«Νέοι δρόμοι ζωής...»

Η μοναξιά μπορεί να γίνει η δύναμη ή η αδυναμία του καθενός από εμάς, οπότε ιδού! Σ’ ένα μικρό χωριό με πέτρινα σπίτια και παλιά, πετρόχτιστα γεφύρια, ο Παύλος περνούσε τις
μέρες του σιωπηλός. Το ποτάμι δεν έτρεχε, κυλούσε αργά, λες και δεν ήθελε σχεδόν να φύγει. Οι υδάτινοι κύκλοι που σχηματίζονταν στην επιφάνεια του νερού ήταν οι μόνοι που τον συνόδευαν. Όλοι του οι φίλοι είχαν φύγει. Το χωριό γέμιζε όλο και περισσότερη ησυχία.
   Μια μέρα, ενώ ξεσκέπαζε παλιά πράγματα στην αποθήκη, τα μάτια του έπεσαν πάνω σ' ένα σημειωματάριο. Ήταν του πατέρα του. Μέσα του έγραφε κάτι θαμπό. Το διάβασε με δισταγμό: «Το μυστικό του ποταμού κρύβεται κάτω απ' την παλιά γέφυρα. Όποιος τ' ανακαλύψει, θα καταλάβει την αξία της μνήμης!» Ο Παύλος έμεινε άφωνος. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ένιωσε το μήνυμα να του τραβά την  περιέργεια, να του χαρίζει μια πρωτόγνωρη ελπίδα.
    Λίγο αργότερα, γνώρισε τη Μαρία και τον μικρό της γιο, τον Γιωργάκη. Είχαν έρθει να ζήσουν στο χωριό. Η Μαρία ήταν νέα και θερμή, ενώ ο Γιωργάκης έσφιζε από ζωή. Ρωτούσε συνεχώς κι ήθελε να μάθει τα πάντα για την ιστορία του τόπου. Όταν ο Παύλος τους είπε για το σημείωμα, οι τρεις τους σχημάτισαν μια απροσδόκητη ομάδα αναζήτησης. Ψάχνανε για μέρες. Κάθονταν κάτω από γέφυρες, μελετούσαν παλιά κείμενα, έψαχναν στοιχεία παντού. Ώσπου κάποια στιγμή ο Γιωργάκης, χάρη στο παιδικό ένστικτο, βρήκε ένα μισοφθαρμένο χάρτη, κρυμμένο στη βάρκα του Παύλου. Τους οδήγησε σε μια μικρή σπηλιά κοντά στο ποτάμι. Κι εκεί, μέσα σ' ένα κουτί, σκεπασμένο με σκόνη, βρήκαν φωτογραφίες, γράμματα και μικροπράγματα που ανήκαν στους πρώτους ανθρώπους του χωριού.
Ήταν σαν να έσπασε μια αόρατη σφραγίδα κι οι ιστορίες του τόπου ξύπνησαν. Ο Παύλος κοίταξε γύρω του. Η μοναξιά του είχε πια σβήσει. Στη θέση της, είχε τη Μαρία, τον Γιώργο, και μια υπέροχη, νέα αρχή.
    Η μοναξιά, λοιπόν, δεν τον κατέστρεψε. Αντίθετα, τον οδήγησε στην αναζήτηση που του έδειξε πως η ζωή μπορεί να εντοπίζει νέους δρόμους, και στις πιο απροσδόκητες στιγμές! (Χατζ.Χρ.)