«Η δύναμη της φιλίας»

 Ήταν ένα ήσυχο απόγευμα φθινοπώρου, ημέρα Τρίτη, γύρω στα 1920, σ’ ένα μικρό χωριό της Κρήτης. Τα δέντρα είχαν αρχίσει να χάνουν τα φύλλα τους κι ο ήλιος έπεφτε σιγά σιγά, λούζοντας τα σπίτια με χρυσό χρώμα. Στο καφενείο του χωριού κάθονταν δύο φίλοι, ο Κώστας κι ο Μανώλης. Ήταν αγρότες και μεγάλωσαν στο ίδιο χωριό. Ήταν παιδικοί φίλοι. Κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά στα χωράφια, πήγαιναν στο καφενείο, έπαιζαν χαρτιά και μιλούσαν. Όμως εκείνη την ημέρα, κάτι ήταν διαφορετικό. Ο Μανώλης ήταν σκεπτικός, δεν μιλούσε πολύ και κοίταζε συνεχώς έξω από το παράθυρο. Ο Κώστας το κατάλαβε και ρώτησε:

«Τι έχεις σήμερα; Κάτι φαίνεται να σ' απαρχολεί.»
Ο Μανώλης γύρισε, τον κοίταξε κι απάντησε:
«Ο πατέρας μου είναι άρρωστος. Οι γιατροί λένε πως πρέπει να πάει Θεσσαλονίκη για θεραπεία... δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα…σκέφτομαι να πουλήσω το κτήμα, για να βοηθήσω.»
Ο Κώστας έμεινε σιωπηλός. Ήξερε πόσο σημαντικό ήταν το κτήμα για τον Μανώλη. Αποτελούσε τη μόνη περιουσία του. Ήξερε, όμως, και πόσο αγαπούσε τον πατέρα. Συνέχισαν να παίζουν για λίγο. Η σιωπή πλημμύριζε το δωμάτιο. Λίγο αργότερα, ο Κώστας έστρεψε το βλέμμα απ' τα χαρτιά στον Μανώλη και δήλωσε:
«Μην πουλήσεις τίποτα! Θα σε βοηθήσω, θα βρούμε μαζί λύση. Ξέρω πόσο σημαντικά είναι ο πατέρας, αλλα και το χωράφι για εσένα!»
Ο Μανώλης τον κοίταξε μερικά δευτερόλεπτα. Δεν είπε τίποτα, μόνο χαμογέλασε. Ήταν ένα χαμόγελο, γεμάτο ευγνωμοσύνη και συγκίνηση.
     Τις επόμενες μέρες, οι δυο τους πέρασαν απ' όλα τα σπίτια του χωριού. Ενημέρωσαν τους χωριανούς για το τι συμβαίνει. Ζήτησαν βοήθεια. Πρότειναν να κάνουν μια εκδήλωση με φαγητό, μουσική και παιχνίδια. Για να μαζέψουν χρήματα, ώστε ο Μανώλης να καταφέρει να βοηθήσει τον πατέρα του. Όλοι δέχτηκαν, επειδή ήταν πολύ αγαπητοί στο χωριό.
Η γιορτή έγινε στην πλατεία του χωριού. Ήταν μια υπέροχη βραδιά. Όλοι γέλασαν, χόρεψαν και πρόσφεραν βοήθεια. Άλλοι έδωσαν τρόφιμα, άλλοι λίγα χρήματα, άλλοι βοήθησαν με τη διοργάνωση. Στο τέλος της βραδιάς, είχαν καταφέρει να μαζέψουν τα χρήματα που χρειαζόταν ο Μανώλης.
    Μερικές εβδομάδες μετά, ο Μανώλης γύρισε απ' τη Θεσσαλονίκη με τον πατέρα του. Η υγεία του καλυτέρευε. Το πρόβλημα είχε λυθεί, όχι μόνο χάρη στα χρήματα, αλλά χάρη στην αγάπη και τη φιλία που ένωσε όλους τους χωριανούς. Από τότε, κάθε φορά που ο Κώστας κι ο Μανώλης κάθονταν στο ίδιο τραπέζι, για να απολαύσουν την ημέρα και να παίξουν χαρτιά, θυμούνταν εκείνη τη στιγμή. Ήξεραν πως στη ζωή, το πιο σημαντικό δεν είναι να τα καταφέρνεις μόνος, αλλά να έχεις ανθρώπους που νοιάζονται και στέκονται δίπλα σου στις δύσκολες στιγμές. (Π.Ε.)