«Προσεχώς μελλοθάνατη...»

                             Διαμέρισμα Νο 31328, 23/4/1984
Αγαπητό ημερολόγιο,
Δεν αντέχω πια! Άλλη μια μέρα εγκλεισμού κι άπειρης θλίψης στο βασίλειο της Ανελευθερίας! Ούτε η σημερινή μέρα αποτελεί εξαίρεση... Βέβαια, φαντάζομαι πως ουδόλως εκπλήσσεσαι από μια τέτοια δήλωση! Σήμερα ακόμα μια μάνα πληγώνεται βαθιά, χάνοντας το νεογέννητο παιδί της! Μέσα απ' τα χέρια της, χωρίς λόγο. «Είναι για το καλό της πατρίδας! Πρέπει!», μας λένε. Ακόμη ένα νέο παιδί θα περάσει τα καλύτερά του χρόνια πίσω απ' τα κάγκελα του σιδηρόφρακτου τέρατος. Μόνο, επειδή εξέφρασε την άποψή του. Μόνο επειδή, τόλμησε να πατήσει «πόδι», ν' αντιταχθεί στη διεφθαρμένη κοινωνία, όπου τόσο άδικα αναγκαζόμαστε να ζούμε. Δε φυλακίζονται οι ψυχές, κύριοι! 

    «Είναι απαραίτητο για την πατρίδα!»μας λένε. «Το καλό της πατρίδος ύψιστον αγαθόν, ανώτερον πάντων υμών!», διακηρύσσουν. Ντροπή και όνειδος! λέω εγώ. Ή λόγια περίτεχνα κενών φαφλατάδων! Πόσοι  θα φυλακίζονται ακόμη; Πόσοι θα εκτελούνται ή πόσες μάνες ακόμη θα μαυροντυθούν για μια «πατρίδα» άψυχη, σκληρή, αρκούντως ανήθικη; Έχει, άραγε, κάποιο τέλος η κατάσταση; Πότε, θα πάψουμε να είμαστε οι μαριονέτες της ιστορίας, τα νευρόσπαστα του συστήματος; Ή πότε θα παραιτηθούμε απ' το προσκύνημα κάθε παρανοϊκού ηγεμονίσκου; Πρόκειται για τις δικές μας ζωές, τις δικές μας ιστορίες. Δεν έχετε θέση σ' αυτές, ούτε σας δίνουμε ρόλο! Ούτε εκείνον του κομπάρσου ή του κασκαντέρ ακίνδυνων σκηνών δεν αξίζετε! Αποτύχατε παταγωδώς, κύριοι...

    Κι εμείς, πότε θα σπάσουμε τα δεσμά που τόσο βάναυσα μας κρατούν φυλακισμένους; Κι εμείς, σ' έναν κόσμο χωρίς αγάπη, καλούμαστε απλώς να υπάρξουμε. Ο αληθινός, ο ουσιαστικός, όμως, πυρήνας της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η Αγάπη. Δίχως αυτή δε ζούμε, απλά επιβιώνουμε, σαν τα ζώα. 

    Αυτή, πιθανότατα, θα είναι η τελευταία φορά που σου γράφω, η τελευταία φορά που θα εκφράσω απροκάλυπτα την άποψη ή τα συναισθήματά μου. Οποιαδήποτε μέρα ή στιγμή μπορεί να είμαι η επόμενη! Η επόμενη που θ' ανακρίνουν, θα φυλακίσουν, θα βασανίσουν κι εν τέλει θα θανατώσουν! 

    Ωστόσο, να θυμάσαι, αγαπητό ημερολόγιο, τούτο τ' απόσταγμα ψυχής: η Ελπίδα μπορεί να βρεθεί ακόμη και στα πιο σκοτεινά,τ' ανήλιαγα μέρη. Πρέπει μονάχα να θυμηθείς... να τη ανοίξεις το Φως της Ψυχής σου!

Με αγάπη, 

η φίλη σου, Έρη... 

προσεχώς μελλοθάνατη! (Ε.Π)