«Μύθος ανέκφραστος...»

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό χωριό, η Αστροφεγγιά. Ανάμεσα σε καταπράσινους λόφους κι αστραφτερά ποτάμια που λαμπύριζαν σα σπάνιο ζεφύρι. Εκεί ζούσε η μικρή μας ηρωίδα. Τα σπίτια ήταν φτιαγμένα από λευκό μάρμαρο που άστραφτε κάτω από το φως του ήλιου και άπειρων αστεριών. Στον αέρα διάχυτη η μυρωδιά της Νεότητος, της Ζωής και του Έρωτα. Στη βόρεια πλευρά εκτείνονταν οι λευκές, απ' το χιόνι, βουνοκορφές που άγγιζαν τα σύννεφα. Και στη νότια πλευρά εκτεινόταν μια αχανής έκταση νερού, η θάλασσα. Εκεί ακριβώς ζούσε η Δανάη, μια δεκαεπτάχρονη κοπέλα, με μάτια που καθρέφτιζαν την αιώνια λάμψη του έρωτα και καρδιά που χτυπούσε στον ρυθμό των αστεριών. Κάθε βράδυ -ως λάτρης του ουράνιου έρωτα- σκαρφάλωνε στο παλιό, πέτρινο παρατηρητήριο του παππού της, αναζητώντας στα βάθη του σύμπαντος τον ανεκπλήρωτο μύθο της αγάπης. Γιατί ο έρωτος μοιάζει ταξίδι ερωτευμένων ψυχών, ένας μύθος ανέκφραστος.

   Μια νύχτα, καθώς ο Αυγερινός έλουζε με φως τον κόσμο της, ένα φωτεινό σημάδι εμφανίσθηκε στον ουρανό και θάμπωσε το μικρό γυαλί του τηλεσκοπίου. Σε κλάσματα δευτερολέπτου, το φωτεινό σημάδι έσχισε τον ουρανό και προσγειώθηκε στον κήπο του σπιτιού της, σα φιλί. Η Δανάη -με περιέργεια κι ένα δέος που γεννά ο έρωτας- ψάχνοντας βρήκε ένα μικρό, ασημένιο μενταγιόν, σε σχήμα αστεριού. Μόλις το άγγιξε, μυριάδες εικόνες πλημμύρισαν το μυαλό της. Πλανήτες που χόρευαν τον αιώνιο χορό της αγάπης. Γαλαξίες που γεννιούνταν και πέθαιναν, σα φλογερές σχέσεις. Τότε μια φωνή, μυστηριακή, αρχαία, μα σαφής -σαν αυτή του Έρωτα- της ψιθύρισε: «Είσαι η κληρονόμος του Έρωτα των άστρων. Η μοίρα της Αγάπης βρίσκεται στα χέρια σου!» 

    Σοκαρισμένη και φοβισμένη, η Δανάη μοιράστηκε το μυστικό της με τον Άρη, τον καλύτερό της φίλο. Ένα αγόρι με εφευρετικό μυαλό και καρδιά, που αναζητούσε περιπέτειες και τον έρωτα, όπως και της Δανάης.  Μαζί αποφάσισαν να ξεκινήσουν ένα ταξίδι, σαν αυτό της αγάπης, για ν' ανακαλύψουν την αλήθεια πίσω από το μενταγιόν και την κληρονομιά των αστεριών. Οδηγήθηκαν σε αρχαίες βιβλιοθήκες

διάβηκαν κρυφές πύλες κι αντιμετώπισαν προκλήσεις που δοκίμασαν τη φιλία και το θάρρος τους, σαν τις δοκιμασίες που φέρνει ο Έρωτας. 

   Καθώς συνεχιζόταν το ταξίδι τους, οι δύο φίλοι ανακάλυψαν πως το μενταγιόν ήταν το κλειδί που άνοιγε τις πύλες, σ' άλλους κόσμους και διαστάσεις, γεμάτους μαγεία και θαύματα. Σ' έναν απ' τους κόσμους που επισκέφτηκαν, η Δανάη έμαθε πως ήταν απόγονος μας αρχαίας φυλής Αστροναυτών, που ήταν ευλογημένοι απ' τα άστρα. Επικοινωνούσαν τώρα μαζί της, ως προστάτες του Έρωτα των άστρων και του Σύμπαντος. Αυτή η φυλή δημιούργησε το μενταγιόν ως σύμβολο της δύναμης και της ευθύνης τους να προστατεύουν το Σύμπαν. Το μενταγιόν πήγαινε από διάδοχο σε διάδοχο, μέχρι που η φυλή σχεδόν αφανίστηκε από μία σκοτεινή οντότητα, γνωστή ως Έρεβος. Αναζητούσε το φυλαχτό, για να το καταστρέψει και να σπείρει το χάος στο Σύμπαν. Ένα μέλος της φυλής, όμως, επιβίωσε και με τις τελευταίες του δυνάμεις το έστειλε, μέσω μαγείας, στον επόμενο διάδοχο. Η Δανάη ένιωσε ένα βάρος ευθύνης και μια βαθιά αίσθηση σκοπού. Όφειλε να πάει και να παλέψει με τον Έρεβος. Να υπερασπιστεί το Φως και τον Έρωτα.

