«Απλά και Φιλάνθρωπα...»

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό, που στις μακρινές πεδιάδες του Φεγγαρόφωτος ζούσε ένα αγοράκι, ο Έλιοτ. Είχε γεννηθεί με ένα ξεχωριστό χάρισμα. Μπορούσε κι άκουγε τα μυστικά των  άστρων. Κάθε βράδυ τ' άστρα του μιλούσαν για χαμένες πόλεις, κρυμμένους θυσαυρούς και ξεχασμένες επαρχίες.
     Ο Έλιοτ για καιρό ζούσε ευτυχισμένος στο χωριό του, ώσπου μια μέρα τ' άστρα θύμωσαν. Ο ουρανος σκοτείνιασε και μια παγωμένη σιωπή τύλιξε τον ουρανό και τον κόσμο ολάκερο. Οι άνθρωποι άρχισαν να χάνουν τ' όνειρά τους και μαζί την ελπίδα τους. Μη αντέχοντας τη σιωπή, ο Έλιοτ αποφάσισε να ταξιδέψει μόνος ως το βουνό των Ανέμων. Εκεί οι παλιοί μύθοι λέγανε πως κατοικεί η Κλέφτρα των Φωνών ή αλλιώς η βασίλισσα της Σιωπής. Μια αρχαία οντότητα που μπορούσε να κλέβει το Φως και τους Ήχους των όντων.
   Στο ταξίδι αυτό συνάντησε μια παράξενη νεράϊδα, τη Μόϊρα, που είχε την ικανότητα να βλέπει ό,τι δε μπορούσαν να δουν οι άνθρωποι. Εξηγώντας της το πρόβλημα του κόσμου, ζήτησε την πολύτιμη βοήθειά της. Μαζί, λοιπόν, πάλεψαν ν' αντιμετωπίσουν σκοτεινές σκιές, διάβηκαν επικίνδυνα μονοπάτια, επιβίωσαν από άγριες θύελλες και λύσανε γρίφους πρωτάκουστους. Μέχρι που φτάσανε στην καρδιά του βουνού.      

    Εκεί ο Έλιοτ, με τη συνδρομή της Μόϊρας, έπαιξε στον αυλό το τραγούδι των χαμένων Άστρων. Στο άκουσμα του, ξύπνησε η Κλέφτρα της Φωνής και συγκινήθηκε. Κάνοντάς την να κλάψει, ο Έλιοτ νίκησε την κατάρα του κόσμου. και . Τα δάκρυά της ξεχύθηκαν και γαλήνεψαν τους ουρανούς, πλημμυρίζοντάς τους με εκατομμύρια αστέρια. Η λύση είχε δοθεί. Η Σιωπή κατακερματίστηκε, η Ισορροπία αποκαταστάθηκε, τα Όνειρα επέστρεψαν στους ανθρώπους. Εκείνη τη στιγμή, ο Έλιοτ κατανόησε πως τα μεγαλύτερα θαύματα γεννιούνται, όταν η Αγάπη για τον Κόσμο γίνεται δυνατότερη απ' τον Φόβο της Ατομικής Ύπαρξης. Κι έτσι από τότε πορεύτηκε τη ζωή: Απλά και Φιλάνθρωπα!  

(Δημ. Κόλτζ.)