«Μοναχική λύτρωση...»

Πριν κάποια χρόνια, σε μια όμορφη, χιονισμένη περιοχή της βόρειας Φινλανδίας, στο Λάπλαντ, ζούσε ένα καλόκαρδο, έξυπνο και θαρραλέο κορίτσι με τ' όνομα Ρέα.

    Η Ρέα μεγάλωνε με τους γονείς και τη μικρή της αδελφή. Σ' ένα δυστύχημα, έχασαν τους γονείς τους. Έπειτα, ανέλαβε η ίδια την ευθύνη της μικρής. Πλήρως. Δεν υπήρχαν άλλα μέλη της οικογένειας, για να βοηθήσουν. Η Ρέα αποφάσισε να παλέψουν τη μοναξιά της ζωής, με οδοδείκτη η μία την άλλη. Θα προσπαθούσαν μαζί για το καλύτερο, για το Μέλλον τους.
    Τα χρόνια κύλησαν γρήγορα. Έχοντας πια μεγαλώσει τα δυο κορίτσια, τραβούσαν η κάθε μια το «κουπί» της. Η Τζούλια θέλησε να ασχοληθεί με τη δικαιοσύνη και την πολιτική. Η Ρέα αποφάσισε να ζει απλά, εξασφαλίζοντας μόνο τα προς το ζην. Η κατάσταση, όμως, δεν ευνόησε τα δυο κορίτσια. Και οι δυο είχαν οικονομικά προβλήματα και πολλές υποχρεώσεις. 
    Η Τζούλια «κυνήγησε», πάλεψε για ό,τι της άρεσε. Και κατέφερε να γίνει μια αξιοπρεπής αστυνομικός, διαφορετική απ' τους συνηθισμένους. Είχε κατανόηση, ενσυναίσθηση και στοργή για τον συνάνθρωπο. Αντίθετα με την δυναμική της αδερφή, η Ρέα δε βρήκε δουλειά. Βρήκε «το άλλο της μισό». Σύντομα περίμενε να γεννήσει τον μονάκριβο γιο τους. Προετοίμαζε να κάνει έκπληξη στον σύζυγο την ανακοίνωση του ευχάριστου, στο μεσημεριανό τους γεύμα: 

- Τι κάνεις αγάπη μου, πώς πήγε το κυνήγι σου; ρώτησε δειλά τον σύζυγο η Ρέα.
- Χάλια! Το μόνο που σκοτώσαμε ήταν ένα ελάφι, απάντησε εκνευρισμένος ο Τζακ.
-Τόσα άλλα ζώα υπάρχουν, το ελαφάκι βρήκατε να «καθαρίσετε»;
- Αμάν, ρε γυναίκα! Παράτα με στον πόνο μου! Μην παίζεις με τα νεύρα μου! Γι’ αυτό παλέψαμε τόση ώρα. Ας πήγαινες εσύ, αν μπορούσες καλύτερα! Τουλάχιστον, το ελάφι θα φέρει λεφτά στην οικογένεια.
-Δεν εννοούσα αυτό…
-Πάψε! Κουράστηκα να σ' ακούω! Ακόμη δεν μπήκα στο σπίτι και…
-Καλά! Όταν βρεις λίγο χρόνο, έχω να σου πω κάτι σημαντικό.
  Μετά τη λογομαχία, ο Τζακ αποκοιμήθηκε στον καναπέ του σαλονιού. Η Ρέα εξαγριώθηκε με τα λόγια του. Για να ξεχαστεί, άνοιξε το ραδιόφωνο ν' ακούσει τα νέα. Δεν ήταν προετοιμασμένη γι’αυτό που θα άκουγε… καθόλου, όμως.
(Φωνή στο Ραδιόφωνο): «Καλησπέρα, αγαπητοί ακροατές! Σήμερα στις 7:00 το πρωί, έπειτα από εισβολή αγνώστων, κλάπηκαν από κεντρική τράπεζα της πόλης 2,5 εκατομμύρια ευρώ. Ως δράστες αναγνωρίστηκαν οι προ διετίας δραπέτες  από τις κεντρικές φυλακές της πόλης. Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής θανάσιμα τραυματίστηκαν τρεις αστυνομικοί. Ως τραυματίες φέρονται οι Τζόζεφ Γουίλιαμς, Ρόζα Τρικουπάτ και Τζούλια Ρεκλέρ. Εξαιτίας των πολλαπλών χτυπημάτων το «περιβόητο δίδυμο», Τζόζεφ και Τζούλια, διάσημο για τις ηρωικές του συλλήψεις, άφησε την τελευταία του πνοή,  έξω από την τράπεζα, με δίλεπτη απόκλιση.

- Όχιιιιιι! Δεν μπορεί, δε γίνεται! Γιατί σ’ εμένα Θεέ μου; κραύγαζε, μ' αναφιλητά, η Ρέα. Ήταν η μόνη που μ' αγαπούσε αληθινά! Τι θα κάνω τώρα;
 Ακούγοντάς την ο Τζακ, της έριξε βίαια ένα χαστούκι. 
- Πως τολμάς να με ξυπνήσεις; Ήθελα κι εγώ να ξεκουραστώ λιγάκι. 
    Η Ρέα, με έντονη κοκκινίλα στο μάγουλο, τον κοίταξε κατάματα, λέγοντας: Μου φέρεσαι άσχημα, με χτυπάς, μου φωνάζεις χωρίς λόγο. Μόλις άκουσα πως πέθανε η αδερφή μου…και κυοφορώ το παιδί σου! Τι άλλο θες να αντέξω;
- Τι κάνεις, λέει; Το παιδί δεν είναι δικό μου! Λες μπούρδες!
-Όχι, σοβαρολογώ. Κι απομακρύνθηκε, για να του φέρει το τεστ εγκυμοσύνης.
- Δεν κάθομαι ν' ανεχθώ τέτοιες εξυπνάδες! Δεν υπάρχει περίπτωση να φορτωθώ το παιδί κάποιου άλλου. Αντίο, Ρέα, για πάντα! 
- Τζακ, στάσου! Μη φύγεις κι εσύ…
  Η Ρέα σοκαρισμένη έμεινε την υπόλοιπη μέρα μόνη, κλεισμένη στους τέσσερις τοίχους. Χωρίς καμιά αντίδραση. Δεν ήξερε τι να κάνει με τη ζωή της πια. Δεν ήξερε πώς να σταθεί  στα πόδια της ξανά. Όποιος την έβλεπε, θα τη θεωρούσε μανιοκαταθλιπτική, με τάσεις αυτοκτονίας. Έπειτα από δυο μέρες, σταμάτησε να τρώει. Δεν κοιμόταν. Στον δεύτερο μήνα κύησης, έχασε και το μωρό. Έτσι η Ρέα -μη έχοντας σκοπό ή στόχο στη ζωή- πείστηκε πως η μοναξιά μπορεί να γίνει η δύναμη ή η αδυναμία του καθένα. Τότε πήρε τη μεγάλη απόφαση να βάλει τέλος στη ζωή της! Κι έτσι έβαλε τέλος στον πόνο και τις απώλειες που βίωσε στη ζωή. Κι όλα αυτά λίγο πριν φτάσει τα 25 της χρόνια. Η δύναμη που απέκτησε χάρη στη μοναξιά της την οδήγησε στην αυτοκαταστροφή, ίσως και τη λύτρωση. (Μαρ.Σπλ.)