί είδα πρώτη φορά Μονόκερους και Πήγασους. Επίσης τα όντα εκείνα ήταν πολύ φιλικά και χάρηκαν ειλικρινά με την παρουσία μας, αφού δέχτηκαν να μας φιλοξενήσουν αμέσως, με πολύ προθυμία. Οι μέρες πέρασαν αρκετά γρήγορα και ήρθε η στιγμή να ξεκινήσουμε. Υπήρχαν πιθανότητες αυτή η απόπειρα να πετύχει, αλλά και να αποτύχει. Όσες ώρες ήμαστε στο διαστημόπλοιο, αγχωνόμουν όλο και περισσότερο.

   Τελικά καταφέραμε να γυρίσουμε σώες κι αβλαβείς. Ανακουφιστήκαμε όλες, όταν επιστρέψαμε στο φυσικό μας περιβάλλον. Επομένως, αυτό το ταξίδι θα είναι με διαφορά το αγαπημένο μου, γιατί πέρασα υπέροχα! Παράλληλα ζήσαμε και μια ξεχωριστή περιπέτεια. Γιατί όλοι οι πλανήτες είναι φανταστικοί, αλλά πουθενά δεν είναι σαν το σπίτι του καθενός από εμάς!