    Έμαθε πως ο Έρεβος είχε την ικανότητα να καταναλώνει φως και αγάπη, δημιουργώντας σκοτάδι και θλίψη. Είχε ήδη αρχίσει να εξαπλώνεται, καταστρέφοντας τους κόσμους του Φωτός και τ' Άστρα. Η Δανάη αποφάσισε, μαζί με του Άρη, να τον σκοτώσουν, για ν' αποκαταστήσουν την κοσμική ισορροπία Μαζί κατέστρωσαν ένα σχέδιο να τον αντιμετωπίσουν. Χρησιμοποίησαν τη μαγεία του μενταγιόν, για να βρουν τον κόσμο του Έρεβος. Επιβιβάστηκαν σ' ένα τρένο, που οδηγούσε τους ταξιδιώτες στον κόσμο της Απελπισίας 

   Η Δανάη κι ο Άρης συνοφρυώθηκαν, όταν είδαν τους συνανθρώπους τους τόσο δυστυχισμένους. Ήταν τόσοι πολλοί, που στο τρένο δε χωρούσαν και σκαρφάλωναν ως και στην οροφή! Όταν όλοι είχαν επιβιβαστεί, το τρένο άρχισε να αιωρείται. Πετούσε πλέον προς τη χώρα της Απελπισίας. Εκεί βρήκαν τον Έρεβος και τον αντιμετώπισαν σε μια  μάχη επική. Ο Έρεβος ήταν πανίσχυρος. Οι πιθανότητες τους να νικήσουν μηδαμινές. Η Δανάη κι ο Άρης, στο τέλος, τραυματίστηκαν σοβαρά. Όταν είχε χαθεί κάθε ελπίδα πια, το μενταγιόν αιωρήθηκε κι εξέπεμπε ένα φως ουράνιο. Τόσο δυνατό, που ήταν αδύνατον να το απορροφήσει ο Έρεβος. Την ίδια στιγμή, η φυλή όλων των νεκρών αστροναυτών εμφανίστηκε μπροστά τους. Κατάφεραν να νικήσουν όλοι μαζί τον βασιλιά του Σκότους κι εξαφανίστηκαν έπειτα. 

    Σα να μην έφταναν τόσες εκπλήξεις, μια επιπλέον προστέθηκε για τη Δανάη: ο Άρης της εξομολογήθηκε τ' αληθινά του αισθήματα -του Έρωτα και του Θαυμασμού- που έτρεφε γι' αυτήν. Κι εκείνη, όμως , αισθανόταν το ίδιο για τον Άρη. Μαζί ορκίστηκαν να προστατεύουν στο διηνεκές τον Έρωτα των Άστρων και το Σύμπαν. Κι έπειτα, πήραν το τρένο της επιστροφής για το χωριό της Αστροφεγγιάς. Εκεί συνέχισαν τη ζωή τους, με μια νέα αίσθηση σκοπού. Κάθε φορά που κοιτούσαν τον ουρανό, η Δανάη κι ο Άρης θυμούνταν το ταξίδι και τις δοκιμασίες που αντιμετώπισαν. Γνώριζαν πολύ καλά πως η ζωή τους δε θα ήταν ίδια. Ποτέ ξανά! Είχαν μάθει  πως η αγάπη κι η φιλία ήταν πάντα -και θα συνέχιζαν να είναι- οι πιο σημαντικές αξίες στη ζωή. Και ότι όφειλαν να τις προστατεύσουν με κάθε κόστος!

    Έτσι, η Δανάη κι ο Άρης συνέχισαν να ζουν στην Αστροφεγγιά, προσφέροντας αγάπη σε όσους την χρειάζονταν. Θυμούνταν πάντα την κληρονομιά των άστρων που έφεραν μέσα τους. Πού και πού, έπαιρναν το ιπτάμενο τρένο, για να επισκεφτούν τους άλλους κόσμους του Φωτός.

    Με τα χρόνια, η Δανάη κι ο Άρης έγιναν σύμβολα της ελπίδας για όλους, αποδεικνύοντας ότι και στο πιο βαθύ σκοτάδι, η αγάπη μπορεί να λάμψει, σαν το λαμπρότερο αστέρι. Η ιστορία τους έγινε θρύλος. Μια υπενθύμιση, στους αιώνες, της δύναμης της αγάπης και της φιλίας. Μεταφερόταν από γενιά σε γενιά, εμπνέοντας τους ανθρώπους να ελπίζουν και ν' αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο! Και κάθε φορά που ένα αστέρι έπεφτε από του ουρανό οι κάτοικοι της Αστροφεγγιάς έλεγαν: «Αυτό τ' αστέρι είναι για τη Δανάη, την κληρονόμο του Έρωτα και των Άστρων» (Σ.Φ)